Tο ΑΙDS σημαδεύει τη ζωή τους

Ήταν καιρός που ένιωθε ιδιαίτερα πεσμένος και έχανε βάρος. Δεν είχε άλλα
συμπτώματα και δεν ανησύχησε – τα απέδωσε όλα στην πολύωρη απασχόλησή του στο
νοσοκομείο.

Το λάθος ήταν δικό του, αλλά δεν το «πλήρωσε» μόνο εκείνος! Το πλήρωσαν και η Μιρέλλα και το μωρό τους…

Ανησυχούσαν, όμως, οι συνάδελφοί του και κάποιο πρωινό ένας από αυτούς που
έκαναν μαζί ειδικότητα στην Ενδοκρινολογία τον έπεισε να του πάρει αίμα και να
στείλουν το δείγμα για εξετάσεις στο εργαστήριο: «Θα σου γράψω προληπτικά και
εξέταση για AIDS», του είπε και ο Γιώργος γέλασε. Δύο ημέρες αργότερα (το 2001
ήταν η χρονιά της ανατροπής…) το γέλιο πάγωσε. Το ιικό φορτίο του ήταν
ανεβασμένο. Ήταν φορέας του AIDS…

«Είδα τις εξετάσεις και το πρώτο πράγμα που σκέφθηκα ήταν “δεν μπορεί, έχει
γίνει λάθος”. Μου ήταν αδύνατον να αποδεχθώ ότι αυτό που διάβαζα ήταν η
πραγματικότητα της δικής μου ζωής. Ο πόνος που ένιωθα ήταν χειρότερος και από
θάνατο… Έσφιξα τα μάτια και ευχήθηκα με πάθος να μην έχει μολυνθεί και
εκείνη»!

H ευχή που έκανε ο Γιώργος τη στιγμή της “αποκάλυψης” δεν έπιασε. Ήταν,
δυστυχώς, φορέας και η Μιρέλλα:

«Όταν επιβεβαιώθηκε για δεύτερη και τρίτη φορά το γεγονός της δικής μου
μόλυνσης και ύστερα της Μιρέλλας, το σοκ ήταν τόσο ισχυρό που σχεδόν έχασα τη
φωνή μου! Για πέντε ημέρες δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Και τότε
συνειδητοποίησα ότι όσο σπούδαζα Ιατρική, έπαιρνα “απόσταση” από την αρρώστια
και τον θάνατο, γιατί οι καθηγητές στο Πανεπιστήμιο μας δίδασκαν ότι έτσι θα
γίνουμε καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι γιατροί! Δεν μας δίδαξε, όμως, ποτέ
κανείς τι συμβαίνει όταν ο γιατρός γίνεται ασθενής… Και ενώ είχα ήδη
αποκτήσει την αλαζονεία του γιατρού, ήμουν ανέτοιμος ως άνθρωπος να
αντιμετωπίσω μια σοβαρή αρρώστια στη δική μου ζωή!… ».

Γεμάτος ενοχές. Δεν «κολυμπούσε» απλά ολομόναχος αλλά και γεμάτος
ενοχές. Ήταν εκείνος υπεύθυνος γι’ αυτό που συνέβαινε όχι μόνο στη δική του
ζωή αλλά και στις ζωές της γυναίκας που αγαπούσε και του παιδιού που εκείνη
κυοφορούσε: «Το παιδί μας δεν γεννήθηκε. Ήταν η πρώτη μεγάλη απόφαση που
πήραμε. Αν και οι στατιστικές έδιναν ελπίδες στο μωρό μας, αποφασίσαμε να μην
το ρισκάρουμε και να μην υποστούμε και αυτή την ταλαιπωρία… ».

H Μιρέλλα έκλαιγε συνέχεια, αλλά η απόφασή της ήταν οριστική: «Ακόμα και το
μωρό να είναι υγιές, θα έχει άρρωστους γονείς και θα είναι πάντα
δυστυχισμένο», είπε στους γονείς, την αδερφή της και την ψυχολόγο που την
ανέλαβε. Κλείστηκε στον εαυτό της και δεν μιλούσε στον Γιώργο, παρά μόνο για
να κανονιστούν τα αναγκαία, για μεγάλο χρονικό διάστημα: «Θα φανεί ίσως
παράξενο, αλλά, ενώ προσβλήθηκα από έναν θανατηφόρο ιό και έχασα και το παιδί
μου, το πρώτο εξάμηνο με απασχολούσε και με πονούσε περισσότερο το “χτύπημα”
που είχε δεχθεί η θηλυκή μου οντότητα! Ήμασταν και οι δύο φορείς του AIDS
γιατί ο Γιώργος είχε υποκύψει σε μια στιγμιαία ερωτική έλξη, και μάλιστα χωρίς
προφυλάξεις! Είναι απίστευτο, αλλά αυτό με ταλαιπώρησε πολύ μέχρι να καταφέρω
να το ελέγξω, να μιλήσω μαζί του, να διαπραγματευθώ με τον Γιώργο το πρόβλημα,
να διαχειριστούμε την κρίση και να τον συγχωρήσω… ».

