Tο θρυλικό τζιν γέρασε

Όπως το δερμάτινο μπουφάν και οι μπότες Ντοκ Μάρτινς, έτσι και το τζιν
Levi’s ξεκίνησε ως ρούχο εργασίας και έγινε σήμα κατατεθέν των επαναστατημένων
νέων της δεκαετίας του ’60. Στη συνέχεια έγινε εικόνα στο ναό της μόδας και
έτσι το μοντέλο 501 σημείωσε εκατομμύρια πωλήσεις.

Μόνο για μεσηλίκους. H Levi’s ξανασχεδιάζει το 501 για να μη θυμίζει πια τη γενιά του… Τόνι Μπλερ, που θεωρείται από τους νέους βαρετή, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως ο Μικ Τζάγκερ

H εταιρεία που βγάζει τα Levi’s στο Σαν Φρανσίσκο κατευχαριστήθηκε με την
εξέλιξη των τζιν της. H χαρά όμως τώρα έχει μετατραπεί σε απόγνωση. Το
πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αγόραζαν το 501 το 1967, οι ίδιοι το
αγοράζουν και σήμερα – συχνά κιόλας σιδερώνουν προσεχτικά μια τσάκιση στη
μπροστινή πλευρά του παντελονιού. Αυτό δεν αρέσει καθόλου στη Levi’s.

H εταιρεία θέλει να κάνει μια προσπάθεια να απομακρυνθεί από τους «επιμελώς
ατημέλητους» οπαδούς της, δηλαδή του είδους του Τόνι Μπλερ και των βαρετών
τύπων από τα προάστια. Θα ξανασχεδιάσει το θρυλικό 501 αντιγράφοντας το
χαμηλοκάβαλο και φαρδύ στυλ, το οποίο προτιμάται ιδιαίτερα από τους
οικοδόμους, τους σκέιτερς και τους καλλιτέχνες του χιπ-χοπ. Το χαλαρό κόψιμο
του νέου 501 Anti-fit, αναμένεται να τονώσει ξανά το ενδιαφέρον των εφήβων, οι
οποίοι απέφευγαν τη μάρκα από τότε που αυτή συνδέθηκε με άτομα της ηλικίας των
γονιών τους. Το γεγονός ότι η εταιρεία Levi’s έχει αποφασίσει να ξοδέψει 14
εκατομμύρια ευρώ για να ξανασχεδιάσει το 501 και να το φέρει στην κορυφή των
προτιμήσεων, δεν προκαλεί έκπληξη. Έκπληξη προκαλεί το ότι άργησε τόσο πολύ να
κάνει αυτή την κίνηση.

Έμειναν στο… Γούντστοκ

Το παλιό 501 ήταν χαρακτηριστικό για το ανοιχτό μπλε χρώμα του, την ψηλή μέση
και τα στενά μπατζάκια. Για πολλούς μεσηλίκους είναι ακόμα μια πολύ ιδιαίτερη
υπόθεση. Για αυτούς, δηλαδή, που τα σόλο της κιθάρας από τη σκηνή του
Γούντστοκ παραμένουν ένα μακρινό όνειρο. Το πρόβλημα για αυτούς θα είναι
μεγάλο, όταν τα παλιά 501 εξαφανιστούν από τα μαγαζιά.

Όλοι, ίσως, θέλουμε να νιώσουμε ροκ σταρ, φορώντας τζιν χαλαρά στους γοφούς
και ξεφτισμένα από την πολλή χρήση. Για τους τύπους σαν τον Τόνι Μπλερ, όμως,
χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα τζιν για να δείξουν ότι έχουν γλεντήσει
πραγματικά έστω και μία φορά στη ζωή τους. Κάποιοι βέβαια παρά την ηλικία τους
εξακολουθούν να φαίνονται – ενοχλητικά – γοητευτικοί με το τζιν τους. Για
παράδειγμα ο Μικ Τζάγκερ: είναι πεπεισμένος ότι το σώμα του έχει φτιαχτεί για
να λικνίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα σε παλιά μπλουτζίν.

Το παντελόνι έχει τη δική του ιστορία

* Ο πρόδρομος του 501 φτιάχτηκε στα τέλη του 1870 από τον Τζέικομπ
Ντέιβις, έναν μετανάστη ράφτη από τη Λετονία, ο οποίος χρησιμοποιούσε
μεταλλικά καρφιά στα παντελόνια για να ενισχύει τις ραφές γύρω από τις τσέπες,
τις γωνίες και τη βάση του κουμπιού.

* Αδυνατώντας να αντέξει το κόστος των 68 δολαρίων για να κάνει αίτηση
για την πατέντα, ο Ντέιβις συνεταιρίστηκε με τον Levi Strauss, από τον οποίο
αγόραζε το ύφασμα.

* H πατέντα κατοχυρώθηκε στους δύο άνδρες στις 20 Μαίου 1873, ημέρα γενεθλίων
του μπλουτζίν.

* Γύρω στο 1890, αυτά τα παντελόνια σηματοδοτήθηκαν με το νούμερο 501,
το οποίο φέρουν μέχρι σήμερα.

* Παρόλο που το μπλουτζίν σαν υλικό χρησιμοποιούνταν από την εταιρεία
Levi Strauss & Co για πολλά χρόνια, η λέξη τζιν έγινε διάσημη μόλις στη
δεκαετία του 1960.

© The Times, 2004

LINKS:

www.levistrauss.com/

www.timesonline.co.uk/