ΣE ΠPΩTO ENIKO Άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη…

Διαβάζω κατά καιρούς αξιολογότατα άρθρα για τον φεμινισμό. «H ζωή δεν θα
έπρεπε να είναι επικεντρωμένη γύρω από την εμφάνιση, το σώμα, αλλά την ψυχή.
Οι αληθινές γυναίκες και τα παχάκια τους έχουν και την “ανεπιθύμητη” τριχοφυΐα
τους και γενικά δεν είναι τέλεια αγάλματα διαρκούς νεότητας και απόλυτης
ομορφιάς. Αυτό, όχι μόνο δεν τις κάνει λιγότερο γοητευτικές και ερωτικές, αλλά
ακόμα περισσότερο, από τις “άλλες”, τις ωραίες, τις “πλαστικές”, τις ανόητες,
τις κενές. Γιατί αυτές είναι πραγματικές γυναίκες. Θερμές, ενδιαφέρουσες,
ωραίες, ξεχωριστές και έξυπνες».

Μάλιστα. Δηλαδή άσχημη και ηλίθια δεν γίνεται, ενώ είναι αδύνατον να είναι
ενδιαφέρουσα μία γυναίκα χωρίς να έχει «ζήσει» τη ζωή της – μία ταυτολογία που
συνήθως κρύβει δεδομένα που ανήκουν αποκλειστικά στην προσωπική σφαίρα και
είναι άτοπο να αποτελούν είτε αντικείμενο κριτικής είτε επαίνου – και να φέρει
πάνω της τα σημάδια αυτής της ζωής.

Τότε γιατί, εν μέσω ευρύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ανθούν οι
βιομηχανίες της μόδας, των καλλυντικών, των βαφών, των αξεσουάρ, των
κοσμημάτων; Γιατί κάνουν χρυσές δουλειές τα ινστιτούτα αδυνατίσματος και
αισθητικής και οι πλαστικοί χειρουργοί;

Ανασφάλεια, απαντούν μερικοί. Τελειομανία, λένε άλλοι. Διάθεση επιβεβαίωσης,
ανάγκη να αρέσουν στο άλλο φύλο, σημειώνουν οι ψυχολόγοι. H αλήθεια, όμως,
είναι άλλη. Για τη σημερινή κατάσταση φταίει η ψευτιά που ζούμε:
προπαγανδίζουν την ολοκληρωτική υπερίσχυση της ψυχής εις βάρος της ύλης, την
ώρα που όλοι, όλα κινούνται με αποκλειστικό κίνητρο, σκοπό και σκέψη την ύλη.
Το χρήμα, τα αγαθά, την εξουσία, το σώμα. Και γι’ αυτό λαχταράς και εσύ να
γίνεις ένα με τον ορυμαγδό της ύλης που σε πνίγει και σε καταδυναστεύει. Δεν
αντέχεις να είσαι στην απ’ έξω. Δεν το αντέχει η ψυχή σου.