ΣE ΠPΩTO ENIKO Aς χαρούμε τις μικρές ανάσες…

Ο καλός μου φίλος ο Νικόλας δεν αντέχει τα Χριστούγεννα και γενικά τις
γιορτές. Τον γεμίζουν μελαγχολία. Ζητά να στολίζουν το δένδρο στο σπίτι όσο το
δυνατόν αργότερα και σιχαίνεται να ακούει τα κλασικά τραγούδια του Μπιλ
Κρόσμπι για Λευκά Χριστούγεννα. Ως αντίδραση καταφεύγει στην… υπνοθεραπεία
και στην απομόνωση. Και περιμένει στωικά «να περάσει κι αυτό»!

Δεν είναι ο μόνος. Λίγους ενήλικες είδα γύρω μου αυτές τις ημέρες να χαίρονται
πραγματικά αυτό το κοινωνικο-καταναλωτικό πανηγύρι. Περισσότερους είδα
στρεσαρισμένους, κουρασμένους, «μπουχτισμένους» και προβληματισμένους. Οι
ψυχίατροι λένε ότι φταίει η σύγκρουση της παραμυθένιας φανταστικής εικόνας των
εορτών με την πεζή πραγματικότητα, το όνειρο που ασυνείδητα τρέφουμε αυτές τις
ημέρες μέσα μας για μια όαση ευτυχίας μέσα στη θλιβερή καθημερινότητα – και η
αναπόφευκτη διάψευσή του. Ή μήπως είναι η συνειδητοποίηση της μοναξιάς μας,
που φαίνεται τόσο έντονα αντιφατική μέσα στην – έστω και τεχνητά – χαρούμενη
ατμόσφαιρα;

Ας μην παρασυρθούμε, λοιπόν, από την πεποίθηση ότι αυτές τις ημέρες «πρέπει»
οπωσδήποτε να είμαστε πανευτυχείς. Ας μην επιτρέψουμε στα κλισέ να μας
καταπιέζουν. Ας απολαύσουμε τις γιορτές χαλαρά. Ας τις δούμε καλύτερα σαν μία
ευκαιρία για να κερδίσουμε ό,τι μπορούμε από αυτή την περίοδο. Για λίγη
παραπάνω συντροφιά με τους φίλους, λίγη ουσιαστική κουβέντα (τι είδος
πολυτελείας!) με τον σύντροφό μας, λίγο χουχούλιασμα στο κρεβάτι μας, πολύ
περισσότερο παιχνίδι με τα παιδιά στο χαλί ή στο γρασίδι…

Τι λέτε να ανασύρουμε εκείνα τα βιβλία που μας «επιτρέπεται» να διαβάζουμε
μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές; Ή να πάμε να χορέψουμε ξαφνικά στο μέσον της
εβδομάδας; Ακόμα και να φτιάξουμε εκείνη τη γωνιά στο σπίτι που σκεπτόμασταν
όλο το φθινόπωρο και ποτέ δεν προλαβαίναμε;

Αυτά ίσως αρκούν. Ας μην αφήσουμε τις μεγάλες προσδοκίες να μας χαλάσουν και
τις λίγες αυτές ανάσες…