Διαστάσεις Tα γκουλάγκ της Bόρειας Kορέας

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε γιατί οι παππούδες μας δεν έκαναν τίποτα για να
εμποδίσουν το Άουσβιτς. Σε πενήντα χρόνια, μπορεί να αναρωτιούνται το ίδιο τα
εγγόνια μας για τη σημερινή μας στάση απέναντι στη Βόρεια Κορέα.

Στην Πυονγκγιάνγκ. Βορειοκορεάτες που συνοδεύουν αντιπροσωπεία Νοτιοκορεατών υποκλίνονται μπροστά στο άγαλμα του Κιμ Ιλ-σουνγκ

Την περασμένη Κυριακή, το BBC μετέδωσε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ για ένα
στρατόπεδο της Βόρειας Κορέας. «Είδα μια ολόκληρη οικογένεια να πεθαίνει σε
ένα θάλαμο αερίων», είπε ο Κουόν Χιουκ, πρώην διοικητής του Στρατοπέδου 22 που
βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. «Οι γονείς ξερνούσαν και πέθαιναν,
αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή προσπαθούσαν να σώσουν τα παιδιά τους με το
φιλί της ζωής». Μία πρώην κρατουμένη αφηγήθηκε ότι είδε 50 γυναίκες να
πεθαίνουν όταν οι δεσμοφύλακες τους έδωσαν δηλητήριο για να δοκιμάσουν τις
αντιδράσεις τους. H δημοσιογράφος που επιμελήθηκε το ρεπορτάζ, η Ολένκα
Φρένκιελ, βεβαιώνει ότι επαλήθευσε τη μαρτυρία του Κουόν από τρεις
διαφορετικές πηγές. Και ότι διάβασε η ίδια επίσημα έγγραφα της
βορειοκορεατικής κυβέρνησης για δοκιμές νέων χημικών όπλων σε πολιτικούς
κρατουμένους.

Με εξαίρεση μερικές εφημερίδες όπως τη Χέραλντ Τρίμπιουν και τη
Σάντεϊ Τέλεγκραφ, το ρεπορτάζ αυτό «πνίγηκε» από τα διεθνή μέσα
ενημέρωσης. Πρώτον, επειδή δεν μπορεί να επαληθευτεί αν ο Κουόν λέει την
αλήθεια: η νοτιοκορεατική κυβέρνηση εξέφρασε τις επιφυλάξεις της, αλλά αυτό
ήταν αναμενόμενο, αφού η Σεούλ πιστεύει ότι ο κατευνασμός του Βορρά είναι
απαραίτητη προϋπόθεση για την ενοποίηση της χερσονήσου. Δεύτερον, η Βόρεια
Κορέα δεν «πουλάει». Ακόμη και η Ουάσιγκτον έχει ρίξει τελευταία τους τόνους,
ρίχνοντας το βάρος στις διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά όπλα. Με ανάλογη
αδιαφορία αναμένεται έτσι να γίνει δεκτή και η έκθεση του Ντέηβιντ Χόουκ,
επικεφαλής της αμερικανικής Επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια
Κορέα. Στη χώρα αυτή, γράφει, υπάρχουν δεκάδες «γκουλάγκ» και «κέντρα
επανεκπαίδευσης», όπου 150.000 ώς 200.000 κρατούμενοι δουλεύουν από τα
ξημερώματα μέχρι τη νύχτα. Πολλοί βασανίζονται ή κακοποιούνται σεξουαλικά, οι
θάνατοι από το κρύο, την πείνα ή την εξάντληση είναι καθημερινοί. Οι
δορυφορικές φωτογραφίες που συνοδεύουν την έκθεση είναι αποκαλυπτικές.

Στις 27 Ιανουαρίου του 1945 μπήκαν οι πρώτοι Ρώσοι στρατιώτες στο Άουσβιτς. Ο
Πρίμο Λέβι, κρατούμενος στο στρατόπεδο, είχε εκπλαγεί τότε επειδή οι
στρατιώτες δεν χαμογελούσαν ούτε χαιρετούσαν τους εξαντλημένους άνδρες και
γυναίκες. Αργότερα κατάλαβε τον λόγο: «Αισθάνονταν την ντροπή που νιώθει ένας
δίκαιος άνθρωπος απέναντι στο έγκλημα ενός άλλου. Τους έπνιγε το αίσθημα
ενοχής για το ότι είχε διαπραχθεί ένα τέτοιο έγκλημα». Σε καμιά πενηνταριά
χρόνια, γράφει η Αν Άπλμπομ στην Ουάσιγκτον Ποστ, θα αποδειχθεί ότι το
2004 ήταν γνωστά αρκετά πράγματα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους
θαλάμους αερίων στη Βόρεια Κορέα. Οι απόγονοί μας θα εκφράσουν την έκπληξή
τους για την απάθειά μας και θα ζητήσουν ευθύνες, όπως ζητάμε εμείς σήμερα
ευθύνες για το Άουσβιτς από το Βατικανό, την αμερικανική κυβέρνηση, τη διεθνή
εβραϊκή κοινότητα, τη συμμαχική διοίκηση. Δεν μας δίδαξε λοιπόν τίποτα η
Ιστορία;