Aπό παρέα, διμοιρία…

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

Αποτυχία μέρος 3ο. Μετά τη Γαλλία (1999) και την Τουρκία (2001), η Εθνική
ομάδα μπάσκετ πρόδωσε για μια ακόμη φορά τις… μεγάλες προσδοκίες των Ελλήνων
φιλάθλων. Οι συγκυρίες και οι προοπτικές στη Σουηδία ήταν οι ευνοϊκότερες και
οι καλύτερες για την επιστροφή της ελληνικής ομάδας στα ημιτελικά και γιατί
όχι στα μετάλλια.

Υλικό που όσο και αν ανατρέξουμε στο παρελθόν όμοιό του δεν βρίσκουμε. Το
ρόστερ της εθνικής ομάδας αποτελείται από παίκτες με την αίσθηση του νικητή –
όπως έχουν αποδείξει στις ομάδες τους (Αλβέρτης, Σιγάλας). Παίκτες που έχουν
άγνοια κινδύνου (Φώτσης, Χαρίσης). Παίκτες με ευρωπαϊκές εμπειρίες
(Παπαλουκάς, Χατζηβρέττας, Κακιούζης), με εμπειρίες από το NBA (Τσακαλίδης,
Ρεντζιάς). Με μια ματιά στο υλικό διαπιστώνει εύκολα κανείς πως υπάρχουν 12
παίκτες, οι οποίοι είναι πρωταγωνιστές σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό (με
εξαίρεση τον Διαμαντίδη στον Ηρακλή). Ανάμεσα τους ξεχωρίζει με τα 2,18 μ. ο
πιο «επιβλητικός» σέντερ της διοργάνωσης, Ιάκωβος Τσακαλίδης.

Στο πλευρό της σύμμαχος και η τύχη. H αφρόκρεμα του ελληνικού μπάσκετ τέθηκε
στη διάθεση του Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος χωρίς αμφιβολία έκανε την καλύτερη
επιλογή διαλέγοντας την τελική 12άδα που ταξίδευσε στη Σουηδία. Ο Χρήστος
Χαρίσης, ο οποίος… μπήκε τελευταίος στο αεροπλάνο, διέψευσε όσους είχαν τις
οποιεσδήποτε διαφωνίες και ουσιαστικά ήταν ο δεύτερος – μετά τον Γιώργο Σιγάλα
– καλύτερος παίκτης της ελληνικής ομάδας στο τουρνουά! Πάντες διαθέσιμοι
λοιπόν και χωρίς να υπάρξει ούτε ένας τραυματισμός που να χαλάσει τα σχέδια. H
τύχη όμως ήταν αρωγός και για τον αντίπαλο της ομάδας μας στα προημιτελικά. H
Γερμανία ήταν άναρχη και μονοδιάστατη, άλλα η άμυνα στον Νοβίτσκι ήταν δύσκολο
να βγει. Αντίθετα, η Ιταλία – όπως όλες οι ομάδες της 8άδας – ήταν στα μέτρα
μας. Με… πελατειακές σχέσεις, χωρίς πληθώρα λύσεων από τον πάγκο, με παίκτες
δίχως μεγάλα προσόντα.

Και στην κορυφή, ο καλύτερος Έλληνας προπονητής. Ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν
υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως είναι ο τεχνικός με τις περισσότερες
επιτυχίες, τον μεγαλύτερο σεβασμό και για τις μεγάλες προσδοκίες – εν όψει
2004 – ήταν η ορθότερη επιλογή από όσες διαθέτει το ελληνικό μπάσκετ.

Και τώρα, με την εθνική ομάδα να αγωνίζεται πλέον στα κουραστικά και ανούσια
παιχνίδια κατάταξης, καλούμαστε να γίνουμε μετά Χριστόν προφήτες. Κατά μία
άλλη έννοια, η κριτική – που δύσκολα αποδέχεται ο Ιωαννίδης – μπορεί να
θεωρηθεί ως (βοηθητικός) οδηγός στον δρόμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της
Αθήνας.

