Tο μοιραίο λάθος του Σαλαβέρι

Περίληψη

Ενώ η Τερέσα Αλμένδρος αναζητά τα ίχνη του πατέρα της στο Λονδίνο, οι δύο
άνδρες που άφησε πίσω της – ο αρραβωνιαστικός της και ο φύλακας άγγελός της –
καβγαδίζουν σαν κοκόρια για την καρδιά της, καθώς ο πρώην χαφιές υπολοχαγός
Φουέντες συνειδητοποιεί ότι είναι ερωτευμένος μαζί της. Το μόνο όμως που
μπορεί να κάνει προς το παρόν είναι να ακολουθήσει τον ανταγωνιστή του, που
είναι και γιος του αφεντικού του, πίσω στην πατρίδα. Στο αεροδρόμιο όμως, ο
Χουάν-Μαρίνο Σαλαβέρι βρίσκεται νεκρός και ο Φουέντες δέχεται ένα παράξενο
τηλεφώνημα που τον καλεί στο Λονδίνο.

Ο Γκαρσία Φουέντες πρότεινε στον Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι το γράμμα που είχε
αφήσει η Τερέσα πάνω στο καπάκι της λεκάνης ως μοναδική μαρτυρία της φυγής
της.

(…) «Δεν είναι δυνατόν, δεν είναι δυνατόν…» μουρμούριζε ο νεαρός Σαλαβέρι,
με απέραντη δυσπιστία καθώς διάβαζε το γράμμα. Καθισμένος στο κρεβάτι,
παρουσίαζε μια εικόνα συντριβής κι εξουθένωσης.

(…) Ο Σαλαβέρι κρατούσε τις χειρόγραφες σελίδες της Τερέσα τρέμοντας, σαν να
είχε πάθει κρίση επιληψίας. Στο πρόσωπό του πάλευαν η ντροπή και η αμηχανία.

«H Τερέσα πήρε δρόμο…». Περισσότερο από διαπίστωση, τα λόγια του ακούστηκαν
σαν διστακτικό συμπέρασμα, σαν να περίμενε ότι ο Γκαρσία Φουέντες θα τον
αντέκρουε. «Διάβασες το γράμμα της;»

«Πώς φαντάζεστε ότι είμαι ικανός για κάτι τέτοιο;» είπε ψέματα ατάραχος ο
Γκαρσία Φουέντες.

Δεν ήταν το ίδιο ατάραχος όταν η Τερέσα τον τσάκωσε να την κατασκοπεύει στο
ντους. Προσπάθησε να ψελλίσει μια ελάχιστα πειστική δικαιολογία, αλλά η Τερέσα
του σφάλισε τα χείλη πιέζοντάς τα με τον δείκτη του χεριού της. Ο ατμός από το
ντους είχε απλωθεί στο δωμάτιο, προσδίδοντάς του μια ομιχλώδη όψη, με
ακαθόριστο περίγραμμα, όπως η περιοχή εκτός ορίων πόλης στους χάρτες. Ο
Γκαρσία Φουέντες ένιωσε να κυριεύεται άξαφνα από μια αίσθηση μη-πραγματικού η
οποία εντάθηκε όταν η Τερέσα βγήκε από την μπανιέρα και σφίχτηκε πάνω του.
(…) Ο Γκαρσία Φουέντες ένιωσε μια ανατριχίλα ευτυχίας, μαζί με έναν
ακαθόριστο τρόμο.

(…) H αποστολή που του είχε αναθέσει ο Αριστείδε Μαρόνγκο τού φαινόταν, κάθε
λεπτό που περνούσε, όλο και πιο επαχθής. Σκοτεινές ιδέες που έδιωχνε σχεδόν με
τα χέρια, σαν να ‘ταν πεταλούδες της νύχτας, περνούσαν μπροστά από το μέτωπό
του. Τίποτα δεν θα ήταν πιο απλό από το να εγκαταλείψει τον Σαλαβέρι, να τον
αφήσει στη μοίρα του.

«Φουέντες…» είπε ξαφνικά εκείνος, καταμεσής της νύχτας.

(…) «Ήθελα να κάνω μια απλή ερώτηση…».

Παραδόξως η φωνή του ακουγόταν ταπεινή, αταίριαστη με τους τρόπους
κακομαθημένου και υστερικού παιδιού που είχε επιδείξει πρωτύτερα.

(…) «Ερωτευτήκατε την Τερέσα;»

H ερώτηση ήχησε σαν ικεσία, αλλά και σαν ακαθόριστη παραίτηση. Ο Γκαρσία
Φουέντες ένιωσε έναν αόριστο οίκτο για εκείνον τον άντρα που δεν μπορούσε να
κοιμηθεί, τυραννισμένος από τη ζήλεια.

«Φοβάμαι πως ναι», απάντησε.

«Κι εκείνη εσάς, έτσι δεν είναι; H φυγή της είναι στην πραγματικότητα μια
φάρσα, σύντομα θα ξαναβρεθείτε…».

Τώρα η φωνή του ακουγόταν αλλοιωμένη από την αγανάκτηση. Ο Γκαρσία Φουέντες
εκδήλωσε την αμηχανία του ξεροκαταπίνοντας.

«Είπατε ότι θα μου κάνατε μόνο μία ερώτηση».

