MΠIANKA NIKΟΛAPEΪZH Έψαξε τα κοστούμια στα οικογενειακά άλμπουμ

H «Πολίτικη κουζίνα» ξύπνησε μνήμες. Ανάμεσα στους δημιουργικούς υπαίτιους της
πολυβραβευμένης ταινίας είναι και η ενδυματολόγος της ταινίας Μπιάνκα
Νικολαρεΐζη, η οποία έψαξε σε πολλά οικογενειακά φωτογραφικά άλμπουμ μέχρι να
βρει το στυλ που ταιριάζει στις θειάδες, τις ξαδέλφες και τους άνδρες της
οικογένειας που ήρθε από την Πόλη και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα στα μέσα του
’60. «Ακολούθησα την άποψη του σκηνοθέτη Τάσου Μπουλμέτη, ο οποίος ήθελε τα
πρόσωπα της ιστορίας να φαίνονται φυσικά μέσα στον καθημερινό τους περίγυρο.
Για να δείξουμε, λοιπόν, αυτόν τον προσωπικό τόνο στα ρούχα, αλλά και
ταυτόχρονα να βγαίνει από τα κοστούμια των ηθοποιών και το ύφος της
μεσοαστικής τάξης, άρχισα να ψάχνω μέσα σε περιοδικά και οικογενειακές
φωτογραφίες. Και πραγματικά, βρήκα πολλές λεπτομέρειες στα οικογενειακά
πορτρέτα, για το πώς ντύνονταν στις επίσημες στιγμές τους, αλλά και στην
καθημερινότητά τους. Διαπίστωσα, λοιπόν, ότι οι Κωνσταντινουπολίτισσες ήταν
αληθινά κομψές γυναίκες, οι οποίες πρόσεχαν ιδιαίτερα την εμφάνισή τους,
παρακολουθώντας τη μόδα από το Παρίσι και λάτρευαν τα κοσμήματα. Αυτό το
εσωτερικό κλίμα δεν μου το έδιναν τα περιοδικά, γιατί σε αυτά όλα ήταν
υπερβολικά στημένα και τέλεια. Στις φωτογραφίες όμως υπάρχει το φίλτρο της
προσωπικής έκφρασης». H ατμόσφαιρα των δύο τόπων και των διαφορετικών εποχών
της «Πολίτικης κουζίνας» αναδύεται μέσα από τα ρούχα των πρωταγωνιστών. Ζεστά,
θερμά, οριεντάλ τα χρώματα στην Πόλη, πιο καθαρά και με φωτεινό περίγραμμα
στην Αθήνα. Ακολουθούν τον καθημερινό ρυθμό με ρόμπες και απλά κοστούμια για
να φτάσουν στον εορταστικό επίσημο χαρακτήρα στα τραπεζώματα της Κυριακής.
«Ήθελα η Ρένια Λοϊζίδου να λάμπει. Να είναι κομψή, αλλά όχι φανταχτερή σα να
αντιγράφει τα γυναικεία περιοδικά μόδας. Από την άλλη, τα ρούχα τους δείχνουν
και αυτό το “στρίμωγμά” τους. Ότι στην Αθήνα ποτέ δεν εγκλιματίστηκαν». Όμως
από τις «φλύαρες» φωτογραφίες που η Μπιάνκα Νικολαρεΐζη άντλησε υλικό για τη
δουλειά της, έλειπαν οι… διευθύνσεις καταστημάτων για να προμηθευθεί τα
ρούχα. H δυσκολία να βρει αυθεντικά ρούχα της εποχής (vintage) λύθηκε
κατασκευάζοντάς τα και συμπληρώνοντας τις ελλείψεις με κομμάτια από την
προσωπική της συλλογή ή από βεστιάρια. «Το ρούχο, αν το παρατηρήσεις
προσεκτικά, έχει την ικανότητα να μαρτυράει πολλά για τα γεγονότα και το ύφος
μιας εποχής. Τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Αλλά πιο πολύ, βλέπω μέσα από το ρούχο έναν τρόπο για να ψυχολογείς τη διάθεση
εκείνου που το φοράει».