ΣE ΠPΩTO ENIKO Tην αλήθεια την είπε η σκιά…

Ονειρεύτηκα πως τους έβλεπα να στέκονται στον Ήλιο, να κοιτούν χαμηλά, να
παρατηρούν τις σκιές τους. Ονειρεύτηκα πως τους άκουσα να μιλούν, να
συγκρίνουν, να βρίσκουν διαφορές και ομοιότητες, περιοχές κοινές και σημάδια
ίδια. Στάθηκαν για ώρα στη λιακάδα, άφησαν στο φως τις δικές τους σκιές,
έμειναν να διαβάζουν τις λάμψεις στο χώμα.

Ξαφνικά το έδαφος έγινε χάρτης αστρικός κι εκείνοι δυο γαλαξίες με κυρίαρχο
άστρο κοινό – μόνο που κοίταζαν λάθος. Την άκουσα μία ιστορία να λέει για
χρόνια που πέρασαν μπερδεύοντας πλανήτες κι αστέρια, την ίδια τη Γη με τον
Ήλιο. Τον είδα μ’ αποστροφή να μιλά και με φόβο να σκέφτεται τη στιγμή που θα
χρειαστεί να διαλύσει το δικό του ζεστό αστέρι που κάποτε δώρισε ανάσα ζωής –
μόνο που ήταν πλανήτης. Ένας ακόμη πλανήτης μικρός στον μικρό γαλαξία τους.
Φοβισμένος κι αυτός, αενάως κινούμενος σε αναζήτηση φωτεινού άστρου.

Ο χάρτης στη σκέψη τους σχεδιάστηκε λάθος. H σκόνη στο βλέμμα τους, ο φόβος
μιας αλλαγής που φάνταζε συντριβή, μα κυρίως ο φόβος του φόβου συντηρούσαν την
πλάνη για χρόνια. Την αλήθεια την είπε η σκιά και τα λάθη φωτίστηκαν μέσα από
το σκοτάδι. Όπως, αιώνες πριν, το σχήμα της Γης φανερώθηκε καθώς η Σελήνη
βούτηξε στη σκιά του δικού μας πλανήτη, καλύπτοντας 10.000 σκοτεινά
χιλιόμετρα, σε μια έκλειψη όπως η αυριανή.

Το σχήμα της Γης είναι σφαιρικό – της σκιάς τα σημάδια πάνω σ’ έναν άλλο
πλανήτη ήταν η ακλόνητη απόδειξη. Κι ας ξανάρθε σκοτάδι, κι ας απείλησαν
έκτοτε δαιμόνια και φόβοι, κι ας βούλιαξε η γνώση στην υποταγή, σε βυζαντινές
προτροπές και φαντασιακές πεποιθήσεις για το φιλόξενο σπίτι μας με το
παραλληλόγραμμο σχήμα. Την αλήθεια την είπε η σκιά. Πλανήτες κι αστέρια βρήκαν
τη θέση τους. Χάρτης στο έδαφος για σώματα ουράνια σχεδιάστηκε εκ νέου.