Διαστάσεις Aγάπη και μίσος

Με την Αμερική και το Ισραήλ (συγγνώμη: με την πολιτική του Τζωρτζ Μπους
και του Αριέλ Σαρόν) τα έχει σήμερα όλος ο κόσμος. Ας δούμε λοιπόν και μερικές
άλλες πηγές εκνευρισμού.

Βιετνάμ (σκίτσο από τη «Λιμπερασιόν»)

Ο Κενζαμπούρο Οέ είναι θυμωμένος με τον πρωθυπουργό του. Από την αρχή του
πολέμου στο Ιράκ, γράφει ο Ιάπωνας Νομπελίστας σε ένα άρθρο του που δημοσίευσε
η Λιμπερασιόν, ο Κοϊζούμι συμφωνεί πλήρως με την πολιτική του Τζωρτζ
Μπους. Τώρα ετοιμάζεται να στείλει στρατεύματα στο Ιράκ. Και κανείς, ούτε
δημοσιογράφος ούτε διανοούμενος, δεν τολμά να του αντιμιλήσει. Στις τελευταίες
βουλευτικές εκλογές, τα κόμματα που αντιτάσσονταν σε αυτή την πολιτική έχασαν
τις μισές τους έδρες. Γιατί; Επειδή στην Ιαπωνία δεν υπάρχει πια κριτική φωνή.
Πού είναι οι μαθητές του Καζούο Ουατανάμπε, του ειδικού για τον Ραμπελαί και
τον «γαλλικό ανθρωπισμό», που έμαθε στους Ιάπωνες τη λέξη «ανοχή»;

Ο Μπερνάρ Κουσνέρ είναι θυμωμένος μ’ εκείνους που πανηγυρίζουν κάθε φορά που
σκοτώνεται ένας Αμερικανός στο Ιράκ. Όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν σκότωνε
μουσουλμάνους, σημειώνει ο πρώην διευθυντής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα σε
επιστολή του προς τον Νουβέλ Ομπζερβατέρ, κοιτούσαμε προς την άλλη
μεριά. Τώρα που οι μουσουλμάνοι με τη συνεργασία της αλ-Κάιντα σκοτώνουν
Αμερικανούς ή μετριοπαθείς ισλαμιστές, είναι λόγος να χαιρόμαστε; Όποια κι αν
είναι τα λάθη των ιδεολόγων της Ουάσινγκτον, η ήττα της συμμαχίας στο Ιράκ θα
ήταν μια χαμένη μάχη για όλους τους δημοκράτες. Υπάρχει ακόμα ελπίδα για
ειρήνη; Ναι. H επιτυχία ή η αποτυχία μιας ειρηνευτικής αποστολής δεν μπορεί να
κριθεί μέσα σε έξι μήνες. Έξι μήνες μετά το Κόσοβο σκοτώνονταν ακόμα 40
άνθρωποι κάθε εβδομάδα. Ασφαλώς και πρέπει να επιστραφεί η εξουσία στους
Ιρακινούς, πάνω απ’ όλα όμως πρέπει να τους επιστραφεί η αξιοπρέπεια.

Ο Αντρέι Ζουλάφσκι είναι θυμωμένος με τους γονείς του. Απ’ όλα τα μέρη του
κόσμου διάλεξαν να τον γεννήσουν στο Λβοβ. H πόλη βρισκόταν τότε υπό σοβιετική
κατοχή (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία και λέγεται Λβιβ). Ύστερα της επετέθη ο
Χίτλερ. «H πρώτη βόμβα έκαψε το μισό μου πρόσωπο», γράφει ο Πολωνός σκηνοθέτης
στη Λιμπερασιόν. Ακολούθησε η γερμανική κατοχή, που πέταξε έξω
διάφορους ανεπιθύμητους (Τσιγγάνους, Εβραίους, Πολωνούς, τρελούς) για να
πάρουν τη θέση τους οι Ναζί. «Ο πατέρας μου επέζησε, όχι όμως και η μικρή μου
αδελφή, που πέθανε από την πείνα και το κρύο. Όταν σκέφτηκα να γυρίσω την
πρώτη μου ταινία, αποφάσισα το θέμα της να είναι εκείνο. H αρχή. Ρώτησα τότε
τους γονείς μου γιατί μας συνέλαβαν στο Λβοβ, εν μέσω εκείνης της
αιματοχυσίας. Από αγάπη, μου είπαν. Αν δεν είχαμε γεννηθεί εμείς, μου είπαν,
δεν θα είχαν λόγο να συνεχίσουν να ζουν. Αυτό σκέφτομαι σήμερα. Την αγάπη και
το μίσος. Τη φρίκη των θρησκειών. Την ανελέητη αλαζονεία των ιδεολογιών. Τα παιδιά».