Ο «φίλος» μου η τηλεόραση!

«Θα ήθελα να έχεις πόδια ώστε να πηγαίνεις από εδώ από εκεί και έτσι να σε
παίρνω μαζί μου». H παραπάνω πρόταση που γράφτηκε από ένα 7χρονο αγόρι είναι
ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα από τις απόψεις παιδιών ηλικίας έως 12
ετών για την τηλεόραση, που καταγράφτηκαν από το Τμήμα Δημοσιογραφίας και MME
του ΑΠΘ (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Κατά την έρευνα μαθητές Δημοτικών Σχολείων στη Θεσσαλονίκη κλήθηκαν, γράφοντας
σε ένα σημείωμα στην τάξη, να απαντήσουν στην ερώτηση «Πώς θα ήθελα την
τηλεόρασή μου».

Όπως αποδεικνύεται από την έρευνα, η τηλεόραση είναι ένας «φίλος» για αρκετά
παιδιά που τους προσφέρει ώρες διασκέδασης, αλλά και συντροφιάς. «Θα ήθελα να
ήταν ένα μεγάλο επίπεδο τετράγωνο, όπου οι άνθρωποι θα το έχουν στο σπίτι τους
για πάτωμα» (αγόρι, 9 χρόνων). Μάλιστα, η φαντασία μερικών παιδιών πάει ακόμα
πιο μακριά δίνοντας στο μαγικό αυτό κουτί… ανθρώπινη διάσταση: «Αν έφτιαχνα
μία τηλεόραση θα την έκανα ανθρώπινη, ώστε να μπορώ να της μιλάω, να της λέω
τα παράπονά μου, να μου λέει τα προγράμματά της και να μην τη διατάζει κανείς
άλλος παρά μόνο εγώ», γράφει ένα 7χρονο αγόρι.

«Φοβάμαι να κοιμηθώ»

H βία αποτελεί το νούμερο ένα πρόβλημα για τους μικρούς τηλεθεατές που
τονίζουν την ακαταλληλότητα πολλών προγραμμάτων. «Θέλω να είσαι χωρίς βία,
τρόμο και αγριότητες. Φοβάμαι και το βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ», γράφει ένα
κορίτσι 11 χρόνων απευθυνόμενο στην τηλεόραση. «Αυτό το κουτί μεταδίδει
εικόνες τρόμου που με τρομάζουν. Δεν μου αρέσουν αυτά τα τέρατα», τονίζει ένα
7χρονο αγόρι.

Δημοφιλή στους κύκλους των «μικρών» τηλεθεατών είναι οι εκπαιδευτικές εκπομπές
και κυρίως τα ντοκιμαντέρ. Σύμφωνα μάλιστα με τα συμπεράσματα της έρευνας τα
παιδιά θεωρούν την τηλεόραση ως ένα εργαλείο γνώσεων και όχι μόνο ως μέσο
ψυχαγωγίας και μάλιστα έχουν υψηλές απαιτήσεις. «Το λεξιλόγιό μου μικραίνει,
αφού το λεξιλόγιο της τηλεόρασης είναι πολύ μικρό», ανέφερε επιγραμματικά ένα
κοριτσάκι 11 ετών, υπογραμμίζοντας ότι η τηλεόραση με τα παιδικά προγράμματα
δεν επιδιώκει να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό τους.

Οι ειδήσεις

Όσο για τις ειδήσεις, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, οι νεαροί τηλεθεατές
εκδηλώνουν έντονο ενδιαφέρον και μάλιστα όχι μόνο παρακολουθούν ειδήσεις, αλλά
εκφράζουν και ενδιαφέρουσες απόψεις. Μάλιστα, στην πλειονότητά τους
επισημαίνουν ότι στις ειδήσεις προβάλλονται μόνο τα θλιβερά, δυσάρεστα
γεγονότα και αντιπροτείνουν με τη σειρά τους να προβάλλονται και ευχάριστα,
καλά νέα, όπως βραβεία και… αστροναύτες να κάνουν ταξίδια στο Διάστημα.

«Τα παιδιά επιζητούν εκπαιδευτικά προγράμματα, αλλά δυστυχώς είναι πολύ λίγα»,
επισημαίνει στα «NEA» η κ. Τέσσα Δουλκέρη, επίκουρος καθηγήτρια στο Τμήμα
Δημοσιογραφίας και MME του ΑΠΘ και υπεύθυνη της έρευνας. «Οι υπεύθυνοι του
προγράμματος των καναλιών δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η τηλεόραση μένει στο σπίτι
ανοιχτή, επομένως τα παιδιά είναι εκτεθειμένα στη βία. Όσο για τα παιδικά
προγράμματα είναι κυρίως κινούμενα σχέδια, φτηνές δηλαδή παραγωγές που δεν
έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα», συμπληρώνει.

«Θέλουμε αποκλειστικό κανάλι για παιδιά»

«Μου αρέσουν πολύ τα παιδικά προγράμματα και τα ντοκιμαντέρ. Βλέπω και ειδήσεις, αλλά στεναχωριέμαι όταν ακούω για τα προβλήματα άλλων ανθρώπων, τη φτώχεια και τους πολέμους», λέει η Κατερίνα Χαλκιαδάκη, 11 χρόνων

Ξεχωριστή θέση στις προτιμήσεις των παιδιών έχουν τα παιδικά
προγράμματα με τους αγαπημένους τους ήρωες και τα τηλεπαιχνίδια. Παρ’ όλα
αυτά, παραπονιούνται επειδή ο τηλεοπτικός χρόνος που διαθέτει η τηλεόραση για
τα αγαπημένα τους προγράμματα είναι λίγος, ενώ «εύχονται» να υπάρξει ένα
κανάλι αποκλειστικό για παιδικά. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση ενός κοριτσιού
10 ετών: «Μακάρι η τηλεόραση να είχε μόνο παιδικά παιχνίδια». Όσο για τα
αθλητικά, τα παιδιά – στην πλειονότητά τους αγόρια – τα παρακολουθούν με πολύ ενδιαφέρον.