ΓEΠEΔOΓPAΦIEΣ

Στον αθλητισμό, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα,
σημασία δεν έχει πώς πέφτεις, αλλά πώς – και πόσο γρήγορα – ξανασηκώνεσαι. Οι
πτώσεις βέβαια, ιδίως των ισχυρών, είναι πάντα πιο θορυβώδεις και συχνά πιο
εντυπωσιακές από τις επανεγέρσεις. Όμως, οι τελευταίες είναι που εγγράφουν
τους αθλητές και τις ομάδες στη συλλογική μνήμη και που πραγματώνουν την ουσία
του αθλητισμού μέσα από τη γνωστή ρήση «ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο
δυνατούς».

Αμπελοφιλοσοφίες, θα μου πείτε, για να δικαιολογηθεί η μεσοβδόμαδη ταπείνωση
του Ολυμπιακού στο Τορίνο. Όχι ακριβώς. Γιατί η ταπείνωση ούτε κρύβεται ούτε
ξεχνιέται. Ο πρωταθλητής Ελλάδας πήρε το μάθημά μου, που, αν δεν του άλλαξε
μυαλά, του θύμισε πόση απόσταση του μένει ακόμα να διανύσει για να σταθεί με
αξιώσεις στην Ευρώπη (τη μεγάλη του πρόκληση που αναβάλλεται από χρόνο σε
χρόνο και από Μπερμούδες σε Κούζμπες). H πρόκληση της διάκρισης, ωστόσο, ωχριά
μπροστά στην πρόκληση της σωτηρίας της ψυχής, η οποία είναι εκείνη που ο
Ολυμπιακός έχει άμεσα να αντιμετωπίσει. Και εδώ τα πράγματα, μιας και μιλάμε
για ελληνικό Πρωτάθλημα, είναι, όπως ήδη φάνηκε στο χθεσινό παιχνίδι με τον
Άρη, μάλλον απλά για μια ομάδα με τόσο μεγάλη εσωτερική αυτοπεποίθηση.

Το να θεωρεί βέβαια κανείς, από πλευράς σημασίας, το παιχνίδι με τον φετινό
Άρη κρισιμότερο από το αντίστοιχο με τη Γιουβέντους του Λίπι, όχι μόνο
ακούγεται αστείο αλλά και αποδεικνύει τις μειωμένες διεθνείς φιλοδοξίες του
Ολυμπιακού. Από την άλλη, μια τόσο άνετη νίκη μέσα στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από
ένα τέτοιο στραπάτσο, δεν μπορεί παρά να φανερώνει, αν μη τι άλλο, κάποια
ψυχικά αποθέματα. Ποιο λοιπόν από τα δύο παιχνίδια πρέπει να χαρακτηρίσουμε
πιο αντιπροσωπευτικό του φετινού – και πράγματι αρκετά «νέου» – Ολυμπιακού; Το
«δέκα ευκαιρίες – επτά εις βάρος του γκολ» της Τετάρτης ή τη συνήθη για ματς
Πρωταθλήματος κυριαρχία της Κυριακής; Και τα δύο. Ή μάλλον κανένα από τα δύο.

Το παιχνίδι του Ντέλε Άλπι είναι αλήθεια πως δεν μοιάζει με κανένα από όσα
έχει παίξει και πιθανότατα θα παίξει ποτέ ο Ολυμπιακός. Όλο το σενάριο θυμίζει
ιδιαίτερα καλοστημένη εις βάρος του φάρσα. Οι καλές μέχρι τώρα εμφανίσεις στην
Ευρώπη, οι μαζεμένες ήττες της γηραιάς κυρίας, η αυτοπεποίθηση του ταξιδιού
και των δηλώσεων, η άνεση του ξεκινήματος και η καλή ευκαιρία του Τζόρτζεβιτς
και μετά τα τέσσερα γκολ σ’ ένα τέταρτο, η ενίσχυση της άμυνας στο δεύτερο
ημίχρονο, η είσοδος του αναπληρωματικού Ντελ Πιέρο, τα τρία ακόμα γκολ, η
ακύρωση του δικού του κανονικού τέρματος μετά το 7-0. Από το παιχνίδι αυτό ο
Ολυμπιακός δεν πρέπει να μετανιώσει τόσο την επιλογή του να παίξει ανοικτά,
όσο την αδυναμία του να καλύψει τα νώτα του – αδυναμία που δεν είναι
πρωτόγνωρη, αλλά που δεν διορθώνεται παρά το ότι στην Ευρώπη ισοδυναμεί με
αυτοκτονία. Θα κάνει λάθος αν θεωρήσει το παιχνίδι αυτό αντιπροσωπευτικό της
δυναμικότητάς του (ή και της δυναμικότητας της Γιουβέντους), μεγαλύτερο λάθος
(που όλα δείχνουν ότι το απέφυγε) αν οι παράγοντές του προβούν σε σπασμωδικές
κινήσεις και αθλητικό έγκλημα αν δεν διορθώσει επιτέλους τα δύο – τρία βασικά
(αλλά πολύ βασικά) που θα του επιτρέψουν κάποια στιγμή να διεκδικήσει κάτι
καλύτερο από μια αξιοπρεπή εκτός έδρας ήττα στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Αλλά και η νίκη του επί του Άρη δεν πρέπει να τον αποπροσανατολίσει. Έκανε
καλό στο ηθικό, δεν σημαίνει όμως και πολλά πράγματα. Είναι τέτοια η κατάσταση
του ελληνικού Πρωταθλήματος, που δεν προσφέρεται ούτε καν ως κολυμβήθρα του
Σιλωάμ για ομάδες που θέλουν πραγματικά, όχι μόνο να λέγονται, αλλά και να
είναι μεγάλες. H οριστική, επομένως, αντίδραση του λαβωμένου Ολυμπιακού ακόμα
αναμένεται.