Διαστάσεις Ο Pάμπο πέθανε!

Άλλοτε μυθική φυσιογνωμία της Λατινικής Αμερικής, ο Βιγιαλόμπος υποστηρίζει σήμερα τις «ανθρωπι-στικές επεμβάσεις»

Ένα πρωί, πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια, μια αντιπροσωπεία ενός χωριού του Βορείου
Ελ Σαλβαδόρ που ελεγχόταν από τους αντάρτες επισκέφθηκε τον τοπικό στρατιωτικό
διοικητή και του ζήτησε ρύζι και φασόλια για να φάνε οι κάτοικοι της περιοχής.
Ο στρατηγός τούς δέχθηκε στο γραφείο του και τους είπε: «Εσείς υποστηρίζετε
τους αντάρτες, το ξέρω, είστε συνεργάτες τους, γι’ αυτό θέλετε ρύζι και
φασόλια». Ύστερα έδωσε εντολή να ικανοποιηθεί το αίτημά τους. H κίνηση αυτή
είχε δύο συνέπειες. Πρώτον, οι κάτοικοι έπαψαν να βλέπουν τον στρατηγό ως
εχθρό. Δεύτερον, δεν ενθάρρυναν πλέον τα παιδιά τους να βγουν στο βουνό,
άρχισαν να βλέπουν τη σύγκρουση με πιο ουδέτερο μάτι.

Αρχηγός των ανταρτών τότε (και για 22 ολόκληρα χρόνια) ήταν μια μυθική
φυσιογνωμία της Λατινικής Αμερικής, ο Χοακίν Βιγιαλόμπος, που είχε να
αντιμετωπίσει όχι μόνο το διεφθαρμένο και αυταρχικό καθεστώς της χώρας του,
αλλά και τους Αμερικανούς προστάτες του. Κάτοικος Οξφόρδης σήμερα, σύμβουλος
των Ηνωμένων Εθνών και του Χάρβαρντ για θέματα πολιτικής βίας, ο Βιγιαλόμπος
χρησιμοποιεί το παραπάνω επεισόδιο για να αποκομίσει μαθήματα για τη σύγκρουση
στο Ιράκ. Αυτός ο «Παρατεταμένος Λαϊκός Πόλεμος», λέει σε συνέντευξή του στην
Ελ Παΐς, είναι προϊόν του χάους. Για τον τερματισμό του απαιτείται μια
στρατηγική μακράς πνοής, μια στρατηγική λαϊκή. Οι Αμερικανοί πρέπει να
κερδίσουν τον πληθυσμό, κι αυτό προϋποθέτει να οικοδομήσουν ένα Κράτος, να
έχουν συμμάχους, να επικοινωνούν με άλλες δυνάμεις, με άλλες χώρες, να
συνεργαστούν με τους Γερμανούς, με τους Ρώσους, να έχουν τη νομιμότητα με το
μέρος τους. Ο Ράμπο δεν μπορεί να κερδίσει σήμερα τους πολέμους. Στην
πραγματικότητα, ποτέ δεν μπορούσε. Απλώς, αν στις δεκαετίες του ’70 και του
’80 ένας πόλεμος μεταξύ ανταρτών και στρατού ήταν κατά 90% πολιτικός και κατά
10% στρατιωτικός, η αναλογία σήμερα έχει γίνει 99 προς 1.

Ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε κάποτε από τον Φιντέλ Κάστρο ένας από τους
λαμπρότερους αντάρτες που έχει βγάλει η Λατινική Αμερική, τάσσεται αναφανδόν
υπέρ των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων». Γιατί; Μα επειδή πολέμησε πολύ στη ζωή
του και θα ήταν υποκριτικό να ακολουθήσει σήμερα εκείνους τους παλαβούς
ρομαντικούς αριστερούς που πουλάνε ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη. Δεν μπορεί να
γίνεται μπροστά σου μια σφαγή κι εσύ να λες «δεν ανακατεύομαι». Όχι, εκείνος
ανακατεύεται. H επέμβαση στο Ιράκ, ανεξαρτήτως των λόγων για τους οποίους
έγινε, πρέπει να επιτύχει. Και να έχει διδακτικά αποτελέσματα για όλους τους
δικτάτορες. Είναι εύκολο να λέμε ότι οι Αμερικανοί είναι τρελοί. Δεν πρέπει να
ξεχνάμε όμως ότι η πιο ισχυρή κοινωνία της Γης δέχθηκε μια πρόκληση που την
ξεπερνούσε.