ΣE ΠPΩTO ENIKO Λεωφορείο και πάλι λεωφορείο

Τα ραδιόφωνα ούρλιαζαν για το μεγάλο κακό που επρόκειτο να συμβεί: άρχιζε
απεργία στα βενζινάδικα. Οι ουρές των γιωταχήδων που συναντούσα κατά μήκος τής
Μεσογείων με έκαναν να νιώθω ντροπή. Μα, είναι δυνατόν να ξοδέψω τόσο χρόνο
μόνο και μόνο για να είναι γεμάτο το ντεπόζιτο; Τέτοια – και άλλη μία –
εξάρτηση, πια;

Προσπέρασα τις ουρές με τη ρεζέρβα να αναβοσβήνει και έφτασα στο σπίτι. Με το
γύρισμα του κλειδιού στη μηχανή σκεφτόμουν κιόλας πώς θα πήγαινα την επομένη
στη δουλειά. Ταξί δεν υπήρχαν, οπότε μία λύση έμενε: το λεωφορείο μέχρι ένα
σημείο και μετά το Μετρό. Προμηθεύτηκα εισιτήρια και στάθηκα στη στάση. Μία
κοίταζα το παρκαρισμένο αυτοκινητάκι μου και μία στη γωνία για το μπλε όχημα.
Τελικά έφτασα στο γραφείο σε μικρότερο χρόνο απ’ ό,τι συνήθως.

Την επομένη μέρα, αν και η απεργία είχε ήδη λήξει, επέλεξα ξανά τα μέσα
μαζικής μεταφοράς. Βεβαίως, το λεωφορείο ήρθε την ώρα που ήθελε και όχι εκείνη
που θα έπρεπε σύμφωνα με το πρόγραμμα στη στάση, αλλά δεν πείραζε. Μόνο και
μόνο η ανακούφιση που αισθανόμουν απαλλαγμένη από τους ατέλειωτους κύκλους για
να παρκάρω είχε ισοφαρίσει την αναμονή.

Επί εβδομάδα τώρα επαναλαμβάνω το ίδιο δρομολόγιο. Προσπαθώ να παραβλέπω τα
στραβά: ότι τα δρομολόγια είναι αραιά, τα λεωφορεία φτάνουν «πίτα» στο Μετρό
και η διαδρομή δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο. Όμως, η διαδρομή στο πήξιμο της
Μεσογείων ούτως ή άλλως δεν είναι ευχάριστη και μόνο ο λεωφορειόδρομος – τις
περισσότερες ημέρες – κάπως «τσουλάει». Και τώρα, στο τέλος της «εβδομάδας των
μέσων μαζικής μεταφοράς», που μου έμειναν επιπλέον και τα πενήντα – εξήντα
ευρώ που θα είχα πληρώσει για πάρκινγκ, το αυτοκινητάκι μου θα μείνει μάλλον
για πολύ καιρό παρκαρισμένο.