Ξέχασε το ’98

«Αλλάζω φιλοσοφία» είχε πει εμμέσως πλην σαφώς ο Γιάννης Ιωαννίδης το 1998 στο φάιναλ φορ της Βαρκελώνης ως προπονητής της AEK. Πέντε χρόνια μετά, το ξενοδοχείο της εθνικής ομάδας θύμιζε στρατόπεδο και οι διεθνείς… κομάντος

Τι έφταιξε λοιπόν για τη νέα αποτυχία; H κακή ημέρα; Ο προπονητής; Οι παίκτες;
Όλα αυτά μαζί, όμως, κυρίως η ατμόσφαιρα στην ομάδα. Το σύνολο που είδαμε στο
Ευρωμπάσκετ δεν είχε καμία σχέση με αυτό που παρακολουθήσαμε στα φιλικά ματς
προετοιμασίας. Το κέφι, τα χαμόγελα, η καλή διάθεση έδωσαν τη θέση τους στις
σχεδόν αντίθετες εικόνες και συναισθήματα. Ο Ιωαννίδης δεν ήταν συνεπής με τα
όσα ο ίδιος δήλωνε το 1998 στη Βαρκελώνη, όταν είχε οδηγήσει την AEK στο
φάιναλ φορ. «Αλλάζω φιλοσοφία» ήταν το νόημα των λεγόμενών του τότε και
άπαντες χειροκρότησαν την απόφαση. Εδώ στη Στοκχόλμη οι αλλαγές ξεχάστηκαν.

Όλες αυτές τις ημέρες στη Σουηδία η ομάδα έμοιαζε με στρατόπεδο! «Εκεί που
τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός», όπως λέγεται στο στράτευμα και μάλλον
θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στην Εθνική. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ελληνική
ομάδα διαθέτει παίκτες που έχουν υψηλά συμβόλαια και δεν αναζητούν την
εξαργύρωση του (όποιου) ταλέντου τους μέσα από τέτοιες διοργανώσεις. Το «ζην»
το έχουν ήδη εξασφαλίσει και στην Εθνική έρχονται για το… ευ ζην (για να
θυμηθούμε τον Παναγιώτη Φασούλα και τη δήλωση του στην Καρλσρούη το 1993). Και
το «ευ ζην» θέλει καλή διάθεση και ατμόσφαιρα.

Αυτό είναι το πρώτιστο. Τα αγωνιστικά λάθη έπονται, ειδικά σε έναν αγώνα
κόντρα στην Ιταλία, για την οποία οι ίδιοι οι Ιταλοί (συνάδελφοι) ομολογούν
ότι είναι η χειρότερη ομάδα από το 1989 και μετά.

Κοιτάμε μπροστά

Δεν έχει μεγάλη σημασία, αν ο Παπανικολάου έπαιξε ελάχιστα. Αν ο Κακιούζης
(που με τη φυγή η AEK αντιμετώπισε προβλήματα και η Σιένα με την απόκτησή του
έγινε καλύτερη) ήταν μονίμως στον πάγκο. Αν οι Ιταλοί έπαιξαν για σχεδόν 40
λεπτά με δύο πόιντ γκαρντ και ο Ιωαννίδης – προφανώς ως φιλοσοφία – δεν έβαλε
ποτέ δύο πλέι μέικερ μαζί. Αν ο Φώτσης χρησιμοποιήθηκε ως τριάρι αν και
δύσκολα μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτή τη θέση. Αν ο Αλβέρτης δεν αγωνίστηκε
καθόλου στο «4», όπου στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια διαπρέπει. Αν οι
σουτέρ της ομάδας (Χατζηβρέττας, Αλβέρτης) είχαν συνολικά 0/13 σουτ! Αν ο
Ρεντζιάς έκανε βιαστικές επιλογές. Αν ο Παπαλουκάς έκανε λάθη. Αν… Αν…
Αν…

Σημασία έχει πως μπροστά μας υπάρχει η μεγάλη πρόκληση των Ολυμπιακών Αγώνων
και ότι δύσκολα μπορούν να γίνουν σημαντικές αλλαγές που δεν θα εμπεριέχουν
υψηλό ρίσκο. Το υλικό είναι καλό, ο προπονητής είναι ο καλύτερος Έλληνας και
οι λύσεις υπάρχουν, όσο δύσκολο και αν είναι να διαφοροποιηθεί η φιλοσοφία.
«Αυτοί είμαστε, έτσι παίζουμε, γι’ αυτό χάσαμε», δήλωσε ο «Ξανθός», αλλά αν
μείνουμε σε αυτό θα χάσουμε και την ευκαιρία για διάκριση σε μια Ολυμπιάδα.