ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Θεοδωράκης

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Π. Κοκκινοσκούφης, Γ. Παπανδρέου 69, Χαλάνδρι,
γράφει:

«Κύριε Παπαδόπουλε, άκουσα το τελευταίο CD του Μίκη Θεοδωράκη (“Τραγούδι
αλλιώτικο”) με τη Βίκυ Λέανδρος. Μου άρεσε πολύ. Διάβασα, όμως, σε
απογευματινή εφημερίδα, μια κριτική του κ. Γ. Παπαδάκη με τίτλο “Απολίτικες
ερμηνείες πολιτικότατων έργων”. Και ρωτώ εσάς, που είστε δημιουργός,
συνεργάτης και φίλος του Μίκη: πού βρήκε ο εν λόγω κριτικός τα “πολιτικότατα
τραγούδια”; Είναι πολιτικά τραγούδια, η “Νύχτα μαγικιά”, το “Σαν καφενείο”, το
“Ξημερώνει”, το “Αγάπη μου”, το “Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου” το “Τραγούδι
αλλιώτικο”, το “Μαργαρίτα Μαγιοπούλα”, το “Όμορφη πόλη” κ.λπ.; Από τα 12
τραγούδια, τα 11 είναι ερωτικά! Αλλά και “πολιτικά” να ήταν – τι θα πει
“πολιτικά”; – γιατί να μην τα τραγουδήσει μία διεθνούς φήμης ερμηνεύτρια, όπως
η Βίκυ Λέανδρος; Και στο παρελθόν τραγουδιστές από “διαφορετικούς χώρους”
τραγούδησαν Θεοδωράκη λίαν επιτυχώς (Πιάφ, Ίβα Τζανίκι, Μίλβα, Μπιτλς). Έξοχος
δεν ήταν ο Πάριος; Και επειδή υπάρχει και κάποιος υπαινιγμός για τον Ρέμο: τι
έχει ο Ρέμος να ζηλέψει από τους άλλους καλούς τραγουδιστές; Κι ας μην ξεχνάμε
ότι οι “θεματοφύλακες” του “πολιτικού” τραγουδιού, την εποχή εκείνη είχαν
συνδεθεί με την “Μαντουμπάλα” και τον “Κήπο του Αλλάχ”.

Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς συμβιβάζεται ο μέγας θαυμασμός για το έργο του Μίκη
και η περιφρόνηση, συγχρόνως, για την επιλογή του συνθέτη να το τραγουδήσει η
Λέανδρος! Και η… μπηχτή ότι ο Μίκης πουλάει το έργο και την ψυχή του για…
τα λεφτά; Τι να πω; Κατά τη γνώμη μου, σε όποιον δεν αρέσει αυτό το CD, λέει
“δεν μου αρέσει” και πάει, τέλειωσε. Δεν μπορεί όμως να δηλώνει βασιλικότερος
του βασιλέως χωρίς να μας εξηγεί τι έκανε ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια, για να
βγει το έργο του Μίκη απ’ το ψυγείο, όπως ανέφερε πρόσφατα ο συνθέτης».

Απάντηση: Το γράμμα σας έπρεπε να το στείλετε στον κ. Παπαδάκη. Σας γράφω
όμως, διότι ζητάτε τη γνώμη μου. Λοιπόν: Ως δημιουργός συμφωνώ απολύτως μαζί
σας. Επίσης και ως απλός ακροατής. Θα συμφωνήσετε όμως και εσείς μαζί μου ότι
ένας άλλος ακροατής, και μάλιστα μουσικοκριτικός, μπορεί να έχει διαφορετική
άποψη. Την οποία, ελεύθερα, έχει κάθε δικαίωμα να την διατυπώνει.