Όλε σκόνταφτε

Πριν από είκοσι πέντε χρόνια όλα ήταν διαφορετικά, ξεκινώντας από τον ίδιο. Ο
Όλε Σκόμποε, όσο έπαιζε στον Άρη, ήταν ένας λεπτός, ξανθός Σκανδιναβός θεός,
που δεν μίλαγε πολύ, αλλά έκανε πολλά. Κόφτης κυρίως, αλλά και οργανωτής
εμψυχωτής των συμπαικτών του μέσα από το δικό του παράδειγμα διαρκούς
αγωνιστικού μόχθου, ο Δανός άσος, που είχαμε μάθει να τον φωνάζουμε με το
μικρό του όνομα χωρίς να ξέρουμε τότε ότι είναι το μικρό του, έμεινε στην
Ελλάδα για πολλά χρόνια, στην ίδια πάντα ομάδα, πρώτος σε μια κατηγορία ήσυχων
και αποτελεσματικών Βίκινγκς, που το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αξιοποίησε όσο θα
έπρεπε (και ποιους ξένους αξιοποίησε, εδώ που τα λέμε). Έγινε μια φιγούρα
αγαπητή στη Θεσσαλονίκη – και όχι μόνο στο Χαριλάου -, σεβαστή σε όλα τα
ελληνικά γήπεδα, περιέργως μάλιστα και σύνθημα ενθουσιασμού στα αντίστοιχα
ισπανικά (Όλε! Όλε!). Έφυγε κάποια στιγμή από την Ελλάδα όσο αθόρυβα είχε
έρθει, αλλά δεν ξεχάστηκε εντελώς.

Επέστρεψε τώρα, ένας αγνώριστος ασπρομάλλης κύριος με φουσκωμένα μάγουλα, και
έπιασε δουλειά ως προπονητής της παλιάς του ομάδας. Περισσότερο ακόμα κι από
τον ίδιο, αυτό που έχει αλλάξει κατά την απουσία του είναι το ελληνικό
ποδόσφαιρο, πιθανότατα και ολόκληρη η χώρα που ετοιμάζεται να τον
ξαναφιλοξενήσει. Μπορεί ο Λευκός Πύργος και τα τρίγωνα Πανοράματος να είναι
στη θέση τους, πολλά όμως άλλα πράγματα, αρχίζοντας από το γήπεδο της ομάδας
του, είτε άλλαξαν είτε χάθηκαν. Μπορεί οι φανέλες του Άρη να συνεχίζουν να
είναι κίτρινες, οι ψυχές όμως που τις κατοικούν είναι τώρα πολύ πιο αβέβαιες.
Μπορεί ο ΠΑΟΚ να συνεχίζει να είναι το αντίπαλο δέος, όμως τα ντέρμπι της
Θεσσαλονίκης ξέφτισαν, απασχολούν σχεδόν μονάχα τους φανατικούς και όχι
ολόκληρη την πόλη.

Και μπορεί οι ομάδες μας θεωρητικά να μην είναι σε χειρότερη ευρωπαϊκή μοίρα
από τη δεκαετία του ’80 και η Εθνική μας να προκρίθηκε και πάλι στα τελικά
Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος – κάτι που είχε να κάνει από τότε -, όμως το
Πρωτάθλημά μας έχει χάσει τη σπίθα του, τους φιλάθλους του, τις όποιες ελπίδες
του ότι μπορεί κάποτε ν’ αλλάξει πραγματικά κατηγορία.

Ο Όλε έπαιζε σε μια ομάδα με παίκτες με προσωπικότητα, με Διοίκηση που
πρόσφερε ασφάλεια, με έδρα που έδινε δύναμη, με μεγάλες επιτυχίες στην Ευρώπη.
H εκτός έδρας νίκη με τρία – μηδέν επί της Περούτζια του Πάολο Ρόσι ήταν
εμβληματική εκείνης της εποχής του. Σε λίγες ημέρες συναντά πάλι την
Περούτζια, αλλά του Ζήση Βρύζα αυτή τη φορά, που μπορεί να μην είναι
μεγαθήριο, φαντάζει όμως σχεδόν σαν ομάδα από άλλο πλανήτη. Οι φίλοι του Άρη,
που βλέπουν ότι από την ομάδα λείπουν τα στοιχειώδη, περιμένουν από τον Δανό
να περισώσει ό,τι μπορεί: να φτιάξει ένα αξιοπρεπές σύνολο με παίκτες που τους
κρατάει μόνο το φιλότιμό τους και υπό συνθήκες που δύσκολα θα μπορούσαν να
είναι χειρότερες.

Του ευχόμαστε από καρδιάς κάθε επιτυχία, γιατί και ο ίδιος είναι άνθρωπος που
έχει κερδίσει την εκτίμηση και το Πρωτάθλημα χρειάζεται όσο το δυνατόν
περισσότερες αξιόμαχες ομάδες. Ξεκινά όμως με ένα μεγάλο μειονέκτημα:
ξαναγυρίζει στον τόπο που μεγαλούργησε και είναι γνωστό ότι σπανιότατα τέτοιες
επιστροφές (ακόμα και αν λέγεσαι Μπάγιεβιτς ή Ιωαννίδης) στέφονται από
επιτυχία.

Επιπλέον, το μόνο που ενώνει τις δύο εποχές του είναι η επιρροή του Αλκέτα
Παναγούλια – και γνωρίζουμε και πάλι τι προοιωνίζεται για κάθε «λαό» η συνεχής
παρουσία των «Αμερικάνων».