ΣE ΠPΩTO ENIKO Zωή μιας χρήσης…

Πιατοπότηρα πλαστικά – από αυτά που μετά τα πετάς – στους φίλους που ήρθαν να
ευχηθούν. Τα άλλα δεν προλαβαίνεις να τα πλύνεις.

Λουλούδια κομμένα στο βάζο να τα βλέπεις για μερικές μόνο ημέρες. Πού να
φροντίζεις φυτά, να τα ποτίζεις, να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, να σου χαρίσουν
χρώμα και μυρωδιές…

Διαβάσματα σε χαρτί ιλουστρασιόν με πολλές διαφημίσεις και βιβλία που τώρα
είναι, μα σε λίγο ούτε καν θα τα θυμάσαι.

Πράγματα που νόμισες πως τα χρειάζεσαι, μα την ίδια στιγμή ήθελες να τα
ξεφορτωθείς γιατί δεν ήταν αυτά που πραγματικά σού έλειπαν.

Επικοινωνία – ηλεκτρονική – που σύντομα θα τη σβήσεις γιατί πιάνει χώρο στον
δίσκο. H άλλη, που σε αφήνει να την ξανακοιτάξεις, να την ξαναθυμηθείς, έχεις
πια ξεχάσει πώς γίνεται.

Δουλεύεις, και μάλιστα πολύ, παράγεις. Αλλά δεν δημιουργείς. Τη χθεσινή σου
δουλειά δεν θες να τη θυμάσαι και αύριο.

Ιδέες και απόψεις που σήμερα υποστηρίζεις, μα χθες ήταν διαφορετικές και αύριο
πάλι άλλες, για να συμφέρουν τους στόχους και τις επιθυμίες σου – μα κι
εκείνες σε λίγο δεν θα αλλάξουν;

Άνθρωποι με πρόσωπα που κάποτε σου φαίνονταν όμορφα, μα τώρα στρέφεις αλλού το
βλέμμα – είναι που τους κοίταξες για μια στιγμή αλλά ποτέ δεν τους είδες, ούτε
τους άγγιξες, ούτε τους άφησες να σε πλησιάσουν. Όσο κι αν ήθελαν, όσο κι αν
το είχες ανάγκη.

Χαρές και χαμόγελα που δίνεις και παίρνεις στιγμιαία για να τα αποποιηθείς
αμέσως μετά. Δάκρυα και συγκινήσεις για λίγο.

Αν το καλοσκεφτείς, μιας χρήσης είναι η ζωή σου. Και δεν σου αρέσει. Μα ποτέ
δεν θα επέτρεπες στον εαυτό σου να καλοσκεφτεί. Γιατί κι αυτόν για μια χρήση
τον έχεις…