ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Λίγες μέρες μένουν μέχρι ν’ αρχίσουμε να δίνουμε και να παίρνουμε δώρα. Άρα
και λίγες έμειναν στους φιλάθλους για να δηλώσουμε τι δεν θέλουμε να πάρουμε
από εκείνους και εκείνα που μπορούν ίσως να μας δοθούν.

Προσωπικά, δεν θα πάρω αθλητισμό και αθλητές που να είναι αχάριστοι σε βαθμό
που να μην καταλαβαίνουν την τιμή που τους κάνουμε να ασχολούμαστε – και να
παθιαζόμαστε – μαζί τους. Οι παίκτες της Εθνικής ποδοσφαίρου που δεν εδέησαν –
ούτε ένας! – να παρευρεθούν στην τελετή της βράβευσής τους από την Πολιτεία
(αυτό συμβολίζει η παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας) αλλά στο όνομα όλων
των ανωνύμων φιλάθλων (αυτό συμβολίζει η ψήφος των αθλητικών συντακτών), μας
πρόσφεραν ένα αίνιγμα και μια προσβολή. Το αίνιγμα: μα τόσο πολύ έχουν
χορτάσει αναγνώριση και τιμές, ώστε να μην καταδέχονται τη μόνη επίσημη και
συλλογική;

Την προσβολή, αισθημάτων και νοημοσύνης, τη νιώσατε, φαντάζομαι όλοι. Τη
χειροτέρεψε, μάλιστα, η εκ των υστέρων δικαιολογία του τύπου «δεν είχαμε
αντιληφθεί τι σήμαινε η βράβευσή μας». Οι παχυλοί διεθνείς μας κινδυνεύουν
πλέον να αντιληφθούν, σε πρώτη ευκαιρία, πώς ξεσπάει η οργή φιλάθλων που και
αχόρταστοι είναι και νιώθουν οι χορτασμένοι να τους κοροϊδεύουν κι από πάνω. H
συνειδητοποίηση, ωστόσο, αυτή δύσκολα θα συνοδεύεται από βραβείο.

Δεν θα πάρω επίσης, από την πλευρά όσων διοικούν, την προσπάθειά τους να με
πείσουν ότι μόνο εκείνοι γνωρίζουν τι και πώς πρέπει να μου αρέσει στον
αθλητισμό. Δεν θα δεχτώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που τους περιμένω με αγωνία (υπό
κάθε δυνατή έννοια της λέξης), να αποτελέσουν αφορμή για επιβολή οποιουδήποτε
είδους δικτατορίας ή εκβιασμού. Δεν θ’ αφήσω να με παραπλανήσουν ως προς την
έλλειψη κάθε αγνότητας στον χώρο του πρωταθλητισμού ή να επιχειρηματολογήσουν
ότι αυτή η αγνότητα θα αρχίσει το 2004 στην Αθήνα. Δεν θα αφήσω όμως ούτε να
μου χαλάσουν την αισθητική χαρά μου: ο αθλητισμός είναι ωραίος ακόμα κι όταν
δεν είναι αγνός, άρα κοιτάξτε, όσοι είστε υπεύθυνοι, να διευκολύνετε ή να
προβάλλετε την ομορφιά του πραγματικού του προσώπου και όχι να κρύψετε τις
υπαρκτές ασχήμιες του.

Δεν θα πάρω, ακόμα, τη δικτατορία των πλειοψηφιών ή των βίαιων. Ο πραγματικός
φίλαθλος, ό,τι ομάδα και να υποστηρίζει, δεν θα επιτρέψει τη θυσία του
Μπάγιεβιτς στον βωμό των όποιων ορίτζιναλ – κι ας μην είναι κι ο ίδιος ο
προπονητής απόλυτα καθαρός ή τα φετινά του αποτελέσματα στο ύψος των
αναγγελιών του: αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι το δικαίωμα ενός ανθρώπου του
αθλητισμού να κάνει τη δουλειά του χωρίς να κινδυνεύει η σωματική και ψυχική
υγεία του. Δεν θα αφήσει να λιντσαριστεί ένας παίκτης σαν τον Σανμαρτεάν πριν
δείξει τι αξίζει, όπως και δεν παρασύρθηκε να τον αποθεώσει μετά τα δύο πρώτα
του τακουνάκια. Δεν θα πιστέψει ποτέ ότι ένας ποδοσφαιριστής, ο οποιοσδήποτε
ποδοσφαιριστής, αξίζει να μπορεί να ξοδεύει 25.000 ευρώ σε μια μέρα, όπως ο
κύριος Μπέκαμ, και να γίνεται σερ χωρίς να έχει κερδίσει ούτε έναν τίτλο για
την πατρίδα του. Οι φίλαθλοι έχουν τα μάτια τους για να τους πουν ποιος αξίζει
και ποιος όχι, ποιος πονάει τη φανέλα του και ποιος το πορτοφόλι του. Δεν
πρέπει να αφήσουν την κρίση τους να επηρεαστεί από τους κηφήνες της σόου-μπιζ
και τους πωλητές γκλαμουριάς σε πεινασμένες μάζες.

Δεν θα πάρω, τέλος, ούτε την καταρράκωση των πάντων και τη θεωρία συνωμοσίας
για τα πάντα. Κανένα γιουβεντίνικο χάπι δεν έκανε τον Ζιντάν χάρμα χάριτος και
οφθαλμών. Και, στα πολύ πτωχότερα δικά μας, κανένας Βίκτωρας δεν αρκεί για την
επίτευξη της ωραίας μαγκιάς του φετινού Αιγάλεω. Το απέδειξε πάλι χθες,
ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Κι αυτό είναι ένα δώρο που εμείς οι φίλαθλοι το
δεχόμαστε ευχαρίστως.