Πρόσωπα Ο αγώνας συνεχίζεται

H Σιρίν Εμπάντι δεν θέλει να γίνει ηρωίδα: «Οι ήρωες πεθαίνουν, προδίδουν ή
αποτυγχάνουν, τα ιδανικά όχι», εξηγεί.

Σιρίν Εμπάντι. «Πρόσεξε μην πας ξεσκέπαστη στο Όσλο», την προειδοποιούν

Όταν επέστρεψε στην πατρίδα της, το Ιράν, 10.000 συμπατριώτες της είχαν
συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο για να επευφημήσουν τη Νομπελίστρια της Ειρήνης.
Ήταν η πρώτη μουσουλμάνα που κέρδιζε το βραβείο, και μάλιστα για τους αγώνες
της υπέρ των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της Γυναίκας και του Παιδιού, για τους
οποίους είχε ώς τότε αποκομίσει φυλακίσεις και μίσος. Εκείνη ζήτησε την
απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων. Επανέλαβε πως τίποτε στο Κοράνι
δεν δικαιολογεί τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών. Πως, αν καλύπτει το
κεφάλι της με μαντίλα στο Ιράν, είναι γιατί το απαιτούν οι νόμοι του κράτους,
όχι η θρησκεία της, και γι’ αυτό τίποτε δεν την υποχρεώνει να έχει καλυμμένο
το κεφάλι της στο εξωτερικό. Πως πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο σύστημα
της δικαιοσύνης.

Οι οπαδοί της θεοκρατίας φρόντισαν να της υπενθυμίσουν το μίσος τους.
Κατήγγειλαν τη βράβευσή της ως «συνωμοσία του εχθρού», διπλασίασαν τις απειλές
εις βάρος της, την περασμένη Πέμπτη την εμπόδισαν να εκφωνήσει μια ομιλία στο
Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. «Πρόσεξε μην πας ξεσκέπαστη στο Όσλο, αλλιώς δεν
ξέρεις τι σε περιμένει», την προειδοποίησαν. Οι απειλές που έχει δεχθεί μετά
τη βράβευσή της είναι 20 έως 30 φορές περισσότερες απ’ ό,τι στο παρελθόν, λένε
συνεργάτες της. Πρόσφατα άγνωστοι απείλησαν να σκοτώσουν τη Ναργές, την κόρη
της, που τη συνοδεύει παντού. H Εμπάντι δεν κρύβει πως φοβάται, απλώς ελέγχει
τον φόβο της για να μπορεί να δουλεύει. Αρνείται όμως να δεχθεί οποιαδήποτε
προστασία, επίσημη ή ανεπίσημη.

Κι όμως, κάποιοι συμπατριώτες της λένε πως τους απογοήτευσε, πως δεν
επωφελήθηκε αρκετά από το Νόμπελ και τη σχετική ασυλία που της προσφέρει, πως
έπρεπε να πάρει πιο σκληρές θέσεις, να γίνει ηρωίδα. «Δεν θέλω να είμαι
ηρωίδα, η λατρεία του ήρωα πήγαινε πάντα πίσω αυτήν τη χώρα», λέει εκείνη. Και
επαναλαμβάνει συνεχώς πως οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι ειρηνικές:
«Πιστεύω στον κοινοβουλευτικό αγώνα και στη μη βία», εξηγεί. «Οι ιδέες αυτές
μπορεί να μην ικανοποιούν τους νέους, αλλά φυλακίσθηκα γι’ αυτές».

Παντρεμένη και μητέρα δύο θυγατέρων 20 και 23 ετών, η 56χρονη Εμπάντι είναι η
πρώτη γυναίκα που έγινε δικαστής στο Ιράν, το 1974. Παραιτήθηκε με την
Επανάσταση, αφού της είπαν πως ο ισλαμικός νόμος δεν επέτρεπε σε γυναίκες να
γίνονται δικαστές, και άρχισε δικηγορική καριέρα αναλαμβάνοντας την υπεράσπιση
φιλελεύθερων διαφωνούντων. Και αρνείται σταθερά να μπει στην πολιτική: «Οι
άνθρωποι πρέπει να αγωνίζονται οι ίδιοι για τα δικαιώματά τους», τονίζει. «H
ελευθερία δεν προσφέρεται σε ασημένιο δίσκο».