Θεραπεία και οι δύο. Ζουν σε ένα πανέμορφο ζεστό διαμέρισμα στην
Καστέλλα, που βλέπει θάλασσα. «Έχουμε ανάγκη τον διάλογο και τους ανοικτούς
ορίζοντες», λέει η Μιρέλλα. Ο Γιώργος χαμογελάει: «Ευγνωμονώ τον Θεό που η
Μιρέλλα έχει χώρο στη ζωή της ακόμα για μένα», επισημαίνει με νόημα. Και η
καθημερινότητά του απέκτησε ουσιαστικότερο περιεχόμενο: «Κάνουμε και οι δύο
θεραπεία με σύγχρονα αντιρετροιικά φάρμακα και είμαστε σε πολύ καλή φυσική
κατάσταση. H ιατρική προχωρά με άλματα. Πιστεύω ότι σε τρία έως πέντε χρόνια
το AIDS θα αναχαιτισθεί σε παγκόσμια κλίμακα και τα θύματά του θα μπορούν πια
να θεραπευθούν. Προσεύχομαι για την ημέρα που η Μιρέλλα και εγώ δεν θα είμαστε
φορείς»!

Ένα άγγιγμα… Συνεχίζει την ειδικότητά του σε κρατικό νοσοκομείο. Με
άλλο ενδιαφέρον πια… Αφουγκράζεται, λέει, το καρδιοχτύπι του ασθενούς.
Ανταποκρίνεται στα αγωνιώδη ερωτήματά του: «Αφήνω να με αγγίζει ο πόνος, ο
φόβος, η ανασφάλεια του αρρώστου. Και βρίσκω ότι είναι πιο αποδοτικό! Υπάρχουν
αρρώστιες που ανακουφίζονται από έναν καλό λόγο, ένα άγγιγμα, δυο-τρία λεπτά
παραπάνω. Και δεν υπάρχει άρρωστος που να μη θέλει τον γιατρό… “γιατρό του”!
Χρειάστηκε να περάσω σε αυτή τη θέση για να το καταλάβω… ».

Ο θάνατος δίπλα σου κάθε στιγμή

Δεν υπάρχει είδηση, μεγάλης ή μικρής εμβέλειας, σχετικά με το AIDS που να μην
γίνεται κτήμα του Γιώργου. Δεν υπάρχει σχετικό φάρμακο που να αγνοεί: «Στις
φτωχές και υπανάπτυκτες χώρες η πρόσβαση στα φάρμακα είναι σχεδόν ανύπαρκτη
και το πρόβλημα καθολικό. Μιλάμε για εκατομμύρια θύματα, εκατομμύρια θανάτους.
Πάντα με συγκλόνιζε αυτή η πραγματικότητα, αλλά τώρα με καθηλώνει. Έχω κάνει
τρεις αποστολές με άλλους γιατρούς στην Αφρική και θα κάνω όσες μπορώ
περισσότερες. H πραγματικότητα εκεί είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Ο θάνατος
δίπλα σου, την ώρα που αναπνέεις, στα πόδια σου, την ώρα που περπατάς… Όχι,
δεν μπορείς να συνηθίσεις κάτι τέτοιο!»

H δοκιμασία έπειτα από 6 χρόνια κοινής πορείας

Μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, ήταν φίλοι και συμμαθητές στο Γυμνάσιο και το
Λύκειο, έδωσαν μαζί εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο και μοιράστηκαν σε ίσα
μερίδια τη χαρά τους όταν θριάμβευσαν και οι δύο με την πρώτη στις σχολές της
επιλογής τους. Ο Γιώργος στην Ιατρική Αθηνών και η Μιρέλλα στη Φιλοσοφική
Θεσσαλονίκης. Βίωσαν χωριστά τα φοιτητικά τους χρόνια αλλά έσμιγαν πάντα με
ενθουσιασμό στις γιορτές και τα καλοκαίρια, μέχρι το καλοκαίρι του ’92 που
ανακάλυψαν ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Τρία χρόνια αργότερα,
έπαιρναν τα πτυχία τους και την απόφαση να μοιραστούν χαρές και λύπες για την
υπόλοιπη ζωή τους. Ύστερα από έξι χρόνια κοινής πορείας, η μεγάλη δοκιμασία
τούς χτύπησε την πόρτα. Ο Γιώργος και η Μιρέλλα δίνουν καθημερινά τη μάχη με
τον ιό και τις αντοχές τους…