H ζωντανή μαρτυρία…

Γιάννης Φέρτης

Με το «Λεωφορείον ο Πόθος», το 1960, ξεκίνησε τη θεατρική του πορεία ο Γιάννης
Φέρτης. Στο μαγικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, συμπρωταγωνιστής της Μελίνας,
σκηνοθετημένος από τον Κάρολο Κουν. Σ’ αυτή την παράσταση πρωτακούστηκε το
«Χάρτινο φεγγαράκι» του Μάνου Χατζιδάκι. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, ο
ηθοποιός, που δεν τον έφθειρε ο χρόνος και η «αγορά», συμμετέχει σε μια
φορτισμένη παράσταση μνήμης, με τα τραγούδια και τις μελωδίες που έγραψε ο
Μάνος για το Θέατρο Τέχνης. Είναι το Homage στον Χατζιδάκι «Κι ο ύμνος στους
θεούς ας πάει…» που οργανώνεται από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου, σε
σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου και επιλογή υλικού – μουσική διεύθυνση
Φίλιππου Τσαλαχούρη.

… και η μνήμη της φαντασίας

Ο ρόλος του Φέρτη – κάνει τον αφηγητή – είναι συμβολικός και ουσιαστικός,
καθώς, παρακολουθώντας τις πρόβες, συμμετείχε στο στήσιμο της μουσικής
παράστασης καταθέτοντας μνήμες και αισθήματα από εκείνα τα χρόνια. H ιδέα
είναι της Καραγιαννοπούλου, η οποία πρότεινε στον Φέρτη δύο ημέρες πριν από
την πρεμιέρα – απόψε στο Υπόγειο – να κάνει με σύντομες φράσεις και αρκετό
αυτοσχεδιασμό τις συνδέσεις ανάμεσα στα τραγούδια και τα στιγμιότυπα. Από τη
μια 42 νέα παιδιά που «επιχειρούν να θυμηθούν με τη φαντασία τους», όπως είπε
ο Γιώργος Λαζάνης, κι από την άλλη η ζωντανή μαρτυρία ενός ηθοποιού που αντλεί
από την καταγωγική του μνήμη είναι οι δύο όχθες μέσα από τις οποίες θα
κυλήσουν οι θαυμαστές μουσικές του Μάνου. Να μια φρέσκια πρόταση με σημασία
και μια πρωτοβουλία χωρίς υστεροβουλία.