H συνταξιοδότηση του ηγεμόνα…

H δήλωση Μητσοτάκη για την αποχώρησή του από τη Βουλή αποτελεί σίγουρα μεγάλο
γεγονός. Αυτό το γεγονός, όμως, αφορά περισσότερο την πολιτική ιστορία της
χώρας, παρά την πολιτική μας σκηνή. Είναι απολύτως βέβαιο ότι οι ιστορικοί του
μέλλοντος θα αφιερώσουν πολλές σελίδες στην πολυκύμαντη πορεία του Χανιώτη
πολιτικού – είναι, όμως, εξίσου βέβαιο ότι στην πραγματικότητα η αποχώρηση
Μητσοτάκη έχει συντελεστεί εδώ και αρκετόν καιρό…

… είχε πάψει να επηρεάζει

Ένας πολιτικός του μεγέθους του κ. Μητσοτάκη αποχωρεί – ασχέτως του τι δηλώνει
ο ίδιος – όταν δεν έχει πια να συνεισφέρει νέες ιδέες, ώστε να ηγεμονεύει στο
πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί. Και με την έννοια αυτή, ο πρώην
πρωθυπουργός είχε πάψει εδώ και καιρό να επηρεάζει με ουσιαστικό τρόπο την
πορεία της χώρας. Στην πραγματικότητα, το μόνο ερώτημα στο οποίο εμπλεκόταν
πια ήταν το κατά πόσον θα επέλεγε να είναι και πάλι στη Βουλή ή όχι –
επομένως, η απάντηση ήταν λίγο ως πολύ δεδομένη, από τη στιγμή που το ζήτημα
μόνο ηγεμονία δεν απέπνεε…

H αλήθεια είναι ότι προσπάθησε μέχρι προχθές να κάνει πολιτική –
χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δηλώσεις του για την οικονομία και την ανάγκη για
«θατσερική» πολιτική – αλλά το ίδιο του το κόμμα φρόντισε να… επαναφέρει το
ερώτημα: Εντάξει, αλλά θα μείνει ή θα φύγει;

Βεβαίως, δεν έχουν άλλοι πολιτικοί την πορεία του κ. Μητσοτάκη – αλλά κατ’
αναλογίαν, το ίδιο ισχύει για όλους. Ίσως, μάλιστα, το κλειδί για την
κατανόηση της συζήτησης που άρχισε με την εθελούσια μεν, αναγκαστική δε,
αποχώρηση Σημίτη – και αφορά την ουσία της ανανέωσης της πολιτικής μας ζωής –
να είναι αυτό ακριβώς. Για όσους πολιτικούς τα ερωτήματα της κοινωνίας δεν
αφορούν πια τις παρεμβάσεις τους, τις θέσεις τους και τη δράση τους, αλλά την
προσωπική τους πορεία και μόνο, έχει φτάσει η κρίσιμη στιγμή.