(…) Ένιωσε μια απόλαυση, μια χαιρέκακη ηδονή από την απόκρυψη της αλήθειας.
Το επόμενο πρωί πήγαν πολύ νωρίς στο αεροδρόμιο Μπαράχας. (…) Παρέδωσαν τις
αποσκευές τους και πήγαν να καθήσουν στην αίθουσα αναμονής για τους επιβάτες
της πρώτης θέσης. Ο Γκαρσία Φουέντες έριξε μια ματιά στις εφημερίδες και
απορροφήθηκε με τη λύση ενός ακόμα σταυρολέξου, ενώ ο Σαλαβέρι άρχισε να
κατεβάζει κοκτέιλ, το ένα μετά το άλλο, ανακατεύοντας τα πιο άσχετα ποτά, με
την έντονη επιθυμία να θάψει στα υπόγεια της μνήμης του τα γεγονότα της
προηγούμενης νύχτας. Μισή ώρα αργότερα, όταν πια ανήγγελλαν την αναχώρηση της
πτήσης τους, σηκώθηκε και, τρεκλίζοντας, κλείστηκε στις αντρικές τουαλέτες.

(…) Από τα μεγάφωνα της αίθουσας ανήγγειλαν και πάλι, τώρα με πιο
τελεσίδικους όρους, την αναχώρηση της πτήσης. Ο Γκαρσία Φουέντες (…)
πετάχτηκε σαν ελατήριο από τον μαλακό καναπέ. «Σαλαβέρι!» φώναξε. «Τι σας
έκαναν;».

Το πτώμα του Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι, σωριασμένο στο πάτωμα, ήταν ακόμα ζεστό.
Τα μαλλιά του ήταν βουτηγμένα σε ένα αργό και πηχτό αίμα το οποίο ξεπηδούσε
από την τρύπα που είχε αφήσει στον κρόταφό του η σφαίρα που είχε ριχτεί με
σιγαστήρα. Ο Γκαρσία Φουέντες απέμεινε σαν υπνωτισμένος να ατενίζει το αίμα
που απλωνόταν όμοιο με κηλίδα από πίσσα. Ένιωσε οίκτο για εκείνο τον άντρα τον
οποίο δεν είχε καταφέρει να μισήσει ποτέ ολοκληρωτικά. Πέρα όμως απ’ αυτή την
ακαθόριστη φιλευσπλαχνία, ντράπηκε που είχε χαλαρώσει την επιτήρηση,
επιτρέποντας στον δολοφόνο να εκπληρώσει μια αποστολή την οποία ο ίδιος θα
έπρεπε να είχε παρεμποδίσει. Όταν γύρισε το πτώμα του Σαλαβέρι, ανακάλυψε ένα
τσαλακωμένο χαρτί μέσα στο στόμα του. Προτού το ξεδιπλώσει, σχεδόν μάντεψε
πίσω από ένα μελάνι που είχε αρχίσει να διαλύεται τις βιαστικά γραμμένες
λέξεις: «Διέπραξες ένα μοιραίο λάθος, Σαλαβέρι. Άγγιξες αυτό που δεν έπρεπε να
αγγίξεις». Τότε, ενώ ένας συμπαγής τρόμος κυρίευε το σώμα του, ο Γκαρσία
Φουέντες οπισθοχώρησε ώς την πόρτα της τουαλέτας κι εγκατέλειψε την αίθουσα
αναμονής της πρώτης θέσης, με την ίδια βιασύνη και σιγουριά που λίγα λεπτά
πριν είχε υιοθετήσει ο δολοφόνος τού Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι, του προεδρικού
γόνου. «Οι Σαλαβέρι νομίζουν ότι είναι υπεράνω όλων των θανάσιμων εκπλήξεων,
ότι είναι άφταστοι και άτρωτοι», του είχε πει σε κάποια περίσταση, με
πληγωμένη οργή, ο συνταγματάρχης Αριστείδε Μαρόνγκο. Κι επίσης: «Πασπατεύουν
το κουτί της Πανδώρας». Ενώ δραπέτευε τρέχοντας στους συνωστισμένους
διαδρόμους του αεροδρομίου Μπαράχας, (…) χτύπησε το κινητό του. Μπήκε στον
πειρασμό να μην απαντήσει, διαισθάνθηκε όμως ότι σ’ εκείνο το τηλεφώνημα ίσως
να κρυβόταν η λύση ενός αινίγματος πολύ πιο μπερδεμένου από τα σταυρόλεξα των
ισπανικών εφημερίδων.

«Χαίρομαι που σας ακούω, Φουέντες». Ήταν μια φωνή κουρασμένη, κατά κάποιον
τρόπο συντετριμμένη, που ακουγόταν σαν αποχαιρετισμός ή σαν ξαλάφρωμα της
συνείδησης. «H Τερέσα ήταν εδώ μέχρι πριν από λίγο».

Ο Γκαρσία Φουέντες αναγνώρισε, παρά την απόσταση και τις παρεμβολές, τη χροιά
της φωνής του Χέρμαν, επιτέλους ελεύθερη από την πλαστή γερμανική προφορά.

«Σας χρειάζομαι στο Λονδίνο», είπε, ύστερα από μια βαριά παύση. Αν και
διατυπωμένη σαν διαταγή, το αίτημά του ακούστηκε σαν ικεσία. «Ελάτε γρήγορα,
το ζητώ για χάρη της».

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com