ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

6.890 φίλαθλοι προσήλθαν, σύμφωνα με την επίσημη μέτρηση, την περασμένη
Τετάρτη στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για να παρακολουθήσουν τη
δευτεραθλήτρια Ελλάδας, πέρσι και γενικώς, στη σημαντικότερη ευρωπαϊκή
ποδοσφαιρική διοργάνωση, φέτος και γενικώς, εναντίον μιας από τις δυο – τρεις
ενδοξότερες ομάδες του κόσμου, πέρσι, φέτος και διαχρονικώς. Ο αριθμός αυτός
σημαδεύει τη φετινή πορεία του ελληνικού ποδοσφαίρου καλύτερα από κάθε
ανάλυση, καλύτερα ακόμα ίσως – κι ας στενοχωρηθούν οι φίλοι μας οι Κινέζοι –
κι από κάθε φωτογραφία. Επειδή όμως εδώ δεν είμαστε ούτε μαθηματικοί ούτε
φωτογράφοι, αλλά κι ούτε θέλουμε να παραστήσουμε τους Κινέζους, ο μόνος δρόμος
που μας μένει είναι αυτός της ανάλυσης. Τουλάχιστον η ανάλυση ενός αριθμού
διαθέτει μια κάποια πρωτοτυπία.

O αριθμός 6.890 μπορεί να σημαίνει, από μόνος του, διάφορα πράγματα. Είναι
κοντά στον πληθυσμό ενός μετρίου μεγέθους βορείου προαστίου, όμως στα βόρεια
προάστια προτιμούν την πολυθρόνα τους από το γήπεδο. Είναι περίπου όσα φύλλα
πουλάει σε μια μέρα μια εφημερίδα σαν τη «Χώρα», όμως μια εφημερίδα σαν τη
«Χώρα» εξ ανάγκης δεν διαθέτει πολύ χώρο για αθλητικά. Είναι όσα ευρώ παίρνει
περίπου τον μήνα ένας διοικητής μεγάλης ΔΕΚΟ, μόνο που ο κύριος διοικητής
γνωρίζει αυτούς που διοικούν το ποδόσφαιρο, όχι το ίδιο το ποδόσφαιρο. Είναι
όσες φορές τον μήνα – άντε τον χρόνο – χρησιμοποιεί την πιο κοινή ελληνική
λέξη και τα παράγωγά της ο μέσος συνάνθρωπός μας, μόνο που ο μέσος συνάνθρωπός
μας θα τη θεωρούσε υπερβολικά ήπια για να τη χρησιμοποιήσει στο γήπεδο. Και τα
λοιπά και τα λοιπά. Θα μπορούσα να φανταστώ 6.890 παραδείγματα, αλλά νομίζω
ότι καταλάβατε ήδη τι εννοώ.

Ειδικώς στον χώρο του ποδοσφαίρου, ο μαγικός αριθμός 6.890 μάς οδηγεί σε άλλες
αναλογίες. Είναι περίπου ο μέσος όρος των φιλάθλων που παρακολουθούν κάθε
χρόνο την πρώτη προπόνηση της Μπαρτσελόνα (εκτός αν αγοράσει τον Ρονάλντο ή
τον Ροναλντίνιο, οπότε πολλαπλασιάζονται επί δέκα), είναι όσοι πάνω – κάτω
ακολουθούν την πρώην κραταιά Λίβερπουλ σε μια εκτός έδρας αναμέτρησή της για
τον πρώτο γύρο του πρώην Λιγκ – Καπ με μια ομάδα σαν την Γκρίσμπι Τάουν, είναι
όσοι περίπου εργάζονται στο τμήμα μάρκετινγκ της Μπάγερν Μονάχου, είναι όσοι
παρακολουθούν παγίως το ντέρμπι της Κορσικής Μπαστιά – Αζαξιό στο στάδιο
Φουριανί (χωρητικότητας 6.890 θέσεων), είναι περίπου όσοι και λίγο λιγότεροι
από όσους παρακολούθησαν πρόσφατα το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ιωνικού, πάλι στο
γήπεδο της Λεωφόρου. Ο αριθμός από μόνος του δεν είναι ούτε μικρός ούτε
μεγάλος – εξαρτάται με τι τον συνδέουμε. Είναι μεγάλος για την υποδοχή του
επόμενου Μάρκους Μινχ στο αεροδρόμιο, αλλά μικρός για την υποδοχή του κάθε
Ντέταρι στο Δημαρχείο. Είναι τεράστιος για όποιο ματς της Χαλκηδόνας, λογικός
για ντέρμπι του Πανιωνίου, πολύ μικρός για τον Παναθηναϊκό της Ευρώπης. Ιδίως
εναντίον της Μάντσεστερ.

Πού οφείλεται λοιπόν μια τέτοια αδιαφορία; Εξηγήσεις υπάρχουν πολλές: η φετινή
πορεία, ο κύριος Σουμ, ο Φόρτσιουν κι ο Φορλάν (δεν θα ήταν βέβαια το ίδιο αν
ο Φορλάν έπαιζε στον Παναθηναϊκό), η στροφή στο Πρωτάθλημα, η διάθεση για ένα
τζάμπα μάθημα αγγλικών κι ας κόντεψαν οι δύο Άγγλοι σπίκερ να μας κάνουν να
ξεχάσουμε πώς προφέρονται τα ονόματα στα ελληνικά. H πιο απλή εξήγηση, όπως
σχεδόν πάντα, είναι η πιο αληθινή: 6.890 φορές άκουσαν οι φίλαθλοι του
Παναθηναϊκού τα τελευταία οκτώ χρόνια για ανανέωση και νέα πορεία, με το ίδιο
νόμισμα θέλησαν να πληρώσουν διοίκηση και παίκτες. Μπροστά στην ευκαιρία,
χαλάλι κι η Ευρώπη και το δεύτερο σεντόνι και το ταξίδι των Σκωτσέζων
κατασκόπων και ο κορμός του κυρίου Ρεχάγκελ. Κάτι τέτοια βλέπει ο Καραγκούνης
κι αισθάνεται σχεδόν τυχερός.