Δρόμοι

Πλάσματα…

… ενός αρχαιότερου και πιο εξελιγμένου πολιτισμού, οι Αρειανοί εισέβαλαν στη
Γη και αποφάσισαν μονομερώς να «ανασυγκροτήσουν» τον πλανήτη, χωρίς να μπουν
στον κόπο να ζητήσουν τη γνώμη των γήινων (ούτε και οι γήινοι την ζητούν, όταν
«ανασυγκροτούν» ο ένας τον άλλο). Αυτά συνέβαιναν στον «Πόλεμο των κόσμων»,
όταν τον έγραφε ο X.Τζ. Ουέλς, το 1898. Έκτοτε, ζήσαμε πολλές φορές την απειλή
των εισβολέων. Εξωγήινοι που δεν έδειχναν κανένα έλεος για τη μοίρα της
ανθρωπότητας, εξωγήινοι που ήθελαν τον κόσμο μας, εξωγήινοι που ήθελαν να μας
ξεκάνουν και που την γλιτώναμε πάντα την τελευταία στιγμή.

H απειλή…

… έγινε πιο αισθητή μια μέρα του 1938, όταν ο Όρσον Ουέλες αποφάσισε να
προσγειώσει τους Αρειανούς στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ από ραδιοφώνου. Τόση ήταν
η υστερία που κυρίευσε τους ακροατές, που άλλοι βγήκαν από τα σπίτια τους με
τα όπλα και άλλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους, προσπαθώντας να απομακρυνθούν με
κάθε μεταφορικό μέσον από τους εισβολείς. Ο πανικός εξαπλώθηκε από πόλη σε
πόλη, ώσπου οι υπεύθυνοι του ραδιοφωνικού σταθμού βγήκαν και εξήγησαν στους
ακροατές πως είχαν πέσει θύματα μιας εκπομπής. H ειρωνεία είναι πως, το 1941,
όταν η ιαπωνική επιδρομή στο Περλ Χάρμπορ υποχρέωσε τον Όρσον Ουέλες, που
έκανε πάλι εκπομπή στο ραδιόφωνο, να τη διακόψει για να μεταδώσει την τραγική
είδηση, πολλοί ακροατές δεν τον πίστεψαν, έχοντας υπόψη τους το πάθημά τους με
τους «Αρειανούς».

H σχέση μας…

… με τους Αρειανούς υπήρξε πάντα εχθρική. Τους αναζητούσαμε πάντα με την
ελπίδα πως θα μοιάζουν μ’ εμάς, αλλά όποτε η φαντασία μας τους έφερνε μπροστά
μας, ο φόβος μας ήταν εκείνος που τους έδινε ένα αποτρόπαιο πρόσωπο. Οι
Αρειανοί έρχονταν και έφευγαν πότε σαν δεινόσαυροι που ζούσαν βαθιά μέσα στον
Αμαζόνιο και πότε σαν βατραχόμορφοι άνθρωποι που κρύβονταν μέσα σε αρχαίες
ισπανικές καραβέλες στη θάλασσα των Σαργασσών. Στις φωτογραφίες που έστειλε το
διαστημόπλοιο Viking από τον Άρη δεν είδαμε τέτοια τέρατα (φωτ.). Αντίθετα,
αναγνωρίσαμε στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη σχήματα ανθρωπόμορφα.

Είμαστε μόνοι;..

… ρωτάμε κοιτάζοντας από την αφθονία του κόσμου μας με τους απέραντους
ωκεανούς έναν φρυγμένο κόσμο σκεπασμένο με έρημο. Ίσως να υπάρχουν υπόγεια
νερά, ελπίδα ζωής. Ίσως να υπάρχουν όντα που μ’ αυτά να μπορεί να συνεννοηθεί
κανείς. Αν υπήρχε κάποτε ζωή, άραγε πώς έφτασε εκεί; Πού αλλού να βρίσκεται;
Θα μάθουμε πού μπορούμε να ψάξουμε; Κάθε απορία γεννά άλλη μία, πολλές
απορίες. Είτε είμαστε είτε δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, δεν ξέρουμε ακόμη
γιατί είμαστε τόσο μόνοι στη Γη. Και γιατί χρειαζόμαστε την απειλητική μάσκα
του Αρειανού για να μπορούμε να νιώθουμε μαζί.