[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πέρασαν τριάντα χρόνια… Για την καταγραφή της Ιστορίας το διάστημα
που μεσολάβησε από εκείνη τη μοιραία νύχτα έως σήμερα αποδείχθηκε ασήμαντο,
αφού μόλις τώρα έγινε ο πρώτος επίσημος απολογισμός. Για μας όμως η
πραγματικότητα είναι σκληρή. Οι τρεις δεκαετίες που συμπληρώνονται σήμερα
άφησαν ίχνη ανεξίτηλα. Σαν να ήταν χθες… Έτσι συνηθίζουμε να λέμε
σκαλίζοντας το παρελθόν. Είναι γεγονός άλλωστε πως όσο πιο έντονες είναι οι
μνήμες τόσο μικραίνει η απόσταση. Στον νου μας. Που αν τον αφήσουμε
ανεξέλεγκτο μάς κάνει ό,τι θέλει. Μας πάει, μας φέρνει, μας ζαλίζει και έτσι
μας παραπλανά. Γι’ αυτό και κάθε επέτειος – αν έχεις ζήσει το γεγονός –
συνοδεύεται εν τέλει από μελαγχολία. Οι εικόνες της θηριωδίας, του τανκ που
εισέβαλε στο Πολυτεχνείο καταπλακώνοντας τους εξεγερμένους κατά της χούντας,
εξακολουθούν να είναι ζωντανές στη σκέψη μας. Όχι επειδή συνέβη χθες, όπως
θέλουμε να πιστεύουμε ταξιδεύοντας νοερά προς τα πίσω. Αλλά χάρη στον οπερατέρ
που τις κατέγραψε και στην προβολή τους από τα κανάλια κάθε χρόνο τέτοιες
μέρες. Τις ημέρες του υποτιθέμενου εορτασμού. Που αντί να τις ζούμε σε κλίμα
ευφορίας, με μια δόση περισυλλογής, μας καταλαμβάνει δέος και αγωνία για το τι
μέλλει γενέσθαι. Ποιας έκτασης θα είναι τα επεισόδια, πόσοι καταστηματάρχες θα
θρηνούν την επομένη, ποιος θα είναι ο αριθμός των συλληφθέντων και άλλα
δυσάρεστα που μόνο γιορτή δεν συνιστούν. Είναι απορίας άξιο γιατί αυτή η
επέτειος της ηρωικής αντίστασης κατά της δικτατορίας, που σηματοδότησε την
αρχή του επερχόμενου τέλους της, εμπνέει τέτοιους βανδαλισμούς. Όχι βέβαια από
σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Ούτε για την τιμωρία των υπαιτίων… Οι γνωστοί
– άγνωστοι (όπως συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε) μάλλον τα έχουν ξεπεράσει
αυτά. Ίσως αν ερωτηθούν να μη γνωρίζουν καν τι συνέβη την ίδια ημέρα τριάντα
χρόνια πριν. «Τι ξέρετε για τη 17η Νοέμβρη;». Ότι δικάζεται στον Κορυδαλλό, θα
απαντούσαν με βεβαιότητα! Και θα σκορπούσαν τον πανικό για να την… τιμήσουν.