ΤV: κρατική ή κράτος εν κράτει;

ME THN πολυδιαφημισμένη αναβάθμιση της κρατικής τηλεόρασης, πήγε η
καρδιά μου στον τόπο της. Τόσα χρόνια τζάμπα την πλήρωνα, η φορολογούμενη.
Τώρα, επιτέλους, τα λεφτά μου πιάνουν τόπο. Τώρα, επιτέλους, έχω μια τηλεόραση
που με σέβεται, με εκτιμά, με υπολήπτεται, με αντιμετωπίζει ως σκεπτόμενο
άτομο.

ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ. Με σέβεται. Με εκτιμά. Με υπολήπτεται. Κυρίως όταν
μεταδίδει παιδική Γιουροβίζιον. Όταν μου χαρίζει, σαββατόβραδο, την σπάνια
απόλαυση, να βλέπω ένα μάτσο παιδάκια, βαμμένα, φτιασιδωμένα, πασαλειμμένα
μπογιές, σκιές, κραγιόνια, ντυμένα μες στα χρυσάφια και τα κατακιτσαριά. Να
σειούνται, να κουνιούνται, να λικνίζονται, να υποδύονται τους ενηλίκους, αυτά
τα καημένα, τα μικρομέγαλα, να χάνουν τα ύστατα ψήγματα της παιδικότητάς τους
στο βωμό της αθλιότητας, της χυδαιότητας, του απολύτως τίποτα. Ναι, φταίνε κι
οι γονείς. Φταίνε. Όταν δεν νογάνε τι πα να πει διασυρμός μιας τρυφερής
ηλικίας, απόρριψη στην τρυφερή ηλικία και – εν τέλει – απώλεια της τρυφερής
ηλικίας. Φταίνε κι οι γονείς. Αλλά η κρατική τηλεόραση; Τι κάνει; Περί ποίων
τυρβάζει; Της προκύπτει ο διαγωνισμός της ξεφτίλας κι αμέσως την αρπάζει και
μου τη ρίχνει σαν πατσαβούρα στα μούτρα;

ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ. Με σέβεται. Με εκτιμά. Με υπολήπτεται όταν από όλους
τους διαπρεπείς συμπατριώτες μου – καλλιτέχνες, διανοούμενους, επιστήμονες –
επιλέγει την κυρία Άντζελα Δημητρίου. Εκ βαθέων η συνέντευξη. Άναυδη η
συνάδελφος από την τιμή που της έγινε. Πανευτυχής επειδή η κυρία Δημητρίου της
ανακοινώνει την ημερομηνία του γάμου της. Μεγίστη αποκλειστικότητα. Εύγε την
κρατική τηλεόραση.

ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ. Με σέβεται. Με εκτιμά. Με υπολήπτεται όταν – με τα δικά
μου λεφτά – αγοράζει ένα πακέτο ελληνικών ταινιών υψίστης ποιότητας.
Φουστανελάτα, φαρσοκωμωδίες, μελούρες, ταινίες Βήτα, Γάμα, Δέλτα, Ύψιλον
κατηγορίας. Ενδεικτικά διαβάζω τους τίτλους των αριστουργημάτων της τρέχουσας
εβδομάδας: «Το κορίτσι του λόχου», «Ο αχαΐρευτος», «Ο κούκλος», «Καταραμένη
ώρα», «Γιακουμής, μια γενναία καρδιά». Χαίρομαι που θα δω το «Γιακουμής, μια
γενναία καρδιά». Το είχα χάσει αυτό το έργο, όπως – υποψιάζομαι – και η
υπόλοιπη επικράτεια. Ο Γιακουμής έχει γενναία καρδιά. Απλά, δεν καταλαβαίνω
γιατί πρέπει να την πληρώνω εγώ. Και την καρδιά και τη νύφη.

Αναβαθμίζεται. Με σέβεται. Με εκτιμά. Με υπολήπτεται όταν, κάθε μεσημέρι, με
ψυχαγωγεί με σαπούνια όπως «Χριστίνα, δικαίωμα στην αγάπη», «Τσικιτίτας» και
«Ατίθασα νιάτα». Μην τρομάζετε. Μην αγριεύεστε. Μην σκιάζεστε στα σκότη. Είναι
τα γνωστά «Ατίθασα Νιάτα» που χρόνια τώρα σέρνονται κάθιδρα κι εξουθενωμένα
από κανάλι σε κανάλι. (Μέχρι που, από νιάτα, κατάντησαν τα «Ατίθασα ΚΑΠΗ»).

KAI ΜΕΣ στον αχταρμά, ως μαργαριτάρια στη λάσπη, ως πλίνθοι κέραμοι,
έξοχα ντοκιμαντέρ, σημαντικές εκπομπές, ακριβές καταθέσεις ψυχής από
συναδέλφους όπως ο Στέλιος Κούλογλου, η Ρένα Θεολογίδου και κάποιους άλλους
επίμονους Δον Κιχώτες που ξιφουλκούν με τη γενναία καρδιά του Γιακουμή. Με το
δικαίωμα της όποιας Χριστίνας στην αγάπη. Με τα παιδάκια που ξυλοκοπανιούνται
στην σκηνή της Γιουροβίζιον. Με όλα τα μωρά στην πίστα!

Κι αν η ιδιωτική τηλεόραση έχει το δικό της χαβά – άλλος πληρώνει. Αν αποτελεί
ενίοτε τσιφλίκι – άλλος πληρώνει. Αν, κάποτε, σε κάνει να παίρνεις τα βουνά –
άλλος πληρώνει.

ΕΓΩ γιατί πληρώνω; Εγώ τι πληρώνω, τελικά; Μια κρατική τηλεόραση; Ή μια
τηλεόραση κράτος εν κράτει;