Zωγράφος υπό εξαφάνισιν

Γιώργος Ρόρρης

«Ο Γιώργος Ρόρρης αντιπροσωπεύει ένα είδος ζωγράφου υπό εξαφάνισιν», σημειώνει
η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα στον κατάλογο που
συνοδεύει την πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη, η οποία άρχισε πριν από
δέκα ημέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στο Παράρτημα του Ιδρύματος
Ελληνικού Πολιτισμού, στη Νέα Υόρκη. Σαράντα μόλις χρόνων, ο Ρόρρης κατόρθωσε
ήδη να κάνει σχολή με την ανθρωποκεντρική ζωγραφική του, επειδή «μεταβάλλει
τον ίλιγγο του ορατού σε ζώσα ύλη, ικανή να ξαναδώσει στη νεκρή εικόνα ζωή και
διάρκεια». Αυτό το τελευταίο κάνει και τη διαφορά με τους επιγόνους. Το
προσωπικό ιδίωμά του, να υποβάλλει τα πρόσωπα σε μια εξομολόγηση, να τα
τοποθετεί άνετα και να τα εξετάζει σ’ έναν χώρο διεσταλμένο από τον ευρυγώνιο
φακό δεν αρκούν για να εξηγήσουν το εύρος της απήχησής του. Παραστατικοί και
εννοιολογικοί καλλιτέχνες, οι πιο δύσκολοι κριτές τον παραδέχονται, αν όχι για
όλα, για κάποια έργα του. «Βαθύτερα η ζωγραφική του Γιώργου Ρόρρη είναι θέμα
φωτός», εξηγεί ο ποιητής Γιάννης Κοντός. «Σαν ν’ αναβοσβήνει ένα φως, όταν ένα
παιδί παίζει με τον διακόπτη της ζωής».