Tο αμερικανικό Διάστημα

Οι νέες διαστημικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ, τις οποίες εξέφρασε στις 14 Ιανουαρίου
ο Τζορτζ Μπους, φαίνεται να σηματοδοτούν μια ρήξη με την περίοδο της
διεθνοποίησης που κυριάρχησε τα τριάντα τελευταία χρόνια. Μετά το πρόγραμμα
Απόλλων, που ολοκληρώθηκε το 1972, άρχισαν πειράματα στη γήινη τροχιά με το
Spacelab, τον Mir ή τον ISS, στα οποία συμμετείχαν σταδιακά διάφορες χώρες,
μέχρι που δεκάξι ενώθηκαν γύρω από την κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού
Σταθμού (ISS).

Τι θα γίνει μετά τον ISS; Οι ΗΠΑ θα ανοίξουν άραγε το πρόγραμμα για το νέο
επανδρωμένο διαστημόπλοιο, το Crew Exploration Vehicle (CEV), σε ξένους
εταίρους; Τίποτε δεν είναι σίγουρο σ’ αυτόν τον τομέα. Με μια φράση του, ο κ.
Μπους άνοιξε την πόρτα των σχεδίων του για τη Σελήνη σε διεθνείς συνεργασίες.
Ωστόσο οι Αμερικανοί μπορεί να θελήσουν να χρησιμοποιήσουν τα κεφάλαια που θα
αφιερωθούν στην κατάκτηση του Διαστήματος για να ενισχύσουν την τεχνολογική
υπεροχή τους σε μια περίοδο που η Ευρώπη και νέες χώρες, όπως η Κίνα, η Ινδία
και η Ιαπωνία εκδηλώνουν σοβαρές φιλοδοξίες. Το Διάστημα μπορεί τότε να γίνει
πεδίο μιας μάχης τεχνολογικής μάλλον, παρά επιστημονικής. Για την Ευρώπη, η
κατάσταση είναι ευαίσθητη. Μολονότι ο γενικός διευθυντής της Ευρωπαϊκής
Διαστημικής Υπηρεσίας Ζαν-Ζακ Ντορντέν εξέφρασε την ικανοποίησή του για την
ανακοίνωση ενός φιλόδοξου διαστημικού προγράμματος, η θέση που μπορεί να
διεκδικήσει η Ευρώπη σ’ αυτό δεν είναι διόλου σαφής.