ΣE ΠPΩTO ENIKO Mήπως διαμορφώνουμε τους «βλάκες» τού αύριο;

Υποδέχθηκα τον πολυαγαπημένο νεοσσό μου από την πρεμιέρα του στα ιντερνετικά
καφέ σε οικτρή κατάσταση. Αυτός και τα άλλα δεκατριάχρονα βγήκαν από τη
«φίσκα» αίθουσα με τα κομπιούτερ σε κατάσταση ράκους! Μάτια κόκκινα από την
πολύωρη προσήλωση στην οθόνη, πνεύμα σε σύγχυση από τα θορυβώδη παιχνίδια
βίας, σώμα πιασμένο από την αφύσικη ακινησία.

Τα είδα αμέσως μετά να αρχίζουν να φλυαρούν μετά μανίας στα έγχρωμα κινητά
τους, για να θρονιαστούν αργότερα μπροστά στην Αυτής Μεγαλειότητα του
ελληνικού σπιτιού: την τηλεόραση.

Στο μυαλό μου είναι πάντα – «καμπανάκι» – η έρευνα των Σουηδών, που δείχνει
ότι η υπερβολική χρήση των κινητών τηλεφώνων από τους εφήβους καταστρέφει τις
περιοχές του εγκεφάλου που έχουν σχέση με τη μάθηση, τη μνήμη και την κίνηση
και μπορεί να τους οδηγήσει σε πρώιμο Αλτσχάιμερ στα τριάντα τους χρόνια.
Είναι και οι άλλες (ελληνικές και αμερικανικές) έρευνες, που δείχνουν εδώ και
χρόνια ότι η τηλεόραση τα «χαζεύει» (μειώνοντας τη σχολική απόδοσή τους) και
τα παχαίνει «με εγγύηση».

Είναι και τα νέα στοιχεία που δείχνουν τη βλαβερή επίδραση στην υγεία όλου
αυτού του «βομβαρδισμού» ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας μέσα στο σπίτι (περίπου
δύο τηλεοράσεις σε κάθε ελληνικό σπίτι καταγράφει η Στατιστική Υπηρεσία, ενώ η
χώρα μας «φλερτάρει» με τα όρια κινδύνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και έξω από
αυτό.

Κι εμείς; Εμείς τα ανεχόμαστε όλα αυτά. Γιατί η τι-βούλα είναι η καλύτερη
μπέιμπι σίτερ και έχουμε πια βαρεθεί την γκρίνια των τέκνων μας και τους
έχουμε πάρει το κινητό που δεν χρειάζονται. Ή γιατί δεν ξεκουνιόμαστε εύκολα
να τα πάμε μια βόλτα στο βουνό ή στη θάλασσα το Σαββατοκύριακο, να τους
ξυπνήσει ο καθαρός αέρας το μυαλό. Ή γιατί απλώς δεν ξέρουμε πόσο κακό τούς
κάνει αυτός ο καταιγισμός της τεχνολογίας, αν δεν υπάρχουν όρια, παιδεία και
κουλτούρα.

Οι σύγχρονες μελέτες για την εφηβεία, αυτή τη φοβερή ηλικία που κάνει τους
γονείς να σηκώνουν τα χέρια ψηλά, κατέληξαν στο ότι ο καλύτερος τρόπος για να
διοχετεύσουμε την ενεργητικότητα των εφήβων και την τάση τους να ρισκάρουν
είναι τα σπορ. Γιατί δεν τα ρίχνουμε λοιπόν στο κολύμπι, στην μπάλα, στο σκι,
στο τένις; Γιατί δεν αναζητούμε τι προσφέρει η γειτονιά, ο δήμος, το σχολειό,
ο περιηγητικοί σύλλογοι;

Ας αναλογισθούμε, εν τέλει, μήπως διαμορφώνουμε τους παχύσαρκους, καρδιοπαθείς
«βλάκες» τού αύριο που, αν γλιτώσουν στα τριάντα τους το Αλτσχάιμερ, θα πάθουν
στα σαράντα τους το έμφραγμα;