ΣE ΠPΩTO ENIKO Iδιωτική ζωή εν Eλλάδι

Μετά την τελευταία απεργία έκοψα, μαχαίρι, το ταξί. Τώρα όμως, με την άδειά
σας, λέω να το ξαναρχίσω. Δεν με νοιάζει εάν το πίσω κάθισμα ζέχνει, δεν με
νοιάζει αν πληρώνω περισσότερο ενώ φτάνω στον προορισμό μου αργότερα. Είμαι
μάλιστα έτοιμη να υποστώ τις πολιτικές πεποιθήσεις του καθενός ταξιτζή, την
γκρίνια των συνεπιβατών και την υλακή του σιμπί καθ’ όλη τη διάρκεια της
διαδρομής. Πληρώνω όσο – όσο για να γλιτώσω από τα κομφόρ των συγκοινωνιών και
το καλό τους. Ας είναι καθαρότερες, ας είναι γρηγορότερες και κοινωνικώς
ωφελιμότερες. Αν δεν απαγορευτεί διά ροπάλου η χρήση κινητού στα μέσα μαζικής
μεταφοράς, είμαι πρόθυμη να φάω τα μισά μου λεφτά στο ταξί αντί να τρώω
καθημερινώς τις ιδιωτικές συζητήσεις του καθενός.

Αυτά τα καινούργια ρινγκ τόουνς λες και μας παίρνουν τα μυαλά. Από τον πρώτο
κιόλας τόνο μάς αποσυνδέουν από τον χώρο, μας γδύνουν από κάθε κοινωνική
ευπρέπεια, μας κάνουν να νιώθουμε σαν στο σπίτι μας κι ακόμη χειρότερα.
Λυπάμαι, αλλά ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ο ιδιωτικός βίος των Νεοελλήνων
είναι τόσο βορβορώδης και όμως… Εγώ που δεν με βλέπετε, έχω ακούσει καν και
καν άπλυτα στεντορεία τη φωνή από το διπλανό κάθισμα του λεωφορείου. Μην
κοιτάτε που κρατούσα το στόμα μου κλειστό. Σήμερα λέω να τ’ ανοίξω για να
απευθυνθώ δημοσίως στη χθεσινή διπλανή μου, που μιλώντας στο κινητό με «έξω
φωνή» ορμήνευε τον κανακάρη της πώς να σπάσει τα νεύρα του πρώην συζύγου της,
δηλαδή του νυν και αεί πατρός του. Αγιούτο…