[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σαν τη βάπτιση, που μας απαλλάσσει από το προπατορικό αμάρτημα, έτσι και η…
θυματοποίηση μάς ξεπλένει από όλα τα εν ζωή ανομήματά μας. Αρκεί να βρεθεί ο
δράστης. Εκείνος που θα συμβάλει στον… εξαγνισμό μας με οποιονδήποτε τρόπο.
Από τον πιο άγριο, που είναι η αφαίρεση μιας ζωής, έως τον πλέον ανώδυνο: να
μας τη φέρει στη στροφή! Αν έως τότε είχαμε εμείς το πάνω χέρι στην απάτη ή
γενικώς στην παλιανθρωπιά, αυτομάτως όλα παραγράφονται. Αν γίνουμε θύματα! Τον
καημένο, θα αναφωνήσει η ευαίσθητη κοινωνία μας, κι ας τον έριχνε ευχαρίστως
στην πυρά προ της όποιας τιμωρίας του. Είτε αυτή αφορά κάποιον πολιτικό που
του αφαιρείται το δικαίωμα να είναι υποψήφιος, είτε τον αφελή που
καταστρέφεται οικονομικά για μια γυναίκα που επί δύο χρόνια δεν έχει αξιωθεί
να δει από κοντά ούτε μια φορά! Ποιος φταίει; Ακόμη και ο Ποινικός Κώδικας
έχει προβλέψει τον επιμερισμό των ευθυνών μεταξύ θύτη και θύματος, αλλά ποιος
τον ακούει…

Οι δικαστές, μέλη κι αυτοί της ευσυγκίνητης ελληνικής κοινωνίας, έχουν σχεδόν
αχρηστεύσει το πιο σωστό ίσως ελαφρυντικό – της ανάρμοστης συμπεριφοράς του
θύματος. Που επιτρέπει τη μείωση της ποινής του δράστη εφόσον διαπιστωθεί και
υπαιτιότητα του θύματος.

Να κάνουμε έναν ακραίο συλλογισμό; Ποιος θα τολμούσε να υπερασπιστεί τον
αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ελευθεριάδη αν δεν είχε δολοφονηθεί από την Κάτια
Γιαννακοπούλου; Αν είχε απλώς καταγγελθεί για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά
του, που, όπως έχει αποδειχθεί, δεν περιοριζόταν μόνο στην ερωτική του σχέση
μαζί της, αλλά και στα καθόλου ευκαταφρόνητα οικονομικά οφέλη τα οποία
αποκόμιζε από την αφελή γυναίκα; Τότε θα αποσπούσε εκείνη τον οίκτο, ενώ
έτσι…

H είδηση πέρασε προ ημερών στα ψιλά. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση
αναίρεσης της Κάτιας Γιαννακοπούλου, που ζητούσε ουσιαστικά να της
αναγνωριστεί ότι δεν αφαίρεσε τη ζωή του αγαπημένου της κληρικού απρόκλητα. Οι
ανώτατοι δικαστές μας είδαν μόνο το οπλισμένο χέρι. Από… σεβασμό στο σχήμα
του νεκρού;

Πάντως, όχι στη Δικαιοσύνη. Που θα ήθελε τους λειτουργούς της πιο… κυνικούς.