Eυθύνες δικαστών στην υπόθεση Πολκ

Όταν ο συγγραφέας Έρνεστ Χεμινγουέι έλεγε πως «αν η υπόθεση του
δημοσιογράφου Πολκ αποσιωπηθεί, αυτό θα αποτελέσει νίκη για εκείνους που
πιστεύουν ότι μπορούν να σκοτώσουν την αλήθεια με το να σκοτώσουν τον άνθρωπο
που επιδιώκει να την αποκαλύψει», δεν φανταζόταν τη συνέχεια…

Το βιβλίο του Ελευθέριου Βούρβαχη που θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις «Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος»

Ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας Αντώνης Ρουπακιώτης, ο
οποίος έζησε τα γεγονότα, «κραυγάζει» ακόμα και προς ορισμένους δικαστικούς,
παραμονή της έκδοσης της απόφασης του Αρείου Πάγου, ότι δεν μπορεί για πάντα
να αποκρύπτεται αυτή η αλήθεια, για το ποιος δολοφόνησε τον Αμερικανό
δημοσιογράφο.

Άλλωστε, όπως καταγράφει στον πρόλογο το βιβλίου «Ποίος σκότωσε τον Πολκ; –
Μία πολιτική δολοφονία και δικαστική πλάνη», το οποίο έγραψε ο συνάδελφός του
Ελευθέριος Βούρβαχης και θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Προσκήνιο – Άγγελος
Σιδεράτος, υπάρχει η «υποχρέωση των δικαστών».

Και εξηγεί ότι πέρασαν πολλές δεκαετίες. Ο δημοσιογράφος Γρηγόρης
Στακτόπουλος, του οποίου το εμφυλιοπολεμικό κράτος κατέστρεψε τη ζωή και την
οικογένειά του, παραμένει ακόμα και νεκρός αδικαίωτος. Κατηγορήθηκε το ’48 για
τη στημένη δολοφονία του φιλελεύθερου Αμερικανού συναδέλφου του Τζορτζ Πολκ, ο
οποίος θέλησε να πάει να πάρει συνέντευξη από τον αρχηγό του Δημοκρατικού
Στρατού Μάρκο Βαφειάδη. Πέρασε πολλά χρόνια στην Ασφάλεια και στις φυλακές.
Όλοι μίλησαν και έγραψαν για την αθωότητά του, αλλά κανείς δεν εισακούσθηκε,
ούτε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος με θάρρος σημείωσε πως η αδικία εις
βάρος του Στακτόπουλου ήταν μεγάλη κι ας φέρνει τη σφραγίδα της Δικαιοσύνης!

Δίκη Στακτόπουλου. Στο βιβλίο επισημαίνεται ότι «H υπόθεση Πολκ, ο εξανδραποδισμός ενός αθώου πολίτη (του Στακτόπουλου) από τις θεσμοθετημένες εξουσίες, παρά την αποκάλυψη της σκευωρίας, δεν συνάντησε την ευαισθησία της ελληνικής δικαιοσύνης»

Κριτική στον Άρειο Πάγο. Ο κ. Ρουπακιώτης ασκεί ευθέως κριτική στον
Άρειο Πάγο. Και τονίζει για την περίοδο της μεταπολίτευσης, όταν δύο φορές
έγινε απόπειρα να επανιδωθεί η τραγική ιστορία: «H υπόθεση Πολκ, ο
εξανδραποδισμός ενός αθώου πολίτη (του Στακτόπουλου) από τις θεσμοθετημένες
εξουσίες, παρά την αποκάλυψη της σκευωρίας, δεν συνάντησε την ευαισθησία της
ελληνικής δικαιοσύνης, ούτε σε μεταγενέστερη περίοδο, όταν αυτός με αιτήσεις
του στον Άρειο Πάγο πρόβαλε το αίτημα επανάληψης της διαδικασίας και
διεκδικούσε την αποκατάστασή του. H αξιοποίηση της έκτακτης αυτής διαδικασίας
ήταν το μόνο μέσο που του απέμενε, εφόσον μέχρι το 1990 δεν προβλεπόταν από τη
νομοθεσία μας η άσκηση έφεσης σε υποθέσεις κακουργηματικού χαρακτήρα, όπως του
Γρηγόρη Στακτόπουλου».

Κι ενώ η χήρα του Γρηγόρη Στακτόπουλου, η Θεοδώρα Στακτοπούλου, περιμένει
αυτές τις ημέρες την απόφαση του Αρείου Πάγου – τρίτη μετά το ’74 – για να
δικαιωθεί ο άνδρας της που δεν ζει πια, αλλά και ο δημοσιογραφικός κόσμος ο
οποίος αγωνίζεται για δεκαετίες να λάμψει η αλήθεια, το βιβλίο-ντοκουμέντο του
Ελευθέριου Βούρβαχη έρχεται να ταράξει τα νερά. Περιλαμβάνει τα πρακτικά
της… άδικης δίκης του Απριλίου του ’49, αλλά και τις δύο προηγούμενες
αποφάσεις του Αρείου Πάγου, οι οποίες δεν δικαίωσαν τον Στακτόπουλο.

