ΧPHΣTOΣ ΘHBAIOΣ «Mας περιβάλλει μια παράνοια»

«Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια ενότητα κομματιών που περιγράφουν μια μέρα, από το πρωί ώς το βράδυ», λέει ο Χρήστος Θηβαίος για τον νέο του δίσκο «Μόνο νερό στη ρίζα». Στην Αθήνα, θα τον δούμε τον Φεβρουάριο στο «Μετρό» μαζί με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Τα τραγούδια του είναι μικρές αυτόνομες ιστορίες. Μικρά ποιητικά κείμενα που
αναδεικνύουν τις σκιερές γωνιές του εαυτού, το μάταιο του έρωτα, την αγωνία
της ύπαρξης. Φράσεις παρμένες από στίχους του Καρούζου, ιδέες βγαλμένες από
κείμενα του Γιώργου Σεφέρη, εικόνες που ξεπηδούν από κείμενα αγαπημένων του
Ιταλών λογοτεχνών. Όσο για τη μουσική; «Αυτήν τη φορά είχα την ελευθερία να
συμπεριλάβω όλες μου τις αγάπες», λέει. Και όντως, ο δίσκος είναι ένα
ενδιαφέρον μείγμα από (τον πρόωρα χαμένο Ιταλό τραγουδοποιό) Φαμπρίτσιο Ντ’
Αντρέ και σεφαραδίτικα τραγούδια της διασποράς μέχρι αποχρώσεις τάνγκο και
Τζάνκο Ράιχαρντ – φιλτραρισμένα βέβαια από τη ματιά ενός πρώην Συνήθους
Υπόπτου, που έχει στο πλευρό του την κλασική μουσική παιδεία της Βάσως
Δημητρίου (ενορχήστρωση), αλλά και τη συνδρομή ενός έμπειρου γκρουπ μουσικών
της τζαζ.

Το «Μόνο νερό στη ρίζα» (Λύρα) είναι ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Χρήστου
Θηβαίου (μετά τη διάλυση των Συνήθων Υπόπτων) και είναι μια δουλειά που
διαφέρει από τις προηγούμενες. Πιο σύνθετοι στίχοι, πιο δουλεμένες
ενορχηστρώσεις, πιο πειραματική διάθεση και, γενικά, μια εμφανής προσπάθεια
ενσωμάτωσης και άλλων μουσικών ιδιωμάτων, που όμως συνθέτουν ένα ενιαίο έργο
που έχει αρχή, μέση και τέλος. Μην ψάχνετε να βρείτε ρεφρέν-κουπλέ, μην
περιμένετε να σιγοψιθυρίσετε τους στίχους (τουλάχιστον μετά την πρώτη
ακρόαση). Τα υγρά χειμωνιάτικα απογεύματα, που απεικονίζονται στο εσωτερικό
του ενθέτου, ταιριάζουν απόλυτα με την ατμόσφαιρα των μοναχικών εσωτερικών
περιπλανήσεων και τον χειμαρρώδη λόγο του Θηβαίου, που με την χαρακτηριστική
βραχνή φωνή του «γρατζουνάει» τις ευαισθησίες μας.

«Αυτός ο δίσκος έχει μουσικές που έχω ζήσει μαζί τους», διευκρινίζει. «Ας
πούμε τα δύο σεφαραδίτικα τραγούδια τα έμαθα παίζοντας σε ένα γκρουπ Εβραίων
της διασποράς, επί εποχής σπουδών μου στην Ιταλία. Ο Φαμπρίτσιο Ντ’ Αντρέ
είναι επίσης ένας τραγουδοποιός που λατρεύω», λέει.

Τον ρωτώ πώς γράφει τα τραγούδια. Ώρες ώρες ο ακροατής (λέω), έχει την αίσθηση
ότι η μουσική θα μπορούσε να σταθεί χωρίς στίχο. Το περίεργο όμως είναι ότι
ισχύει και το αντίθετο.

H απάντησή του είναι… αποστομωτική (για το πόσο «άναρχα» μπορεί να γράφει
κανείς). «Γράφω τις μουσικές ξεχωριστά και παράλληλα γράφω κείμενα. Κείμενα
από ένα βιβλίο που μου άρεσε, από μια εικόνα που είδα, από έναν στίχο ίσως.
Αργότερα μετατρέπω τα κείμενα σε στίχο και προσπαθώ να τα “κουμπώσω” στις
μουσικές». Ένας δίσκος, είναι μια διαδικασία που κρατάει χρόνια.

