TPITH AΠOΨH Zητείται ελπίς

Τα λαμπρά, τα φωτίζοντα πρόσωπα των αστέρων της Ελλάδος αμαυρώνουν
βάρβαρα νέφη

Ανδρέα Κάλβου, Ελπίς πατρίδος

Στην Ελλάδα ποτέ δεν έλειπαν οι πολιτικοί και πάντα περίσσευαν οι πολιτικές
οικογένειες. Αντίθετα, η χώρα συχνά εστερείτο πολιτικών ηγετών και στέρεα
συγκροτημένων πολιτικών ομάδων. Άρα το κρίσιμο πρόβλημα δεν είναι «πού θα
βρούμε (ή θα κατασκευάσουμε) πολιτικούς για να συμβάλλουν στην ανανέωση της
πολιτικής ζωής», αλλά «πώς θα εξυγιάνουμε τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις
ώστε ν’ αλλάξουμε πολιτική εποχή». Ο επαναπροσδιορισμός των θεμελιωδών κανόνων
της πολιτικής δράσης και των πολιτικών αξιών (που αφορούν τη δημοκρατία, τους
θεσμούς, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα) δεν μπορεί – και δεν πρέπει – ή ν’
αφορίζεται ή να συζητείται χαμηλοφώνως ή να εντάσσεται σε προεκλογικά τρικ.

Αυτή η καθαρτήρια και αναζωογονητική διαδικασία δεν ευδοκιμεί σε κοσμικά
σαλόνια, σ’ επιχειρηματικά/επιχειρησιακά meetings ή σε τηλεοπτικά πάνελ. Και –
κυρίως – δεν ανέχεται ξύλινες κορόνες και ευλαβικές υποκλίσεις πίστεως στον
αρχηγό. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ηγέτες είναι όσοι αγαπιούνται και εμπνέουν
και όχι όσοι επιβάλλουν – γραπτώς ή προφορικώς – μια πειθαρχικού χαρακτήρα
υποταγή. H μετάβαση από ένα κίνημα-άνεμο σ’ ένα κόμμα-σφραγίδα είχε ως
αποτέλεσμα να καλλιεργηθούν αντιλήψεις ιδιοκτησίας και πρακτικές κλειστών
δωματίων.

Ωρίμασαν πιστεύω οι συνθήκες ο προοδευτικός χώρος ν’ απαλλαγεί από τα σύνδρομα
της ιστορικής ή κληρονομικής εξουσίας των παλαιών, να υπερβεί την τακτική της
επιλογής των ελασσόνων (ή και των χείριστων) – στο όνομα της διατήρησης της
ισορροπίας των εσωκομματικών μπλοκ – και ν’ ανοιχτεί στην ελληνική κοινωνία
της δημιουργίας και της προόδου.

Οι κινούντες τα πάσης φύσεως νήματα του πολιτικού/εκλογικού παιχνιδιού δεν
δικαιούνται να υποστηρίζουν μία κατευθυνόμενη και ελεγχόμενη ανανέωση – μέσω
σιωπηλών και υπάκουων οπαδών – και την ίδια ώρα να καυχώνται ότι ανέδειξαν
πρόσωπα κοινής αποδοχής. Αν ως «κοινή αποδοχή» νοούμε τον συμψηφισμό και τη
συναίνεση των διαφόρων ομάδων εξουσίας τότε το πείραμα απέτυχε εν τη γενέσει
του, αφού στην πολιτική πάντοτε οι χρυσές τομές ταυτίζονταν με τις χρυσές
μετριότητες. Το καινούργιο, το φρέσκο, ο καθαρός αέρας θα έλθει από τη μεριά
της «θάλασσας», δηλαδή των ανθρώπων που έμαθαν να κινδυνεύουν και να
τιθασεύουν τα κύματα και όχι από τη μεριά της «πεδιάδας», δηλαδή των ανθρώπων
της ήρεμης, συντηρητικής, ασφαλούς ζωής.

H πατρίδα δεν έχει ανάγκη από ακόμα περισσότερους σοσιαλιστές της αρπαχτής,
μικρομεσαίους της ξυπασιάς, διαδρομιστές της συγκυρίας. Δεν μπολιάζονται τα
οράματα ούτε αυγαταίνουν οι αγώνες με τη χρησιμοποίηση διεφθαρμένων managers
και αλαζονικών «λαμπερών» ονομάτων.

Ο αμοραλισμός της προσωπικής (συνήθως οικονομικής) επιτυχίας δεν πρέπει να
δικαιώνεται και με το στεφάνι του χρίσματος ως προοδευτικού/δημοκρατικού
υποψηφίου.

Άλλωστε, στις περιπτώσεις αυτές ό,τι κερδίζεται (αν κερδίζεται) σε κουκιά
χάνεται σε ιδεολογική αξιοπιστία (ίσως και σε πολιτική ηθική).

Το ΠΑΣΟΚ θα πείσει ότι θέλει και μπορεί ν’ αλλάξει πολιτικό ύφος, ήθος, σκέψη
και δράση αν καταφέρει να κινητοποιήσει και ν’ αναδείξει (και όχι βέβαια να
«κάψει» με τις γνωστές υπονομευτικές ανακηρύξεις) ως πρωταγωνιστές τού νέου
πολιτικού σκηνικού ανθρώπους αποδεδειγμένα έντιμους, νηφάλιους και
ανεξάρτητους όπως ο Γιώργος Γραμματικάκης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο
Χριστόφορος Αργυρόπουλος, ο Αντώνης Παπαγιαννίδης κ.ά.

Το ίδιο ισχύει με την επαναδραστηριοποίηση κουρασμένων και διαψευσμένων ή
διωγμένων από μια μνησίκακη ηγεσία ανυπάκουων παιδιών του Κινήματος, που δεν
έγειραν σε καμία αγκάλη και δεν γοητεύθηκαν από καμία σειρήνα.

Ένα κόμμα-γεννοβόλι χρειάζεται ριζοσπάστες και όχι ασπαστές της (κάθε)
εξουσίας ή ριψάσπιδες. Αυτοί οι ριζοσπάστες θα φέρουν τη νέα ελπίδα κι αυτοί
θ’ αναδείξουν τον νέο Ηγέτη (που δεν θα ‘ναι μόνον Αρχηγός).

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.