ΣE ΠPΩTO ENIKO Eυχαριστώ, δεν θα πάρω…

«Δεν υπάρχουν», λένε ορισμένοι πολιτικοί, «σήμερα διαφορές μεταξύ των
κομμάτων. Όλοι λίγο πολύ είναι το ίδιο, αφού το κέντρο είναι οι Βρυξέλλες κι
από εκεί λαμβάνονται οι αποφάσεις».

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο καταλήγω ότι μου θυμίζει το μοντέλο της
Κορέας. Της Νότιας Κορέας, που επισκέφτηκα πρόσφατα. Εκεί, πράγματι, ισχύει
αυτό το δόγμα των «μη διαφορών», αλλά η κοινωνική πραγματικότητα που
δημιουργεί μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη παρά με την άποψη που έχει ο μέσος
Έλληνας ή ο μέσος Ευρωπαίος για τη ζωή του.

Στη Νότια Κορέα υπάρχουν τέσσερα κόμματα. Δεν υπάρχουν «αριστεροί» και
«δεξιοί», για «κομμουνιστές» ούτε λόγος. «Και πώς ψηφίζουν οι Νοτιοκορεάτες;»,
ρωτήσαμε την ευγενή κυρία που εκτελεί χρέη ξεναγού. «Ανάλογα με το πόσο τους
αρέσει ο αρχηγός».

Στην πραγματικότητα, αυτός που πραγματικά είναι ισχυρός σε μία χώρα που
σκαρφάλωσε στο νούμερο 12 της παγκόσμιας οικονομίας δεν είναι η κυβέρνηση,
αλλά οι πρόεδροι των τεσσάρων-πέντε πανίσχυρων εταιρειών που σέρνουν την
ατμομηχανή της οικονομίας. Στη Σεούλ η παρουσία τους είναι αισθητή ακόμα και
στα κτίρια. Υπάρχουν κτίρια της τάδε ή της δείνα εταιρείας, «σταμπαρισμένα» με
μεγάλα γράμματα, εντός των οποίων ζουν οι χιλιάδες εργαζόμενοι των εταιρειών.
Μικροί στρατοί μετρημένων στα δάκτυλα κολοσσών, οι οποίοι – μακριά από αυτούς
η κατάρα – θα μπορούσαν να καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος αν μια παγκόσμια
κρίση μείωνε τη ζήτηση σε ψυγεία, τηλεοράσεις, κινητά τηλέφωνα, κλιματιστικά ή
αυτοκίνητα. Εταιρείες που διοικούν με κανόνες, όπως απόλυση αν ο εργαζόμενος
συλληφθεί να «περιφέρεται άσκοπα» στο πάρκο του εργοστασίου την ώρα του
διαλείμματος (εμείς αυτό το λέμε περίπατο)!

Αυτό είναι το μοντέλο μιας χώρας όπου πράγματι «δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ
των κομμάτων»; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!