ΣE ΠPΩTO ENIKO Φοβάμαι τα μουλωχτά «τζάκια»

Εμένα δεν μ’ ενοχλούν καθόλου τα «τζάκια». Τουλάχιστον τα «τζάκια» δεν μπορούν
να «κρυφτούν». Τα ξέρουμε. Τα ζυγίζουμε. Τα κρίνουμε. Και τα απορρίπτουμε ή τα
σεβόμαστε. Αυτό που μ’ ενοχλεί όμως είναι ο αποκλεισμός άλλων και μάλιστα
ικανών, με έργο και προσόντα και διάθεση, γιατί… δεν είναι από «τζάκι». Το
άλλο που βρίσκω «βαθύτατα» συντηρητική αντίληψη, όπως είπε και ο Κώστας
Σημίτης στην πρόσφατη – και αξέχαστη – ομιλία του, είναι η προώθηση των
«τζακιών» που είναι «τζούφια», μόνο και μόνο για να «μείνει στο τζάκι μας» η
θέση. Το φαινόμενο συνήθως απαντάται συναρτήσει μιας άλλης βαθιά συντηρητικής
συμπεριφοράς (ή αδυναμίας;): της άρνησης των υπερηλίκων να «αφήσουν» την
καρέκλα. Ένας από τους λόγους είναι για να προλάβουν να τη «ζεστάνουν»
προκειμένου να μη φύγει (η καρέκλα) από το «τζάκι».

Επίσης, μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και τα μεταμφιεσμένα «τζάκια». Αυτά που
λειτουργούν «μουλωχτά». Τα μουλωχτά «τζάκια» δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά
γιατί θα πρέπει να ξέρεις «πρόσωπα και πράγματα» ώστε να τα ξεχωρίσεις. Τα
μουλωχτά «τζάκια» είναι σχεδόν αόρατα τη μέρα, αν και συνήθως δρουν στο
σκοτάδι και την αδιαφάνεια. Σπάνια «δένονται» μεταξύ τους με ιδέες και
οράματα, γιατί τότε θα έβγαιναν στο φως. Συνήθως προχωρούν βάσει κοινών
συμφερόντων, διατήρησης κεκτημένων και επιβίωσης εις βάρος άλλων.

Προσωπικά δεν φοβάμαι τα «τζάκια». Αργά ή γρήγορα γίνεται ορατό ποιο σε
τυλίγει με ζεστασιά και ποιο απλά καπνίζει. Αυτά που φοβάμαι είναι τα
«μουλωχτά τζάκια» που δεν τα βλέπω, αλλά αισθάνομαι να με ναρκώνουν… Κι
όποιος «κοιμάται» δεν βλέπει.