Διαστάσεις Έλλειμμα γενναιοψυχίας

Ο Πολωνός ήταν σε αναπηρική καρέκλα. Ο Ιταλός υπέφερε από γαστρεντερίτιδα.
Ο Άγγλος δεν μπορούσε να πιει καφέ γιατί έχει την καρδιά του. E, με τόσα
προβλήματα, πού να βρεθεί το κέφι για μαραθώνιες διαπραγματεύσεις;

Ευρωπαϊκό σύνταγμα (σκίτσο από τη Λιμπερασιόν)

H σύνοδος των Βρυξελλών δεν άρχισε ακριβώς με τους καλύτερους οιωνούς. Ο
Σίλβιο Μπερλουσκόνι προσπάθησε να κάνει τους Ευρωπαίους ηγέτες να χαλαρώσουν
προτείνοντάς τους να αφήσουν στην άκρη τις διαφωνίες τους για το Σύνταγμα και
να συζητήσουν για ποδόσφαιρο και γυναίκες. Έπεσε βαριά σιωπή, την οποία ο
οικοδεσπότης προσπάθησε να σπάσει με ένα ανέκδοτο για έναν πολιτικό που τον
απείλησαν να τον ρίξουν από ελικόπτερο. Το ανέκδοτο δεν άρεσε όμως και τόσο
στον Πολωνό πρωθυπουργό Λέτσεκ Μίλερ, που κόντεψε να σκοτωθεί πριν από λίγες
ημέρες όταν συνετρίβη το δικό του ελικόπτερο, και σίγουρα δεν τον βοήθησε να
μαλακώσει τη στάση του. Είχε άλλωστε ένα ισχυρό επιχείρημα: αφού πριν από τρία
χρόνια στη Νίκαια μας κάνατε μια γενναία προσφορά για να μας πείσετε να
ενώσουμε τις τύχες μας με τις δικές σας, πώς θέλετε τώρα να συμφωνήσουμε να
μας την πάρετε πίσω;

Εξίσου ισχυρό ήταν και το επιχείρημα του Γκέρχαρντ Σρέντερ: είναι δυνατόν να
έχετε τις ίδιες ψήφους μ’ εμάς, όταν ο πληθυσμός σας είναι ο μισός από τον
δικό μας; Το αδιέξοδο ήταν πλήρες, καμία από τις δύο πλευρές δεν ήταν
διατεθειμένη να κάνει πίσω αφού το εκλογικό κόστος που θα επωμιζόταν θα ήταν
βαρύ, οι περίφημες ευρωπαϊκές αξίες είχαν εξατμιστεί μπροστά σε αδυσώπητους
αριθμούς και πολύπλοκες εξισώσεις. Αυτή η επίδειξη αδυναμίας κράτησε λιγότερο
από 24 ώρες. Και μπορεί να συμπυκνωθεί στη δήλωση του Βρετανού υπουργού
Εξωτερικών Τζακ Στρω προς τους δημοσιογράφους: «Αν σας αναλύσω τις
λεπτομέρειες αυτής της συνόδου θα βαρεθείτε μέχρι θανάτου».

Όταν το προαναγγελθέν ναυάγιο ανακοινώθηκε και επισήμως, οι Γερμανοί έβριζαν
τους Πολωνούς για την αχαριστία τους, οι Ισπανοί κατηγορούσαν τους Γάλλους για
την αλαζονεία τους και οι Γάλλοι τα έβαζαν με τους Βρετανούς για την αλαζονεία
τους. Έτσι όμως δεν μπορεί να κτιστεί μια ευρωπαϊκή δύναμη που να είναι
πολιτικά και οικονομικά υπολογίσιμη. Οι κερδισμένοι αυτού του Σαββατοκύριακου
είναι όλοι εκείνοι που θέλουν την Ευρώπη διχασμένη, αδύναμη, αναποτελεσματική,
παγιδευμένη στον μύθο της εθνικής κυριαρχίας: οι κάθε λογής ευρωσκεπτικιστές,
οι λαϊκιστές – που ξανασηκώνουν κεφάλι στη μια ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη –
και, φυσικά, οι Αμερικανοί. Το κυρίαρχο συναίσθημα, γράφει ο Ουίλ Χάτον στην
Ομπζέρβερ, είναι η έλλειψη γενναιοψυχίας. Αγνοούμε όλα όσα μας ενώνουν,
πολιτισμικά και φιλοσοφικά, και δίνουμε έμφαση σε αυτά που μας χωρίζουν.
Βουλιάζουμε όλο και περισσότερο σε μια θάλασσα αμοιβαίας δυσπιστίας και
ανιαρών συνθηκών. Το μόνο στο οποίο καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε είναι να
πετάμε έξω τους μετανάστες. Αλλά και σ’ αυτό κάνουμε λάθος.