Φαντάζομαι ότι η ποίηση, η λογοτεχνία, είναι μέσα στην καθημερινότητά
σου…

«Μα γι’ αυτό λέω σ’ ένα τραγούδι “σ’ ευχαριστώ ζωή που μ’ έμαθες πως μόνο ο
εαυτός μου δε μου αρκεί”. Αν δεν διαβάσω δεν γράφω. Κι αν δεν ακούσω δεν
συνθέτω. Ποίηση, λογοτεχνία, κινηματογράφος… Και οι άνθρωποι βέβαια που με
περιβάλλουν. Έχω ανάγκη τους άλλους ανθρώπους. Ειδικά το διάβασμα όμως είναι
κάτι που με κάνει και συγκεντρώνομαι – και το θεωρώ σημαντικό, στις μέρες μας,
να μπορείς να συγκεντρωθείς και να βρεις κάπου το κέντρο βάρους σου. Με όλη
αυτή την οφθαλμολαγνεία που μας περιβάλει…».

H αίσθηση του γκρουπ σού έλειψε σ’ αυτόν τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο;

«Είναι κάτι που προσπάθησα να ξαναβρώ σε έναν άλλο πυρήνα ανθρώπων. H Βάσω
Δημητρίου, που ενορχήστρωσε τον δίσκο, αλλά και οι υπόλοιποι μουσικοί που
συμμετείχαν, είναι οι μουσικοί του Θάνου Μικρούτσικου – άνθρωποι με κλασική
παιδεία αλλά και μουσικοί της τζαζ. Γι’ αυτό, άλλωστε, είναι και πιο εμφανείς
οι τζαζίστικες “πινελιές”. Δίπλα μου είχα, όπως πάντα, τον παραγωγό μου Άγγελο
Σφακιανάκη και τον ηχολήπτη Γιώργο Κορρέ, με τους οποίους δουλεύω σταθερά όλα
αυτά τα χρόνια. Ειδικά ο Άγγελος επηρεάζει ουσιαστικά τη δουλειά μου».

«Μαθαίνω από τον γιο μου, και το εννοώ»

Άλλες μουσικές ακούς;

«Και βέβαια ακούω. Τους συναδέλφους μου. Έτσι αισθάνομαι πως μαθαίνω. Τον
Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον Μάλαμα, τον Αλκίνοο, τον Πασχαλίδη. Όταν βγάζουν
δίσκο ακούω προσεκτικά – όπως ακούω προσεκτικά και δουλειές ξένων καλλιτεχνών.
Ανακάλυψα τελευταία, ας πούμε, ένα άλμπουμ της Μπεθ Γκίμπονς (πρώην
τραγουδίστρια των Portishead) που με ενθουσίασε. Για μένα αυτή είναι η ζωή
μου. Κι έτσι μου αρέσει να πληροφορούμαι τι γίνεται…».

Κι όχι από την τηλεόραση…

«Ακριβώς. “Όχι άλλα σκουπίδια” δεν λέω σε ένα τραγούδι; Ένας φόνος, το νέο
βιντεοκλίπ του Ρουβά, μια πασαρέλα, μια βόμβα στο Ιράκ… Είναι να τρελαίνεσαι
μ’ αυτή την παράνοια που μας περιβάλλει. Και επειδή εμείς έχουμε την έπαρση
ότι είμαστε οι νοήμονες θεατές, νομίζουμε ότι μπορούμε να μάθουμε χίλια
πράγματα σε δυο λεπτά. Γίνεται; Ξερεις τι μου απάντησε ο γιος μου, που είναι
δυόμισι ετών, όταν τον ρώτησα να βάλω λίγο Beatles να ακούσουμε παρέα; “Δεν
γίνεται μπαμπά, γιατί τώρα παίζω με το αυτοκινητάκι μου. Δεν μπορούμε να τα
κάνουμε όλα μαζί”. Όταν λένε οι μεγάλοι ότι μαθαίνουν απ’ τα παιδιά τους, το εννοούν».