Δρόμοι

Και αφού…

… ζούμε διαρκώς με τον φόβο μήπως ο μαύρος Οθέλλος μάς πηδήξει τη λευκή
Δυσδεμόνα, είναι λύση να κόψουμε το θέατρο;

Μαύροι…

… λευκοί, ημίλευκοι, όλοι μαζί στο ίδιο χωνευτήρι, το ζήτημα της
μετανάστευσης δεν λύθηκε από τους νόμους της αγοράς, όπως μας είχαν υποσχεθεί
στο απόγειο της παγκοσμιοποίησης οι προπαγανδιστές της. Ο νόμος τής προσφοράς
και της ζήτησης θα βρει τη σωστή ισορροπία, μας έλεγαν τότε. Σαν να είναι ο
μετανάστης εμπόρευμα. Και το δικαίωμα του έμφοβου πολίτη να συνυπάρχει
ειρηνικά μετά των αλλοφύλων; Απλή παράμετρος της αγοράς. Μόνο που όπου η αγορά
ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στους χωρίς πατρίδα, ανοίγουν μαζί απέραντα
παραμάγαζα φτώχειας και εγκλήματος. Την επαύριον της επίθεσης της 11ης
Σεπτεμβρίου 2001 στη μητρόπολη της παγκοσμιοποίησης, στο πρώτο σχόλιό του, ο
αρχηγός των Αφγανών ταλιμπάν μουλάς Ομάρ παρομοίαζε την Αμερική με τον
Πολύφημο: «Ένας γίγαντας που τυφλώθηκε από έναν εχθρό τού οποίου δεν ξέρει το
όνομα». Από έναν Κανένα, δηλαδή. Ο ορκισμένος εχθρός του δυτικού πολιτισμού, ο
καταστροφέας των αγαλμάτων του Μπαμιγιάν, απέδιδε στους αυτουργούς τής
επίθεσης την πανουργία του Οδυσσέα. Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Ένας μουλάς
παρουσιάζεται ως αναγνώστης του Ομήρου και οικειοποιείται την ελληνική
πανουργία στην οποία νομίζαμε πως είχαμε την αποκλειστική «πατέντα». Τι μας
απομένει; Ας γίνουμε επιτέλους και εμείς αναγνώστες των αρχαίων.

Με πανουργία…

… αντιμετώπιζαν οι Αθηναίοι το ζήτημα της μετανάστευσης. Για να
εγκατασταθούν στην Αθήνα, οι «μέτοικοι» έπρεπε να πληρούν ορισμένες
προϋποθέσεις. Πρώτα από όλα, καταγράφονταν από τις αρχές (υπήρχαν αρχές τότε)
και πλήρωναν φόρους (υπήρχε και Εφορία). Και κάτι ακόμη. Έπρεπε να βρουν έναν
«προστάτη», έναν πολίτη που έδινε εγγυήσεις γι’ αυτούς. Μέτοικος χωρίς
προστάτη κινδύνευε με την ποινή της υποδούλωσης. Όλα αυτά τα είχαν φροντίσει
οι Αθηναίοι για να μην παίρνουν αέρα τα μυαλά των μετοίκων. Παρ’ όλα αυτά, οι
μέτοικοι κατέφθαναν καραβάνια στην πλούσια και «παγκοσμιοποιημένη» πόλη, που
το χρήμα της τραβούσε κάθε λογής ανθρώπους σαν μαγνήτης. Επειδή δεν μπορούσαν
να κατέχουν γη, οι μέτοικοι άνοιγαν μαγαζιά στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Έβρισκαν εύκολα δουλειά. Και πρόκοβαν. Μέτοικος και αυτός, ο ρήτορας Λυσίας,
έκανε όνομα και περιουσία γράφοντας λόγους για άλλους. Ο πατέρας του Κέφαλος,
από τις Συρακούσες, έκανε πολλά λεφτά ως έμπορος όπλων στην Αθήνα (ο Πλάτων
δεν είχε κανένα πρόβλημα να τοποθετήσει στο σπίτι του τον διάλογό του
«Πολιτεία»). Διανοούμενοι σαν τον σοφιστή Πρωταγόρα πλημμύριζαν την πόλη και
πλούτιζαν κάνοντας τους δασκάλους. Οι αρχαίοι ήξεραν να παίρνουν τα καλύτερα
από τους «άλλους». Και να αποφεύγουν τα χειρότερα. Γιατί να μην μπορούμε
εμείς;

Έτσι και αλλιώς…

… η Δυσδεμόνα θα υποκύψει στη φύση της.