Πώς άλλωστε θα μπορούσε να δικαιωθεί το ’79 από τον Άρειο Πάγο – αναρωτιούνται
ο Αντώνης Ρουπακιώτης και ο Λευτέρης Βούρβαχης – όταν στη σύνθεση του Ανωτάτου
Δικαστικού Οργάνου συμμετείχαν και στρατοδίκες που δέχθηκαν να δικάσουν στη
διάρκεια της δικτατορίας κορυφαίους καθηγητές Πανεπιστημίου, σαν τον Σάκη
Καράγιωργα και τον Γεώργιο – Αλέξανδρο Μαγάκη… Ο πρώην πρόεδρος του
Δικηγορικού Συλλόγου Αντώνης Ρουπακιώτης σημειώνει χαρακτηριστικά: «Ίσως να
έφταιξε η συντηρητική αντίληψη που διακατέχει μέλη του δικαστικού σώματος ή
μια παρεξηγημένη, αλλά επικίνδυνη στάση αλληλεγγύης μεταξύ τους, ίσως γιατί ο
Γρηγόρης Στακτόπουλος δεν είχε στήριξη από κόμματα ή φορείς ή επειδή τα
αντανακλαστικά της κοινωνίας δεν ευαισθητοποιούνται εύκολα, παρ’ ότι από το
1951 άρχισε σιγά σιγά η αποκάλυψη της σκευωρίας και την οποία ομολογούσαν
ακόμη και στελέχη της Αστυνομίας της εποχής εκείνης (I. Πανόπουλος).

O ανταποκριτής του CBS Τζώρτζ Πολκ με τη σύζυγό του Ρέα λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του το 1948

O «άλλος» Στακτόπουλος. Ο κ. Ρουπακιώτης γίνεται πιο παραστατικός,
«κλέβοντας» από τις πρώτες παραγράφους της κατάθεσης στη δίκη του ’49 του
τραγικού δημοσιογράφου Γρηγόρη Στακτόπουλου, τον οποίο το εμφυλιοπολεμικό
κράτος «μεταμόρφωσε σ’ έναν άλλον άνθρωπο». Ο εξανδραποδισμός του – συνεχίζει
ο κ. Ρουπακιώτης – αναδεικνύεται μέσα από τα πρακτικά της δίκης. «Ο ευτελισμός
κάθε έννοιας δικαιοσύνης, με έναν κατηγορούμενο ως ηχείο αναπαραγωγής της
βούλησης άλλων», οδήγησαν τον Γρηγόρη Στακτόπουλο να λέει: «Ήμουν κομμουνιστής
του KKE και διακηρύσσω ότι η πατρίς μου η Ελλάς είναι αθώα του εγκλήματος του
φίνου του Τζορτζ Πολκ που έχει αποδοθεί εις αυτήν. Κατηγορώ και καταγγέλλω το
KKE και την Κομινφόρμ και την Μόσχαν ως δράστας του εγκλήματος τούτου…Όταν
κανείς μάλιστα γίνεται Έλλην, τα λέει όλα και εγώ έχω αποφασίσει να γίνω Έλλην
εκεί εις το κρατητήριον όπου εκρατούμην σ’ αυτό το διάστημα άνοιξαν τα μάτια
μου κι έγινα Έλλην…».

H «μαύρη τρύπα» στον Άρειο Πάγο το 1979

Ο συγγραφέας είναι ιδιαίτερα επικριτικός για την απόφαση του Αρείου Πάγου – το
’79 – διότι όπως εξηγεί, παρά το ότι κατατέθηκε σειρά αποκαλυπτικών στοιχείων,
τελικώς ο Στακτόπουλος δεν πρόλαβε να δικαιωθεί εν ζωή (και μετά θάνατον ακόμη
δεν έχει δικαιωθεί).

«Στην απόφαση – του Αρείου Πάγου το ’79 – αναφέρεται ότι ο αδελφός του Πολκ αν
και είχε προταθεί ως μάρτυς δεν εξετάστηκε γιατί δεν ανευρέθη! …Κι όμως ο
αδελφός του Πολκ σε άρθρο του στην Αμερική έγραφε μεταξύ άλλων ότι αν και δεν
γνωρίζει πολλά περί ναρκωτικών, ο Στακτόπουλος κατά τη διάρκεια της δίκης δεν
στεκόταν, ούτε μιλούσε όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος! Το άρθρο – γράφτηκε το
1977 – τελειώνει με την αναφορά ότι ύστερα από πάροδο 30 χρόνων, η υπόθεση
παραμένει ζωντανή και η ελληνική κυβέρνηση έχει την ηθική υποχρέωση και την
ευκαιρία να διευθετήσει την υπόθεση. Άλλωστε η αλήθεια, όπως σημειώνει ο
αδελφός του Πολκ, θα ωφεληθεί, όπως και οι σχέσεις των δύο χωρών Ελλάδας και
Αμερικής».

Ο συγγραφέας του συγκλονιστικού – και μόνον αν διαβάσει κανείς τα πρακτικά της
δίκης – βιβλίου επιμένει για την περίεργη απόφαση του Αρείου Πάγου του ’79.
«Μόνον η επιστολή του αδελφού του Πολκ αρκούσε για να γίνει δεκτή η επανάληψη
της διαδικασίας… Δυστυχώς μέχρι σήμερα οι δύο χώρες (Ελλάδα – ΗΠΑ) και η
Αγγλία δεν θέλησαν να αποκαλυφθεί η πραγματική αλήθεια. Το γεγονός αυτό
επισημαίνεται από τον Ουίλιαμ Πολκ στο βιβλίο του με τον τίτλο “Polk’s Folly”
και τον υπότιτλο “η ιστορία μιας αμερικανικής οικογένειας” που εκδόθηκε το
2000. Ειδικότερα, όταν αυτός αναφέρεται στη δολοφονία του αδελφού του,
επισημαίνει ότι στα σχετικά κρατικά έγγραφα της CIA που αποχαρακτηρίσθηκαν, το
μεγαλύτερο μέρος του κειμένου έχει σβηστεί!… Τέλος, αναφέρει ότι όσοι
προσπάθησαν να βρουν την αλήθεια αποθαρρύνθηκαν και ο ίδιος έχει δεχθεί πολλές
απειλές ακόμη και κατά της ζωής του!».