H θλίψη ως παρηγορία

«Κακός χαρακτήρας· απότομη, μονομανής, είρων. Έτοιμη κάθε στιγμή να αγαπήσει».
H Στέλλα Βλαχογιάννη, χρόνια στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, συντάκτρια με κύρος και
γνώμη, πάει κόντρα στο ρεύμα. Ανάμεσα σε ένα πλήθος μυθιστορημάτων ή μαρτυριών
που εκδίδονται από τους ανθρώπους του σιναφιού μας, η Στέλλα Βλαχογιάννη, με
τον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «πασέ», εκδίδει ποίηση! Κείμενα – πεζά ποιήματα –
που κρατούσε χρόνια στα συρτάρια της και που τώρα έκρινε ότι «επέστη ο
χρόνος…». Ή που, απλώς, τώρα τόλμησε να τα «δημοσιοποιήσει». H συλλογή της
«H θλίψη του σώματος» – από την οποία και μία από τις «Μαρτυρίες για την
Ιωάννα την Μοναχική» στην αρχή – κυκλοφόρησε σε μια έκδοση, υπέροχα
σχεδιασμένη από τον Ανδρέα Γεωργιάδη και με ένα εξώφυλλο του Νίκου Βλαχογιάννη
που «μιλάει», από την «Μικρή Άρκτο» του Παρασκευά Καρασούλου. Διαβάζεις και
βουτάς σε μια θάλασσα θλίψης, σε μια «μαύρη θάλασσα που περιέθαλψε τις
πίκρες». Ο λόγος όμως είναι τόσο βαθύς, τόσο καίριος, τόσο ουσιαστικός, τόσο
«ύπουλα» φλογερός που όχι μόνο ανακαλύπτεις την παρηγορία της ποίησης, αλλά
και η θλίψη σε λυτρώνει: «H λύπη μου είναι πιο παλιά από τον κόσμο. / Μη μου
γελάσεις / θα σωθώ. / Σημασία έχει να είναι Κυριακή».