[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε το «θαύμα» που λέγεται «Πολίτικη κουζίνα» –
1.300.000 εισιτήρια κι έγινε, ήδη, η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην ιστορία
του ελληνικού σινεμά! – πρέπει να πούμε ότι ο μοναδικός… μάγος είναι το
κοινό των σινεφίλ. Αυτό «έσυρε» τους κριτές των φετινών κρατικών βραβείων να
του δώσουν 8 βραβεία. Και πάνω από όλα, οι σινεφίλ απέδειξαν ότι έχουν και
ένστικτο και κριτήριο. Ένστικτο που τους οδήγησε να ανακαλύψουν την ταινία
μόνοι τους. Και, κυρίως, κριτήριο γιατί έκαναν σούπερ επιτυχία όχι μια ταινία
του συρμού – με σεξ, βία, ναρκωτικά και… περιθώριο, που είναι της μόδας -,
αλλά ένα φιλμ με «παλιοκαιρίτικη» ατμόσφαιρα και αληθινά αισθήματα.

«Αν μία ελληνική ταινία είναι καλή, αποκλείεται να μη δουλέψει στους
κινηματογράφους», έλεγε σε μια κουβέντα μας ο παραγωγός Παναγιώτης Παπαχατζής.
Λόγια που με έβαλαν σε σκέψεις, αλλά, τελικά και εν δυνάμει, απηχούν την
αλήθεια… Όχι δηλαδή πως δεν υπάρχουν και καλές ταινίες μας που δεν
επικοινωνούν με το κοινό, αλλά με την έννοια ότι οι σινεφίλ «είναι εδώ» και
περιμένουν… Οι σκηνοθέτες μας είναι αυτοί που είναι «αλλού» και πρέπει να
ανακαλύψουν το κοινό. Και ο κύριος λόγος είναι ότι οι πιο πολλοί από αυτούς ως
«δουλειά» έχουν μόνο τις ταινίες – και στην καλύτερη περίπτωση να κάνουν μία
ταινία κάθε πέντε χρόνια. Έτσι, όμως, δεν ξέρεις τι θα πει μεροκάματο. Κι αφού
τα φράγκα τα βάζει, κυρίως, το κράτος – Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου – το
μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα βραβεία. Όχι η ανταπόκριση του κόσμου, μια
και ο άλλος πληρώνει τον… λογαριασμό! Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός
ότι ο Τάσος Μπουλμέτης, ο σκηνοθέτης της «Πολίτικης κουζίνας», δούλευε επί 15
χρόνια στον αδίστακτο εργασιακό χώρο της διαφήμισης. Συν το γεγονός ότι οι
βασικοί παραγωγοί της ταινίας του ήταν ιδιώτες που τον στρίμωξαν για να του
δώσουν τα φράγκα. Δεν αρκέστηκαν σ’ ένα σεναριάκι, έστω και καλογραμμένο, όπως
κάνει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Επί χρόνια τού έκαναν… τεστ
κοπώσεως, ώστε να αποδείξει κατά πόσο αυτό το σενάριο – και όχι μόνο… –
αντέχει!