ΣE ΠPΩTO ENIKO «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι»…

Για την ταινία – που διαφημίζεται αφειδώς και «βγαίνει» όπου να ‘ναι στη
μεγάλη οθόνη – δεν ξέρω τίποτα, ούτε αν είναι καλή ούτε αν είναι για τα
σκουπίδια.

Για τον τίτλο, όμως, ξέρω σίγουρα πως μου προκαλεί δυσφορία. Όχι μόνο γιατί
κάθε άλλο παρά αποδίδει τον πρωτότυπο (αγγλικό) τίτλο της ταινίας.

Κυρίως γιατί φτάνει να ρίξει κανείς μια πιο προσεκτική και χωρίς προκατάληψη
ματιά για να καταλάβει πως «σχιζοφρενής» και «δολοφόνος» μάλλον δεν πάνε μαζί.

Στα μάτια της Ευδοκίας, του Γιώργου, της Μαρίας, του Θωμά δεν είδα την
παραμικρή επιθετικότητα, πόσο μάλλον δολοφονικές διαθέσεις.

Είδα μόνο τη χαρά που κατάφεραν να ξανασταθούν στα πόδια τους, ύστερα από
μεγάλη προσπάθεια. Που μπορούν και πάλι να έχουν φίλους, να διασκεδάζουν, να
ερωτεύονται, να χαίρονται και να λυπούνται με τα καθημερινά πράγματα.

Χαίρονται που παίρνουν καθημερινά τα φάρμακά τους – κι ας είναι για όλη την
υπόλοιπη ζωή τους – γιατί με αυτά μπορούν να ζουν όπως όλοι οι άνθρωποι.

Θα ‘θελαν όμως οι άλλοι γύρω τους να μην τους κοιτάζουν καχύποπτα, να μη
βλέπουν στα μάτια τους τον φόβο, να μην τους φέρονται παράξενα και να μην
κρατούν τόσο μεγάλες αποστάσεις.

Θα ‘θελαν να καταλάβουμε, επιτέλους, πως είναι κι αυτοί ασθενείς όπως οι
καρδιοπαθείς ή οι διαβητικοί. Και πως η σχιζοφρένεια, η μανιοκατάθλιψη, η
ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή όποια άλλη ψυχική νόσος είναι απλώς παθήσεις
που μπορούν να αντιμετωπιστούν. Σημαίνουν κάτι άλλο, σίγουρα όχι
επικινδυνότητα, έγκλημα ή δολοφονία.