TPITH AΠOΨH Nυν υπέρ εκείνων ο αγών;

Ήταν, λοιπόν, βέβαιοι για τον εαυτό τους οι ρήτορες, ώστε να δέχονται
ζητωκραυγές ανύποπτοι για όσα συνέβαιναν στην πόλη;

Σπ. Κατσίμης, Οι ρήτορες

Σ’ αυτήν τη χώρα όλοι είναι έτοιμοι ν’ αναλάβουν τις (ιστορικές) ευθύνες τους
προκειμένου να κυβερνήσουν και ουδείς αναλαμβάνει τις (πολιτικές) ευθύνες του
όταν κυβερνάει. Δέκα εκατομμύρια δυνάμει πολιτικοί, μερικές χιλιάδες
πολιτευόμενοι, ορισμένες εκατοντάδες (πρώην, νυν και αεί) υπουργοί και δεν
βρίσκεις ούτε δείγμα κρινόμενου. Άπαντες κριτές και κατακριτές. Στη δημόσια
ζωή δεν καλλιεργήθηκε ποτέ «η κουλτούρα της ευθύνης», με αποτέλεσμα άλλοι να
διεκδικούν το συνεχές αλάθητο, άλλοι να κρύβονται πίσω από τους μηχανισμούς
της ατιμωρησίας και άλλοι να κατορθώνουν να συμψηφίζουν – στα μάτια της κοινής
γνώμης ή των οπαδών τους – το αποτυχημένο πολιτικό παρελθόν τους με υποσχέσεις
περί ευοίωνου πολιτικού μέλλοντος.

Στα κομματικά κέντρα (Αχ)αριστείας του ΠΑΣΟΚ έχουν αναπτυχθεί – εν όψει των
εκλογικών διαδικασιών και της ενδεχόμενης αλλαγής αρχηγού – καινούργια
φαινόμενα.

Πρώτον, εμφανίστηκαν και πάλι τα (μεταλλαγμένα πλέον) «παιδιά του λαού».
Υπουργοί, γραμματείς, διοικητές που ασκούν επί είκοσι χρόνια εξουσία (και όχι
πάντοτε με ηθικά μέσα) άρχισαν να ντύνονται σαν απλοί πολίτες (καλώντας όμως
και τα MME ν’ απαθανατίσουν το ενσταντανέ), να επικαλούνται την ταπεινή τους
καταγωγή (άσχετα αν επί μακρόν συχνάζουν στα κοσμικά σαλόνια) και να θυμούνται
τα παλιά συντρόφια.

Μια νεο-αλαζονική συμπεριφορά πιο ύπουλη από τη γνωστή κομπορρημοσύνη των
μεγαλοαστών.

Κατά δεύτερον, οι περισσότερο πονηροί (ή πονηρευθέντες) αναζητούν τη
νομιμοποίηση της εξουσίας τους ή και της ηγεμονίας τους στους αντίπαλους
χώρους. Και επειδή το KKE τούς έχει κόψει τις διόδους και οι ευκολόπιστοι του
ΣΥΝ τέλειωσαν, έχουν στρέψει την προσοχή τους στους δεξιούς (ακόμα και σ’
αυτούς που βρίσκονται δεξιότερα της N.Δ.).

Ένας υπουργός ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται ηγέτης επειδή τον ψηφίζουν οι οπαδοί τού
ΠΑΣΟΚ. Πρέπει ν’ ανοιχτεί και να γίνει αποδεκτός από το συντηρητικό
στρατόπεδο. Καθώς όμως δεν έχει ιδεολογική πλατφόρμα για να συζητήσει μαζί
τους υποχρεωτικά «συναλλάσσεται εφ’ όλης της ύλης».

Ετοιμασθείτε σύντομα να δείτε πόσοι «σκοτεινοί τύποι της αγοράς» θ’
αναβαθμισθούν και θα βαπτισθούν υγιείς δυνάμεις.

Κατά τρίτον, προβάλλεται η άποψη ότι όσο ευκολότερα απαρνιέσαι την προηγούμενη
αριστερή σου ιδεολογία τόσο γρηγορότερα εξελίσσεσαι πολιτικά και τόσο
ανετότερα εκλαμβάνεσαι ως σύγχρονος προοδευτικός Ευρωπαίος.

Σαν σε θαύμα πολλοί «πρώην τυφλοί» Έλληνες είδαν το (πολιτικό τους) φως τα
τελευταία χρόνια, κατάλαβαν το πραγματικό τους συμφέρον (το οποίο και ταύτισαν
με την πορεία της χώρας) και τώρα περιμένουν τους Μάγους με τα δώρα για να
ανταμειφθούν. Εξαιρούνται βέβαια όσοι πήγαν μόνοι τους (άνευ αδείας) και πήραν
(κοινώς άρπαξαν) προκαταβολικά το δωράκι τους (προκειμένου να μη συνωστίζεται
πολύς κόσμος κατά τη διανομή).

Όλοι αυτοί, τα λαϊκά παιδιά, οι δεξιόστροφοι συναλλασσόμενοι και οι
απορροφητές κονδυλίων έχουν συγκροτήσει ένα διευρυμένο πελατειακό
πολιτικο-οικονομικό σύστημα που αν και αγωνίζεται για τον εαυτό του, «δι’
ίδιον όφελος», προσπαθεί να μας πείσει ότι εκπροσωπεί το σοσιαλιστικό ιδεώδες
και εκφράζει τον ελληνικό λαό.

Δίχως καμία διάθεση ή κίνηση αυτοκριτικής, δίχως μία έντιμη παραίτηση, δίχως
έναν ειλικρινή διάλογο με τη βάση του Κινήματος, έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα
κερδίσουν την ψήφο (ακόμα και των δικών τους) επαναλαμβάνοντας τα ανούσια
επιχειρήματα, τις ξύλινες κορόνες και τα εκλογικά τρικ ή τάζοντας νέους
παραδείσους (στην επόμενη δική τους εικοσαετία) και επαπειλώντας παλιά κόλαση
(αν έρθουν οι άλλοι).

Ο αγώνας τους έπαψε να ‘ναι – με δική τους ευθύνη – και δικός μας αγώνας.
Αγωνιζόμαστε και αγωνιούμε για διαφορετικά πράγματα και με διαφορετικούς
στόχους.

Είχαν χρόνο να το συνειδητοποιήσουν και ν’ αλλάξουν ρότα. Τώρα από ποιον
ζητάνε ευθύνες; Πάλι θα κατηγορήσουν τον λαό για τα δικά τους ανομήματα;

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.