ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Με την προχθεσινή της εμφάνιση στο φιλικό με την Πορτογαλία, η Εθνική του
Ρεχάγκελ διάβηκε, για αρκετούς πιστεύω φιλάθλους, έναν ψυχολογικό Ρουβίκωνα.
Ανάγκασε όσους γκρινιάζαμε, και δικαιολογημένα, για το ποδόσφαιρο που παίζει,
να αναθεωρήσουμε τη στάση μας. Όχι γιατί στο Αβέιρο η ομάδα έπαιξε καλύτερα ή
διαφορετικά. Αλλά γιατί το αποτέλεσμα που έφερε, υπό τις συνθήκες, με τον
τρόπο και με τον αντίπαλο που το έφερε, πείθει ότι δεν μπορεί να οφείλεται
μόνο στην τύχη. Ή ότι τέτοια τύχη παρατεινόμενη καταλήγει να είναι κάτι
περισσότερο από σκέτη τύχη.

H Εθνική έγινε προβλέψιμη, αλλά με την καλή πλέον έννοια: ξέρουμε ότι θα
παλέψει, ότι θα τα δώσει όλα, ότι δεν θα κάνει δώρα στους αντιπάλους της και
ότι, αντιθέτως, θα τους κάνει τη ζωή δύσκολη. Οι παίκτες που προτιμά ο
Ρεχάγκελ δεν έχουν σπουδαία τεχνική κατάρτιση, αλλά – άγνωστο με ποια αλχημεία
– απέκτησαν σπουδαίο ομαδικό πνεύμα. Δεν αλλάζουν πολλές σωστές πάσες, κι έτσι
δεν δημιουργούν και δεν απειλούν πολύ, αλλά όταν βρεθεί η ευκαιρία – η μιάμιση
ευκαιρία του αγώνα με την Ισπανία, η μισή με την Ιρλανδία, η μία προχθεσινή –
δεν την αφήνουν να πάει χαμένη. Δεν φοβίζουν τον αντίπαλο αλλά και δεν τον
φοβούνται. Υπάρχει πάθος, σθένος, αλληλοκάλυψη, αλληλεγγύη και δίψα για
διάκριση (ακόμα κι ο Φύσσας έκανε, συγκριτικά, μεγάλο παιχνίδι απέναντι στους
αυριανούς εργοδότες του). Υπάρχει ένας μόνο παίκτης ανώτερης από τη μέση
ομαδική κλάσης (ο Σεϊταρίδης), δυο-τρεις που εμπνέουν εμπιστοσύνη υπό
οποιασδήποτε συνθήκες (ο Νικοπολίδης, ο Δέλλας, ο Καψής), πολλοί φιλότιμοι έως
συγκινητικοί και κανένας αδιάφορος. Κι όταν – στην εποχή Ρεχάγκελ, εννοείται –
κάτι πάει στραβά στο παιχνίδι, αμέσως γίνεται κάτι άλλο και η ροή του
διορθώνεται. H φάση-κλειδί με την αποβολή και το πέναλτι υπέρ της Πορτογαλίας,
αντί να μας διαλύσει, μας εμψύχωσε, ενώ και η ισοφάριση αντί να μας πτοήσει
μας πείσμωσε. Με δυο λόγια: η ομάδα είναι πολύ σκληρό καρύδι κι έτσι, εκτός
συγκλονιστικού απροόπτου (όπως να θυμώσουν οι θεοί της μπάλας με αυτά που
γράφω), θα παρουσιασθεί στα πορτογαλικά γήπεδα του χρόνου το καλοκαίρι.
Σίγουρα δεν θα γοητεύει τους τουρίστες, αλλά ίσως αποζημιώσει τους Έλληνες
τουρίστες, των οποίων οι φιλοδοξίες εξαντλούνταν ώς τώρα στην αξιοπρεπή ήττα.

Πόσο μάλλον που η κατάσταση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι τέτοια που η
απόσταση ανάμεσα στις παραδοσιακά μεγάλες και τις «μικρές» ομάδες έχει μειωθεί
σημαντικά. Το απέδειξαν στα πρώτα σαββατιάτικα μπαράζ, όσο κι αν τέτοιου
είδους «κλειστά» παιχνίδια δύσκολα προσφέρονται για γενικά συμπεράσματα. Οι
ομάδες πάντως που παίζουν σήμερα με τους παίκτες και τη νοοτροπία τού χθες θα
το πληρώσουν, αν δεν το πλήρωσαν ήδη. Τρανό παράδειγμα μια Ολλανδία γεμάτη
αστέρια, αλλά χωρίς φρεσκάδα, στηριγμένη ακόμα στον πρώην μεγάλο Φρανκ ντε
Μπουρ (είδαμε στο ματς της Γαλατά με τον Ολυμπιακό πόσο πρώην είναι πια το
μεγαλείο του), με δύο σέντερ φορ τεράστιας κλάσης αλλά και τεράστιας μεταξύ
τους ανταγωνιστικότητας, με ένα παιχνίδι τόσο φλύαρο που έκανε τους διάφορους
Μακαμνάρα και Μακφάντεν να μοιάζουν σχεδόν υπερηχητικοί. Μόνο η Γαλλία αυτή τη
στιγμή, χάρις ιδίως στην απίστευτη επίδειξη αλαζονικής δύναμης που έκανε
προχθές στο γήπεδο της γερασμένης Γερμανίας, φαντάζει σαν ποδοσφαιρικό
φόβητρο. Το άστρο του Ρεχάγκελ είναι ικανό να βοηθήσει να μην πέσουμε πάνω της
στην Πορτογαλία. Και πάντως, ο ίδιος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για
να μετατρέψει την Ελλάδα σε ό,τι κοντινότερο υπάρχει σήμερα σε μια Γερμανία
των φτωχών. Ακόμα και όσοι βλέπαμε Μπάγερν και Ματέους κι αλλάζαμε κανάλι,
λέμε να δεχτούμε, τούτη φορά, την αλλαγή.