EΛΛH ΠAΠAΓEΩPΓAKOΠOΥΛOΥ H κυρία… δέκα σκηνογραφίες

«Ο σκηνογράφος έχει να κάνει ταυτόχρονα και με το άψυχο και με το έμψυχο υλικό μιας παράστασης. Είναι και καλλιτέχνης και μαραγκός και σχεδιαστής»

Βρίσκεται στην πιο πυκνή και δημιουργική της στιγμή. H αισθαντική και
καλλιεργημένη σκηνογράφος υπογράφει δέκα παραγωγές, διαφορετικών ειδών και
ιδιαίτερου ύφους, από τις πιο «φρέσκες» της φετινής σοδειάς. Και μας
αιφνιδιάζει ευχάριστα, καθώς η ποσοτική παρουσία της συμβαδίζει με μιαν έκρηξη
του ατομικού της αισθητικού ιδιώματος.

Ξεκίνησε τη σεζόν με την ταινία «Hardcore» του Ντένη Ηλιάδη και τις
παραστάσεις «Ο ελαφοβασιλιάς» της Ξένιας Καλογεροπούλου, σε σκηνοθεσία Θωμά
Μοσχόπουλου, «Τα ορφανά» του Λ. Κέσλερ, σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου,
«Όσκαρ» του Ερ. Εμ. Σμιτ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, «H ζωή είναι όνειρο»
του Καλντερόν σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και «Οργισμένα νιάτα» του Τζον
Όσμπορν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Και τώρα, στα μέσα του χειμώνα,
αναδύεται ο επόμενος κύκλος με τις συνεργασίες της στα έργα:. «Τόσο όμορφα»
του Γιον Φόσε, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου,
σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, «Πάνω στο τεντωμένο σκοινί» του Μάικ Κελπ, σε
σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου και τις «Αραβικές νύχτες» του Σίμελπφεμχ σε
σκηνοθεσία Δημήτρη Κουρτάκη.

«Αυτή η χρονιά, αν και πολύ φορτωμένη, έχει για μένα το μεγαλύτερο
ενδιαφέρον, απ’ όλες τις πλευρές – έργα, σκηνοθέτες, συνεργάτες, τρόπος
δουλειάς. Και εγωιστικά, αν θέλετε, ήταν σα να τεστάρω τις δυνατότητες και τις
δυνάμεις μου σε συνεργασίες με έξυπνους και ταλαντούχους ανθρώπους,
ρισκάροντας για ένα αποτέλεσμα, όπου η περιβόητη ευθύνη – και αισθητικά –
είναι μοιρασμένη».

Απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και της Δραματικής Σχολής του
Εθνικού Θεάτρου μπήκε στον χώρο της σκηνογραφίας χάρη στον Μοσχόπουλο, που την
έριξε στα βαθιά νερά της «Βενετσιάνας». Στα χρόνια που κύλησαν, από το 1996, η
εμπειρία και η ωριμότητα επιτάχυνε την εξέλιξή της. Οι σκηνογραφίες της
οριοθετούνται από μια αίσθηση γεωμετρημένου χώρου, ισορροπώντας τη μαγεία του
θεατρικού παιχνιδιού με αντισυμβατικές εκφράσεις, σχεδόν όμως πάντα
λειτουργικές και συμβατές με τις παραστάσεις

«Αρχική και βασική προϋπόθεση για μένα είναι η διαλεκτική που δημιουργείται με
τον σκηνοθέτη. Ένα πάρε – δώσε, όπου η σκηνοθετική προσέγγιση υποβάλλει την
εικαστική και ο σκηνικός χώρος αναδύεται και εντέλει «χτίζεται» ως αυτονόητος.
Χωρίς καλό σκηνοθέτη, δεν μπορώ να είμαι καλή σκηνογράφος. Αλλά και στον
σχεδιασμό των κοστουμιών δεν λειτουργώ αυτόνομα και ερήμην των ηθοποιών.
Παρακολουθώ τις κινήσεις, τις χειρονομίες τους σε κουβέντες και πρόβες, έτσι
ώστε το κάθε κοστούμι γίνεται πάνω στον ηθοποιό που παίζει τον ρόλο κι όχι
στον ρόλο που αναλαμβάνει να παίξει ο ηθοποιός».

