[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι δύσκολο για τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ – πολύ περισσότερο
της αντιπολίτευσης – να μπορέσουν να κατανοήσουν ποιες βαθύτερες διεργασίες
έχουν συντελεσθεί στην κοινωνία, και που εκφράζονται σήμερα με ορισμένες
εκδηλώσεις λατρείας και αποθέωσης του Γιώργου Παπανδρέου.

Το ίδιο όμως πολύπλοκο καθίσταται και για τον ίδιο τον αυριανό νέο πρόεδρο του
κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τους συνεργάτες του να μπορέσουν να αντιληφθούν
σε βάθος – πέρα από προθέσεις – ότι ο κόσμος ζητάει σήμερα από αυτόν όσα δεν
έδωσε η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη.

Για τους πρώτους, το πρόβλημα έγκειται στο ότι δεν έχουν παρακολουθήσει με
προσοχή τις εξελίξεις από το ’81 έως σήμερα. Θεωρούσαν απλά τον Γιώργο
Παπανδρέου «γιο του Ανδρέα Παπανδρέου», «τον Γιωργάκη που αντιγράφει τον
πατέρα του και κλέβει τη δόξα του παππού του».

Για τους δεύτερους, το ζήτημα που ανακύπτει είναι σοβαρότερο, γιατί και η
ευθύνη τους είναι μεγαλύτερη, όχι μόνον για το κυβερνών κόμμα, αλλά και για
τον τόπο. Ο κόσμος – ακόμα και οι βουλευτές που παρατάχθηκαν χθες στη Βουλή
σαν να παρουσίαζαν όπλα – εκδηλώνει έναν απίστευτο ενθουσιασμό, γιατί ελπίζει
ότι «ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να βρει δουλειά στον άνεργο, να δώσει ψωμί
στον φτωχό, να εξαλείψει τα ράντζα και το φακελάκι από τα νοσοκομεία, να
επεκτείνει τον θεσμό της δωρεάν παιδείας, να χτυπήσει τη διαφθορά, ακόμα και
να σηκώσει κεφάλι, αν χρειασθεί, στις ΗΠΑ για τα εθνικά θέματα».

Βεβαίως, εγείρεται το μεγάλο ερώτημα: Θα μπορούσαν να συμβαίνουν όλα αυτά
τα… διθυραμβικά – ανεξαρτήτως της προσωπικής αξίας του καθενός – χωρίς την
τεράστια παρέμβαση των καναλιών, που μέσω εκτάκτων δελτίων βαφτίζουν τις απλές
επισκέψεις και συζητήσεις των πολιτικών σε κοσμοϊστορικά γεγονότα;

Αλλά για να μην τα ρίχνουμε όλα στην τηλεόραση… H πολιτική παιδεία που
παρασχέθηκε, κυρίως τα τελευταία χρόνια, στον ελληνικό λαό δεν θα μπορούσε
παρά να αποφέρει τους καρπούς της… Ευθύνη γι’ αυτό έχουν όλοι, όλοι
ανεξαιρέτως…