ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτό που σε τρέφει σε καταστρέφει…

Λίγες στιγμές πριν μπει η Πρωτοχρονιά σβήνεις τα φώτα σε όλο το σπίτι,
αφήνοντας μόνο τα κεριά και τα φωτάκια του δέντρου αναμμένα. Κάπως έτσι
ελπίζεις ότι θα μπορέσεις να πιάσεις με την άκρη του ματιού σου τη φευγαλέα
εικόνα του περσινού εαυτού σου να ξεγλιστράει και να βγαίνει από το παράθυρο
στη νύχτα, όπου τον περιμένει ο σκιερός κόσμος τού χθες. Φέτος την παραμονή
της Πρωτοχρονιάς ανησυχείς, νιώθεις ότι πρέπει οπωσδήποτε να πετύχεις να
ρίξεις μια κλεφτή ματιά στον εαυτό σου το 2003, που φεύγει ανεπιστρεπτί. Το
νιώθεις επειδή την Παραμονή αυτή ο κόσμος των σκιών σού φαίνεται πολύ οικείος,
πιο οικείος από ποτέ. Εκείνα που θέλεις να κάνεις, εκείνα που πρέπει να
κάνεις, εκείνα που κέρδισες και έχεις, παλεύουν με εκείνα που ήθελες να
κάνεις, εκείνα που έπρεπε να είχες κάνει, εκείνα που έχασες ή χάθηκαν.

Μπροστά στο δέντρο, με την πόρτα πίσω σου, αισθάνεσαι ένα ρεύμα ψυχρού αέρα
και γυρίζεις. Όλα μοιάζουν ίδια. Αλλά κάτι λείπει. Ίσως να είναι ο χρόνος που
πέρασε, ίσως να είναι ένα κομμάτι σου, ίσως να είσαι και εσύ. Ίσως να μην
είναι τίποτε. Από το παράθυρο ακούς τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου που περνάει.
Κάπου, όχι μακριά, ένας άνθρωπος χάνεται. Ίσως και να χάθηκε. Από την
τηλεόραση στο διπλανό δωμάτιο, ακούς μια ανασκόπηση για τη χρονιά που πέρασε.
Εκτός από τις ειδήσεις όλο θλίψη, ακούς για ανθρώπους που από το τίποτε έγιναν
ηγέτες, ακούς για ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους στα παιδιά τους. Εκείνη την
ώρα, ένας τέτοιος άνθρωπος ξανανάβει όλα τα φώτα στο σπίτι. Αυτή τη χρονιά θα
ξεχάσεις ότι αυτό που σε τρέφει σε καταστρέφει. Θα ακολουθήσεις πιο υγιεινό
διαιτολόγιο.