Μέσα σε οκτώ χρόνια και 38 σκηνογραφίες, απέκτησε την εμπιστοσύνη σημαντικών
σκηνοθετών. Και σταθερές συνεργασίες.

«Ανήκω στους τυχερούς του χώρου. Θεωρώ το “Αμόρε” και την “Πόρτα”, σπίτι μου.
Σ’ αυτά τα θέατρα έχω κάνει τις καλύτερές μου δουλειές. Ο Χουβαρδάς, ο
Μοσχόπουλος, η Καλογεροπούλου με εμπιστεύθηκαν, με στήριξαν και με στηρίζουν
και εγώ προσπαθώ να τους το ανταποδίδω. Ποτέ δεν αγνοώ τις προτάσεις τους και
γιατί είναι “σούπερ” και γιατί είναι η θεατρική μου οικογένεια… Το δικό μου
κριτήριο είναι οι συνεργασίες με τους σκηνοθέτες, τους παραγωγούς, τους
θιάσους. Ίσως ακούγεται αυθάδες, αλλά δεν μου “μετράει” μια πρόταση για την
Επίδαυρο, όσο αυτός που την κάνει. Γι’ αυτό είμαι βαθιά χαρούμενη τώρα, με τις
καινούργιες συνεργασίες. Άνθρωποι σαν τον Χουβαρδά, τον Βογιατζή και τους
νεώτερους, τον Μόσχο τον Κουρτάκη, είναι για μένα ένας νέος μαγικός κόσμος».

Είναι η ώρα που «εισπράττει» την ικανοποίηση της αναγνωρισιμότητας, της
«υπογραφής» της από τη συντεχνία.

«Γενικά, και ειδικά φέτος, το θέατρο μού φέρθηκε πολύ καλά. Επειδή είναι
ομαδική δουλειά, οι ανθρώπινες σχέσεις, το καλό κλίμα και ο αλληλοσεβασμός,
παίζουν τεράστιο ρόλο. Θα ‘λεγα ότι το καθορίζουν. Μαύρες εξαιρέσεις, όπως η
πολύ πρόσφατη εμπειρία που είχα, με τη χυδαία, προσωπική επίθεση που δέχθηκα
από την κ. Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου – διευθύντρια των παραγωγών της ΓΕΘΕΑ –
δεν αφορούν το θέατρο. Πόσο μάλλον όταν προέρχονται από ανθρώπους που δεν
ανήκουν σ’ αυτό και πόσο μάλλον όταν γίνονται χωρίς λόγο και αιτία, μετά το
ανέβασμα μιας παραγωγής που δεν αντιμετώπισε προβλήματα και που πάει καλά».

Το μοντέρνο… κάστρο

H Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, σκηνογράφος που συνήθως κινείται εκτός
«mainstream», συμβάλλει σε παραστάσεις, όπου το μοντέρνο έχει νεανικά
χαρακτηριστικά και η θεατρική μαγεία δεν θυσιάζεται υπέρ του μοντέρνου.

«Το μοντέρνο δεν απεικονίζει το σήμερα. Το μοντέρνο, ακόμα και στα κλασικά
έργα, “παίζει” με το σήμερα, με τις παντός είδους προσλαμβάνουσες, τις
εικόνες, τις συμπεριφορές, τους ήχους, τα καινούργια υλικά. H ανάμειξη των
στυλ δεν έχει όρια και περιορισμούς. Όλα είναι ελεύθερα. Το σπάσιμο της
φόρμας, το παιχνίδι με το φως, η καθημερινότητα και η υπέρβασή της αφορούν τον
σημερινό θεατή και τη σχέση του με τη σύμβαση του θεάτρου. Είναι σαν αυτή που
κάνει ένα παιδί, όταν τραβώντας μια γραμμή, σχεδιάζει ένα κάστρο».