Tι Kαραμανλής, τι Παπανδρέου!

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ της Αριστεράς λένε όχι «στον δικομματισμό», ο οποίος, ως
γνωστόν, είναι αυτοδικαίως κακό πράγμα. Τι είναι όμως ο δικομματισμός, ώστε να
είναι κακό πράγμα; Προφανώς, είναι η αναγκαστική συνύπαρξη πολλών,
διαφορετικών, ακόμα και ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων μέσα σε δύο μεγάλες
πολιτικές παρατάξεις, το ΠΑΣΟΚ και τη N.Δ., για να μιλήσουμε για την ελληνική
μεταπολιτευτική εμπειρία.

Εν ολίγοις, ο κ. Αν. Πεπονής συνυπάρχει με τον κ. N. Μπίστη, ο κ. B.
Κοντογιαννόπουλος συνυπάρχει με τον κ. K. Λαλιώτη, ο κ. A. Ανδρεουλάκος
συνυπάρχει με την κα Μαριέττα Γιαννάκου. Ώς και οι κ.κ. K. Σημίτης και Στ.
Παπαθεμελής συνυπήρξαν επί χρόνια – για να μιλήσουμε σε… προεδρικό επίπεδο!

… ως συγκολλητική ουσία

ΟΠΕΡ ΕΔΕΙ ΔΕΙΞΑΙ για τα κόμματα της Αριστεράς – ετερόκλητες δυνάμεις,
άρα ετερόκλητες πολιτικές και, επομένως, μόνο η εξουσία ή το κυνήγι της
απομένουν ως συγκολλητική ουσία. Πολύ σωστά όλα αυτά και μπράβο στα κόμματα
της Αριστεράς που τα σκέφτηκαν. Τότε όμως, γιατί ο κ. N. Κωνσταντόπουλος
απηύθυνε – από την τηλεόραση, παρακαλώ – πρόσκληση εκλογικής συνεργασίας στο
KKE, με το οποίο τον χωρίζει πολιτική άβυσσος; Δεν είναι αυτό άραγε ένας
δικομματισμός, έστω και ενός… κατώτερου Θεού; Ένας δικομματισμός B’ Εθνικής;
Ή μήπως τελικά υπάρχει καλός και κακός δικομματισμός; Ψιλά γράμματα. Απλώς, τα
κόμματα της Αριστεράς μάχονται τον δικομματισμό, επειδή ενδεχομένως θα
στερήσει τη Βουλή από την παρουσία του κ. Π. Λαφαζάνη και των υπολοίπων του
Συνασπισμού.

… τα κουκιά είναι μετρημένα

ΕΜΠΡΟΣ, λοιπόν, μάχη κατά του δικομματισμού. Το ότι η «νίκη» κατά του
δικομματισμού – μιας και όλοι στην Ελλάδα ζούμε και τα κουκιά είναι μετρημένα
– συνεπάγεται και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την συντηρητική
παράταξη, ουδόλως απασχολεί τα κόμματα της Αριστεράς. Τι Παπάγος, τι
Πλαστήρας, τι Καραμανλής, τι Παπανδρέου!