H τέχνη θέλει… πλύσιμο

H ιδέα – αστικά λεωφορεία ζωγραφισμένα διά χειρός τριών σπουδαίων Ελλήνων
δημιουργών όπως ο Δημήτρης Μυταράς, ο Αλέκος Φασιανός και ο Κώστας Τσόκλης –
ήταν ενδιαφέρουσα και αξιόλογη. H υλοποίηση μπορεί να μην άγγιξε τις
προσδοκίες όλων. Και ίσως έφταιγε το ότι ήταν μόνον τριάντα μέσα στους
μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας. Ίσως το ότι «μπερδεύτηκαν» με τα
υπόλοιπα, που είναι γεμάτα φανταχτερές διαφημίσεις. Ίσως… Τούτη η καλή αρχή,
όμως, στερείται σεβασμού. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι
τα λεωφορεία με τα έργα τέχνης έχουν χάσει το χρώμα τους από την απλυσιά; Τα
«μπλε και κόκκινα πουλιά» του Φασιανού, όπως και οι «πολύχρωμες πεταλούδες»
του Μυταρά, μόνον πολύχρωμα δεν είναι. Καφέ έως μαύρα, από το καυσαέριο και τη
σκόνη. Όσο για τις «φυλλωσιές» του Τσόκλη; Μοιάζουν αποξηραμένες. Θα βρεθεί
κάποιος να πει στους αρμόδιους πως η τέχνη δεν πρέπει μόνον να εκτίθεται, αλλά
και να… πλένεται;