Tο ασκέρι του Kορτέζ

OTAN ο Φ. Κορτέζ έφτασε στις ακτές του Μεξικού είχε να αντιμετωπίσει –
πέρα από τους ιθαγενείς και το Άγνωστο – τον φόβο που κυριαρχούσε στο δικό του
ασκέρι. Αντιμετώπισε την αγωνία τους με έναν απλό, αλλά ριζικό τρόπο: διέταξε
να κάψουν τα πλοία. Οι άνδρες του δεν είχαν πια ούτε την ελπίδα μίας
οπισθοχώρησης – και έσφαζαν για να μη σφαγούν. Τα υπόλοιπα είναι απλώς Ιστορία
που γράφεται, ως γνωστόν, από τους νικητές…

…ο τρόμος του αγνώστου

H ΠΟΡΕΙΑ του κ. K. Σημίτη προς τις εκλογές του 2004 δεν μοιάζει πουθενά
με εκείνη του Κορτέζ στο Μεξικό, παρά μόνο στον φόβο που διακατέχει το ασκέρι.
Οι πάντες – ή σχεδόν οι πάντες – στο κυβερνών κόμμα έχουν καταληφθεί από έναν
ακατανίκητο φόβο. Τον φόβο της εκλογικής ήττας – και ό,τι αυτή συνεπάγεται για
το προσωπικό τους μέλλον, τις προσωπικές τους προοπτικές, τις προσωπικές τους
ανασφάλειες. Τα πολλά χρόνια άσκησης της εξουσίας έχουν καταστήσει για τα
στελέχη του ΠΑΣΟΚ το ενδεχόμενο της ήττας κάτι σαν το Μεξικό για τους άνδρες
του Κορτέζ: το άγνωστο που σπέρνει τον τρόμο…

…μπορεί να ελπίζει;

ΩΣΤΟΣΟ, όλοι – ή σχεδόν όλοι – σκέφτονται ότι υπάρχουν και… τα πλοία.
Αυτό που κυριαρχεί σήμερα στο κυβερνών κόμμα, είναι η αγωνιώδης προσπάθεια των
περισσοτέρων να πλασαριστούν καταλλήλως για την επόμενη ημέρα – την ημέρα
έπειτα από τις εκλογές. Επιχειρούν να προβλέψουν τους μετεκλογικούς
εσωκομματικούς συσχετισμούς, σεναριολογούν για το ποιος θα είναι εκείνος που
θα αναλάβει τη διαχείριση της εκλογικής τους ήττας, ώστε να ανεβούν έγκαιρα
στη σωστή βάρκα…

Μπορεί, άραγε, ένα κόμμα να ελπίζει στην εκλογική νίκη υπό τέτοιες συνθήκες; H
απάντηση είναι προφανής: Όχι. Εκτός κι αν ο κ. K. Σημίτης αποφασίσει να πράξει
ό,τι κι ο Κορτέζ – να κάψει τις βάρκες.