Οι «απέναντι» της Aριστεράς

Πριν από λίγες ημέρες ο Διονύσης Σαββόπουλος κατάφερε με μία απλή ατάκα να
κλέψει την παράσταση στη γιορτή της AEKA: «Υπάρχουν δύο ειδών αριστεροί. Οι
αριστεροί από συνήθεια κι αυτοί που ανησυχούν…», είπε ο δημιουργός και
χειροκροτήθηκε από τους παρευρισκόμενους που ενστικτωδώς ενέταξαν τους εαυτούς
τους στη δεύτερη κατηγορία. Υπάρχουν πράγματι δύο ειδών αριστεροί;

Πέτρος Κουναλάκης «Οι σύντροφοί μας φλερτάρουν με την ιδέα του KKE, γεγονός που έχει τις ρίζες του στην περίοδο του ’30 και του ’40, όταν η σοσιαλδημοκρατία ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός των κομμουνιστών»

H αποχώρηση του Πέτρου Κουναλάκη από τον ΣΥΝ αποτελεί την πιο χαρακτηριστική
απόδειξη που επιβεβαιώνει – αν όχι τη θεωρία Σαββόπουλου – τουλάχιστον τη
διαφορετικότητα στο χώρο της Αριστεράς. Ο κ. Κουναλάκης ανήκε παραδοσιακά στο
δεξιότερο άκρο του Συνασπισμού, σε εκείνη την ομάδα στελεχών που μονίμως
αλληθωρίζουν προς το ΠΑΣΟΚ ευελπιστώντας ότι κάποια στιγμή θα επιτευχθεί η
συγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Ως γνήσιος «ανανεωτής», όταν τον Ιούνιο
αποχώρησε από το κόμμα του δήλωσε ευθαρσώς στους συντρόφους του πως «φεύγω
γιατί αισθάνομαι ξένος». Απέναντί του, στο άλλο άκρο του ΣΥΝ, ο πρώην
βουλευτής έβρισκε πάντα τους εκπροσώπους του «Αριστερού Ρεύματος», που σε
αντίθεση με τον ίδιο προσβλέπουν στη δημιουργία του τρίτου πόλου και στη
συνεργασία του συνόλου των αριστερών δυνάμεων. Ένας από τους κυριότερους
εκφραστές αυτής της άποψης είναι ο ευρωβουλευτής Αλέκος Αλαβάνος…

H μόνη φορά που οι δύο άνδρες ακολούθησαν κοινή στάση εντός του ΣΥΝ ήταν όταν
για διαφορετικούς λόγους αρνήθηκαν να ψηφίσουν τη μετονομασία του. Ο κ.
Κουναλάκης εκτιμώντας ότι «αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του κόμματος» και ο κ.
Αλαβάνος φοβούμενος πως η προσθήκη της λέξης «Οικολογία» ίσως και να αποτελεί
προεγγραφή για μελλοντική κυβερνητική συμμαχία τύπου «Πρασίνων» στη Γερμανία.

«Οι διαφορές μας»

Αλέκος Αλαβάνος «Αν η Κεντροαριστερά νοείται ως η πολιτική παράδοση στην κυβέρνηση Σημίτη με αντάλλαγμα κάποιο υφυπουργείο, αυτό σχεδόν κανείς δεν το θέλει»

«Οι διαφορές μας είναι εναλλασσόμενες και όχι θεμελιακές», λέει ο
ευρωβουλευτής του ΣΥΝ αποδίδοντάς τες πρωτίστως στην κομματική προέλευση του
καθενός, ενώ πιστεύει πως «τροφοδοτούνται από τις αντιφάσεις των εξελίξεων».

«H μεγάλη διαφορά μας είναι η προσκόλληση στο κομμουνιστικό στυλ. Οι σύντροφοί
μας φλερτάρουν με την ιδέα του KKE γεγονός που έχει τις ρίζες του στην περίοδο
του ’30 και του ’40 όταν η σοσιαλδημοκρατία ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός των
κομμουνιστών», αντιτείνει ο Πέτρος Κουναλάκης, που ασχολούμενος πλέον ενεργά
με την υπόθεση της Κεντροαριστεράς απορρίπτει την «εμμονή της Αριστεράς στην
κομμουνιστική της μήτρα».

«Αν η Κεντροαριστερά νοείται ως η πολιτική παράδοση στην κυβέρνηση Σημίτη με
αντάλλαγμα κάποιο υφυπουργείο, αυτό σχεδόν κανείς δεν το θέλει», σχολιάζει ο
Αλέκος Αλαβάνος, συμπληρώνοντας ωστόσο ότι «κανείς δεν αποκλείει τη συνεργασία
με το χώρο του ΠΑΣΟΚ». Τονίζει δε ότι οι διαπιστωθείσες διαφωνίες σχετίζονται
με «τους όρους, τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις μιας συνεργασίας».

Για τον Πέτρο Κουναλάκη πάντως, το σοβαρό ρήγμα που εντοπίζει σήμερα στον ΣΥΝ
οφείλεται στη δρομολογούμενη συνεργασία του κόμματος «με τις δυνάμεις του
Χώρου Διαλόγου, που έχουν ως αποτέλεσμα να απεμπολείται η φυσιογνωμία του
κόμματος». H απάντηση του κ. Αλαβάνου είναι περιεκτική: «Κατανοώ όσους
ανησυχούν, αλλά τούς θυμίζω ότι όλα τα εγχειρήματα για συνεργασίες έχουν
δυσκολίες».

Σημείο τριβής, σύμφωνα με το πρώην στέλεχος του ΣΥΝ, που ανήκει στους
ευρωπαϊστές της Αριστεράς, είναι η «μειωμένη ευρωπαϊκή αντίληψη», θέση την
οποία τροφοδότησε και η αποχή του κ. Αλαβάνου από την ψηφοφορία για το
Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. «Αυτή ήταν η επιλογή του ΣΥΝ κι αυτήν ακολούθησα», λέει ο
ευρωβουλευτής.

Παράλληλη διαδρομή

Οι δύο άνδρες μέχρι πριν από τρεις μήνες φιλοξενούνταν κάτω από την ίδια
πολιτική στέγη. Σήμερα ακολουθούν μία παράλληλη διαδρομή. Ο κ. Κουναλάκης δεν
διστάζει να ζητήσει συμμετοχή στην Κεντροαριστερά και προσώπων που κινούνται
ιδεολογικά στην λεγόμενη Κεντροδεξιά, ενώ ο κ. Αλαβάνος εξακολουθεί να
πιστεύει πως η κοινή συμπόρευση των δυνάμεων της Αριστεράς αποτελεί εφικτό στόχο…