H κρίση, οι εξαιρέσεις….

Κατά το ήμισυ, τουλάχιστον, συγκριτικά με τα περυσινά δεδομένα, έχει μειωθεί η
προσέλευση των θεατών στα αθηναϊκά θέατρα. H περιβόητη φετινή κρίση είναι
φανερή πλέον διά γυμνού οφθαλμού και ομολογείται από την θεατρική κοινότητα.
Όχι όμως και με νούμερα! Διότι το ελληνικό θέατρο «κρύβει» τις εισπράξεις του.
Θα ήταν όμως άδικο να μην αναφέρουμε πως υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως είναι η
επιθεώρηση του Λαζόπουλου, η «Βιρτζίνια Γουλφ» του Βαλτινού και της Ζούνη, η
«Μικρή μας πόλη», οι παραγωγές του Εθνικού, οι επαναλήψεις επιτυχημένων
κωμωδιών της περυσινής σεζόν. Αλλά το ενδιαφέρον εστιάζεται στα μικρά θέατρα
της περιφέρειας και σε παραστάσεις, που, χωρίς εμπορικά άγκιστρα, αγγίζουν το
κοινό. Δύσκολα θα βρεις θέση το τριήμερο κάθε τέλους της βδομάδας στα θέατρα
της «Οδού Κεφαλληνίας», «Νέου Κόσμου», στο «Απλό».

…και το χαλί του υπουργού

Φούντωσε το ενδιαφέρον και σε λίστες αναμονής μπαίνουν οι θεατές για τις
τελευταίες παραστάσεις του Βογιατζή με το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν, ενώ όλες οι
παραστάσεις στο «Αμόρε» – τόσο στην κεντρική σκηνή με το έργο του Καλντερόν «H
ζωή είναι όνειρο» όσο και στον «Εξώστη» με την «Υψηλή τάση» της Άμπι Μόργκαν –
έχουν πληρότητα 100%. Το ίδιο συμβαίνει και στο θέατρο «Θησείο» του Μαρμαρινού
με τον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα», αλλά και στο θέατρο «Άττις», με περιορισμένο
όμως αριθμό θέσεων, αφού έχει μετατοπίσει τη σκηνή του κάτω από τις κερκίδες,
για το «Τρίπτυχο Μπέκετ». Το γεγονός πως το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού
εστιάζεται σε παραστάσεις, όπου το ζητούμενο δεν προσωποποιείται σε σταρ και
δημοφιλείς πρωταγωνιστές, αλλά στο καλλιτεχνικό γεγονός, μετατοπίζει την
ευθύνη στην κρατική μέριμνα, που απρόθυμη, όχι μόνο δεν στηρίζει το θέατρο,
αλλά του τραβάει και το χαλί. Ακόμα δεν έχουν δοθεί οι τελευταίες δόσεις της
περυσινής επιχορήγησης του ΥΠΠΟ. Οι οιωνοί δεν είναι καλοί, είναι όμως
αναστρέψιμοι. Έτσι δεν είναι, κ. Βενιζέλο;